အ … ဗ်စ္ကို ဖဲ့စရာ မရွိ ‘မီး အိုင္ထဲဆင္းဖဲ့’ ငါ။ ဖြဲ႕စည္း ျခင္းအတြက္ ဟ ဘိတ္ဆံုးတစ္ခြက္၊ ဟ ပက္ပက္စက္စက္ ေလာင္ၿမိဳက္ပါ ဟ။ ဟ မ်က္ႏွာအေရျပား၊ မီးခံျပား ျဖစ္ သြားပါေရာလား ဟ။ ဟ လည္ ေခ်ာင္းကေတာ့ မီးေကာင္းေကာင္း ေလာင္ေနၿပီ ဟ။ ဟ မ်က္လံုးေတြ ထဲကေတာင္ မီးစုန္းဓာတ္ေတြ ပန္း ထြက္ကုန္ပါလားဟ။
ဘယ္သူကေရာ၊ ဘာမ်ား ပိုထူး ေနလို႔လဲ။ ကမၻာေျမႀကီးအတြက္ ပူပန္ရတိုင္း၊ ဟုတ္တယ္။ ပူပန္မိ တိုင္း၊ ဆိုင္းဘုတ္မ်ိဳးစံုတပ္ထားတဲ့ မီးေတြ ငါမ်ိဳခ်ေပးခဲ့တာခ်ည္း။ ဆိုင္း ဘုတ္မ်ိဳးစံုတပ္၊ မီးေတြေလ… ကမၻာေျမအတြက္ င့ါအစာအိမ္မွာ ‘မီးရည္’အျပည့္။
ေတာက္၊ ေခြးမသား၊ ေတာက္။ တကယ္ေတာ့ မင္းတုိ႔ေနတဲ့ ကမၻာ ႀကီးကိုက ေကြ႕ေကာက္ေနတာ။ အသားမည္းရင္လည္း အျပစ္ျဖစ္။ ဘာသာကြဲရင္လည္း အျပစ္ျဖစ္၊ ယဥ္ေက်းမႈကြဲရင္လည္း အျပစ္ျဖစ္။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ ျပန္ခ်င္ တာကအစ အျပစ္ျဖစ္ေနၾကတာ။ မေျပာခ်င္ဘူး။ ႏိုင္ငံကုန္ထုတ္ပစၥည္း ကလည္း စစ္ေဘးေရွာင္ ျပည္သူျဖစ္ ေနတာ။
အင္း ေျပာရင္းနဲ႔ ငါေၾကာက္ လာၿပီ။ ငါအမုန္းဆံုးေတြထဲမွာ ဒီ အရက္ဆိုင္လည္း ပါသေပါ့။ အရက္ ဆိုင္က နံရံေပၚ ေရးထားတဲ့ စာသား ၾကည့္လိုက္။ ငါအပါအဝင္ ေက်းဇူး ရွင္ေတြကို လွလွပပ ေက်းဇူးကန္းျပ ေနပံုေလ။ စာတန္းက . . .
“သင့္ရဲ႕ မေတာ္တဲ့စိတ္ကူး စိတ္ သန္းေတြကို ကြၽႏ္ုပ္၏ ဖိနပ္စင္ ေပၚ တင္ထားၿပီးမွ အရက္ဆိုင္ထဲ ဝင္ပါ”
ဟင္း ဟင္း၊ ငါကမၻာႀကီးကို နည္းနည္းပါးပါးေလး ျပဳျပင္ေပးစရာ ရွိေသးလို႔ ဒီအရက္ဆိုင္ သက္သာ သြားတာ။ ၿပီးေတာ့ အရက္မူးေနတဲ့ နံရံေပၚက ေရကူးဝတ္စံု ျဖဴျဖဴေလး နဲ႔ ယူကလစ္ပင္ေလးေၾကာင့္လည္း ဒီအရက္ဆိုင္ သက္သာသြားတာ။ ေနာက္ေတာ့ ငါ့မွာ အရက္ဖိုးထပ္မ ရွိေတာ့ဘဲ ဆိုင္ျပတ္သြားလို႔သာ။ ဒီ အရက္ဆိုင္ သက္သာသြားတာ။ ႏို႔မို႔ ဆို ငါလည္း မလြယ္ဘူး။ မင္းတို႔ လည္း မလြယ္ဘူး။ ကမၻာေျမလည္း မလြယ္ဘူး။
ကိုင္း င့ါေနာက္ေက်ာစားပြဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ငနဲႏွစ္ေကာင္ကိုၾကည့္ လိုက္။ အဲဒါလည္း မာရ္နတ္ဝတ္ ျပဳ ေရးစာအုပ္ႏွစ္အုပ္ပဲ။ ေတြ႔လား၊ မာရ္နတ္ဝတ္ျပဳေရး စာအုပ္ႏွစ္အုပ္၊ အရက္ေသာက္ရင္း ပါးစပ္ေတြ ‘ယိုင္’ လာၿပီေတြ႕လား။ ခဏေန သူတို႔ပါး စပ္ေတြထဲက ဒႆနအယိုင္ေတြ ယိုင္ထြက္လာၾကေတာ့မယ္။ တေဝါ့ ေဝါ့နဲ႔။
ဝန္ခံရရင္ ငါကိုယ္တိုင္လည္း ‘ေစာဒကဝင္ေပါက္’ မရွိတဲ့ ‘အမွန္ လံုခန္း’ ထဲ ထိုင္ေနတာမဟုတ္။ အရက္ဆိုင္ထဲ ထိုင္ေနတာ။ ဟို ေထာင့္မွာထိုင္ေနတဲ့ သံေခ်းေရာင္ မ်က္ႏွာနဲ႔အေကာင္ ေတြ႕ရဲ႕မဟုတ္ လား။ ရပ္ကြက္လူႀကီးလိုလို ဘာလို လိုနဲ႔၊ ငါ့ေအာင္ပင္လယ္ေပၚ တင္ပါး လႊဲထိုင္ရင္း ေလျပင္းေတြနဲ႔ လႊဲလႊဲ ႐ိုက္ေနတဲ့ အေကာင္။ မွတ္မိေသး တယ္။ ငါ အခက္အခဲေလးတစ္ခု ရွိစဥ္တုန္းက သက္သက္မဲ့ အဖုအထစ္ ျဖစ္ေအာင္ ဒီေကာင္လက္ေမာင္း သား ညႇစ္ျပခဲ့တာ။
ပိုဆိုးတာက ေရွ႕စားပြဲက ဖြတ္ ေတြ၊ ဘီယာအျမႇဳပ္ေတြၾကား ေပစုတ္ စုတ္ေတာက္ပေနတဲ့ အေကာင္ေတြ။ ေနာက္ေစ့မွာသာရွိတဲ့ ဆံပင္ရွည္ ေမ်ာေမ်ာေတြနဲ႔ ေရွ႕က နဖူးက်ယ္ကို ဆြဲဆြဲအုပ္ေနတဲ့ အေကာင္က ဗိုလ္ ေပါ့။ ငါဘယ္ေလာက္မူးမူး၊ သူတို႔ မ်က္ႏွာေပၚေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ တက္မထိုင္ဘူး မွတ္။
ငါ စိတ္ကူးရွိတယ္။ ေဟာဒီ အရက္ဆိုင္ထဲက ငါေအာင္ေအာင္ ျမင္ျမင္ ထြက္သြားႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒီဆိုင္မလြယ္ဘူး။ ဒီအရက္ဆိုင္ ဝင္ေပါက္ကို ‘ဂိုး’ တိုင္ႏွစ္တိုင္လို သေဘာထားၿပီး၊ မီးေလာင္ေနတဲ့ ေဘာလံုးကို အရက္ဆိုင္ထဲ ကန္သြင္း ပစ္လိုက္မယ္ကြာ။
အဲ အရက္ဆိုင္အဝင္ေပါက္မွာ ေလွကားသံုးထစ္ရွိတယ္။ သံုးထစ္လံုး က မ်က္စိထဲမွာ ေရြ႕လ်ားေလွကား ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အရက္ဆိုင္ ဝင္ေပါက္ကို ဂိုးတိုင္လုပ္ၿပီး ေဘာလံုး ကန္သြင္းမယ္ဆိုတာ ငါအရက္ဆိုင္ အျပင္ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ထြက္သြားႏိုင္မွသာ။
ကိုၿငိမ္း (မႏၲေလး)