မလႊဲမေရွာင္သာနဲ႔ ‘ကိုယ့္ကုိယ္ ကိုယ္ေဖာ္၊ မသူေတာ္’လုပ္ရပါဦး မယ္။ ခြင့္ျပဳေတာ္မူၾကပါ။ စာေပပံု သဏၭာန္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ‘ဝတၱဳတုိ’ဆိုတာ ေတြကို ကြၽႏု္ပ္ေရးသားစီကံုး၊ ဖဲြ႕ႏြဲ႕၊ ဖန္တီးလာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၄ဝ နီး နီးရွိခဲ့ပါၿပီ။ ဝတၱဳတို ပုဒ္ေရအားျဖင့္ (ပံုႏွိပ္မူဘဝေရာက္တာ) ပုဒ္ေရ ၃ဝဝ ေက်ာ္ပါၿပီ။ အယ္ဒီတာမင္းတို႔ ရဲ႕ အမႈိက္ခ်င္းထဲေရာက္ကုန္ၾကတာ၊ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ မႀကိဳက္လို႔ ဆဲြ ဆုတ္ပစ္ခဲ့တာေတြကလည္း ပုဒ္ေရ ရာဂဏန္းပါ။ ဝတၱဳတိုေတြ ေရးႏုိင္ခဲ့ ျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးရလဒ္အျဖစ္ အမ်ဳိး သားစာေပဆုရရွိခဲ့ပါတယ္။ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္အတြက္ ‘ဝတၱဳတို’ ၫြန္႔ေပါင္းဆု ပါ။ စာအုပ္အမည္က ‘မာရ္နတ္နဲ႔ စည္းစိမ္’တဲ့။ မဖတ္ဖူးေသးတဲ့သူေတြ ရွာေဖြဝယ္ယူၿပီး ဖတ္႐ႈအားေပးေတာ္ မူၾကပါ။ ေရာင္းေကာင္းတယ္လို႔ၾကား ရင္ ကြၽႏု္ပ္တတိယအႀကိမ္ ႐ိုက္ႏွိပ္ ထုတ္ေဝဦးမွာပါ။ ထပ္ထုတ္ရင္ ထုတ္ေဝသူဆီက ပိုက္ဆံထပ္ရဦးမွာ ပိုက္ဆံဆိုတာ သည္းေျခႀကိဳက္ရတနာ တစ္ပါး မဟုတ္လားခင္ဗ်။ စာေပ အႏုပညာ ဖန္တီးၿပီး ရရွိတဲ့ ပိုက္ဆံ ဟာ သမၼာအာဇီဝနည္းအရ ဝင္လာ တဲ့ေငြမို႔ အင္မတန္သန္႔ရွင္းပါတယ္။ အင္မတန္မြန္ျမတ္ပါတယ္။ အင္မ တန္အဖိုးတန္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ …ဟုတ္။
သို႔ေသာ္ …သို႔ေသာ္ … တစ္ခုေတာ့ သတိျပဳပါ။ ျမန္မာျပည္ မွာ ဝတၱဳတိုေရးၿပီး အသက္ေမြးဝမ္း ေၾကာင္းဖို႔ ႀကိဳးစားရင္ အသင္ဟာ ‘ခါနာနိမ္း’ၿပီး ေသကိန္းဆုိက္သြားပါ လိမ့္မယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ အသင္ ဟာ ‘ထမင္းရက္ခ်န္၊ ေရရက္မွန္’ျဖစ္ သြားႏုိင္ပါတယ္။
ႏုိ႔ျဖင့္ …ၾကဴးႏွစ္သည္ ဘာ ေၾကာင့္ႏွစ္ ၄ဝ နီးပါးၾကာေအာင္ ဝတၱဳတိုေတြလွိမ့္ေရးေနခဲ့ရပါသနည္း ဟု ေမးစရာရွိလာပါသည္။ တုိတုိပဲ ေျဖပါမည္။ ကြၽႏု္ပ္သည္ ထမင္းမဝ သည့္အလုပ္ကို သတိၱရွိရွိ လုပ္ရဲခဲ့ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ ေၾကာင္းမွာ ”သူလုပ္ႏုိင္ရင္ ဘာ ေၾကာင့္ငါကေကာ မလုပ္ႏုိင္ရမွာလဲ” ဟူေသာ မာနေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ကြၽႏု္ပ္သည္ အရိယာလမ္းစဥ္ ေလွ်ာက္လွမ္းေသာ သူေတာ္စင္မ ဟုတ္။ သာမန္လူထဲက လူသာျဖစ္ ေသာေၾကာင့္ မာနရွိပါသည္။ ၾကဴး ႏွစ္သည္ မာန္မာနကင္းစင္ေသာ ႏွိမ့္ ခ်႐ိုးသားသည့္ငနဲပါဟု လိမ္မေျပာ ပါ။ စကားစပ္မိ၍ ဤစာေၾကာင္းကို ေရးေနခုိက္သြားေလသူ အဆုိေတာ္ ‘စိုင္းထီးဆုိင္’ဆိုသြားသည့္ (လူဆုိတာ မာနနဲ႔ပါ။ ေနရာတုိင္းေတာ့ အ႐ႈံး မေပးႏုိင္ဘူး)ဆိုေသာ သီခ်င္းစာသား ကို သတိရမိ၏။
ကြၽႏု္ပ္ဝတၱဳတိုေရးျခင္းကို တြန္း အားေပးေသာ အေၾကာင္းအခ်က္ တစ္ခုရွိသည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔ မမီလိုက္ရ ေသာ စစ္ႀကိဳေခတ္စာေရးဆရာ ‘ျမ မ်ဳိးလြင္’သည္ ဝတၱဳတိုပုဒ္ေရ ၅ဝဝ ခန္႔ ေရးသြားသည္ဟု တစ္ေနရာရာ မွာ ကြၽႏု္ပ္ဖတ္ဖူး၏။
”အိမ္း …တယ္ေရးႏုိင္တဲ့ မႏၲေလးသားႀကီးပါကလားေနာ္”ဟု ကြၽႏု္ပ္မွတ္ခ်က္ျပဳမိသည္။
ဝတၱဳတိုအေၾကာင္းေျပာလွ်င္ မပါမၿပီးေသာ ႐ုရွားလူမ်ဳိး၊ ဆရာ ဝန္စာေရးဆရာ ‘ခ်က္ကပ္’ Anton Chekhov သည္ က်န္းမာေရးမ ေကာင္းသည့္ ၾကားမွ ဝတၱဳတိုေပါင္း ၆ဝဝ ခန္႔ ေရးသြားသတဲ့။ အမယ္ မင္း တကယ့္္ခ်န္ပီယံႀကီးပါကလား။
ကြၽႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာစာေပေလာက တြင္ ဝတၱဳရွည္မ်ားေၾကာင့္ ‘တစ္ ေခတ္တစ္ေယာက္’ျဖစ္ခဲ့သူ၊ သြား ေလသူ စာေရးဆရာႀကီး ‘ေမာင္သာ ရ’မွာလည္း ဝတၱဳတိုေတြ အမ်ားႀကီး ေရးသြားရာ အလြန္ထူကဲေသာ ဝတၱဳ တိုၫႊန္႔ေပါင္းစာအုပ္ႀကီး ၂ အုပ္ သည္ သူခ်န္ခဲ့ေသာ အားထုတ္မႈ မွတ္တုိင္ျဖစ္သည္။ ခုေခတ္မွာဆုိ လွ်င္ေတာ့ စာေရးဆရာ ‘ညီပုေလး’ သည္ ဝတၱဳတိုအေတာ္ေရးႏုိင္သည္။ လူႀကီးပိုင္းဝါရင့္ကေလာင္ထဲက တစ္ သက္တာစာေပဆုရွင္ဆရာႀကီး ‘ဆင္ ျဖဴကြၽန္းေအာင္သိန္း’ဆုိလွ်င္လည္း ဝတၱဳတို ဒါဇင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရးသား ခဲ့ၿပီး ပုဒ္ေရရာႏွင့္ခ်ီ၍ ရွိလိမ့္မည္။
သည္ေတာ့ကာ …ကြၽႏု္ပ္က အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ဆရာ ႀကီး၊ ဆရာငယ္မ်ား၏ စံခ်ိန္ကို ခ်ဳိး မည္ဟု အားခဲကာ ဝတၱဳတိုေတြ ႀကံဳး ေရးခဲ့သည္ဟုထင္လွ်င္ တစ္ဝက္မွန္ ပါသည္။ က်န္တစ္ဝက္ကေတာ့ ‘ထမင္းစားဖို႔၊ အရက္ေသာက္ဖို႔၊လက္ ဖက္ရည္ေသာက္ဖို႔၊ လိုတာသံုးဖို႔’ေရး ျခင္းသာျဖစ္၏။ စာေပအႏုပညာထဲ က ဝတၱဳတုိဆုိတဲ့ အႏုပညာကို ခ်စ္ လြန္းခင္လြန္း တန္ဖိုးထားလြန္းလို႔ပါ၊ ဘာညာနဲ႔ ကြၽႏု္ပ္က ပလီဓိေခ်ာက္ ခ်က္မေျပာတတ္ပါ။ ကြၽႏု္ပ္ဝတၱဳတို ေရးျခင္းကလည္း အထူးတလည္ ေကာင္းမြန္သန္႔စင္ေသာ လုပ္ငန္း ႀကီးမဟုတ္ပါ။ ပန္းရံ သမားက ပန္းရံလုပ္သလို …၊ ေစ်းသည္က ေစ်းေရာင္းသလို၊ ကိုယ္တတ္တာ ကိုယ္လုပ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္၏။ တစ္ခါ တစ္ခါ ဝတၱဳတိုေရးေနရ ျခင္းကိုပင္ ကြၽႏု္ပ္က ဝဋ္နာကံနာက် ေရာက္ျခင္း ဟုပင္ ခံစားမိပါေသး၏။
စာ႐ူးေပ႐ူးတခ်ဳိ႕က ကြၽႏု္ပ္ထံ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ”ဆရာ …ဝတၱဳတိုေတြ ဘယ္လိုေရးျဖစ္လာပါသလဲ”ဟု ေမး ေလ့ရွိၾကသည္။ ကြၽႏု္ပ္၏ ႐ိုးသား ေသာ အေျဖမွာ …
”ရည္းစားစာေတြ ေရးရင္းက စာေရးတတ္သြားၿပီး တျခားအလုပ္ လည္း မလုပ္ခ်င္တာနဲ႔ ဝတၱဳတိုေရး စားတာပါပဲ”ဟူ၏။ သူတု႔ိက ထပ္ ကြန္႔ပံုမွာ …
”သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကား ဆရာဆုိတဲ့အတုိင္း ဆရာသံုးမ်ဳိးရွိ ေတာ့ ဆရာရဲ႕ဆရာေတြကို သိပါရ ေစ”
”စာေပအႏုပညာ ဖန္တီးမႈ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ စာေရးဆရာတုိင္း ဟာ ငါ့ဆရာေတြခ်ည္းပဲ၊ အေရ အတြက္ ရာနဲ႔ခ်ီၿပီး ရွိသပ ..”
”ေအာ္ …အံဖြယ္သုတပါပဲ ဆရာ”
”ဘယ္ဝတၱဳတိုဆရာကိုအႀကိဳက္ ဆံုးပါလဲဆရာ”ဟု ကြၽႏု္ပ္ကို ေခ်ာင္ ပိတ္အငိုက္ဖမ္းသူလည္း ရွိ၏။
”ငါ့မွာ အႀကိဳက္ဆံုးဝတၱဳဆရာ ရယ္လို႔ မရွိပါဘူးကြာ။ ရွိခ်င္းရွိ ၾကဴး ႏွစ္ကို အႀကိဳက္ဆံုးျဖစ္လိမ့္မယ္”
”ဆရာ့လို ဝတၱဳတုိေတြ အမ်ား ႀကီးေရးတတ္ခ်င္လိုက္တာ”
”မလုပ္ပါနဲ႔၊ ငါ့လို မြဲေနငတ္ေန ပါဦးမယ္” အေတြ႕အႀကံဳအရ ေျပာရ လွ်င္ ကြၽႏု္ပ္ဝတၱဳတိုေတြ ရာခ်ီေရး ျဖစ္ခဲ့တာမွာ မျမင္ရတဲ့တြန္းအား ေတြ အမ်ားႀကီးေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ ပါတယ္။ အဲသည္တြန္းအားေတြက ကြၽႏု္ပ္ေသၿပီး ေခါင္းတလားထဲ ေရာက္တဲ့အထိ ေနာက္ကလိုက္လာ ၿပီး ”ေဟ့ ၾကဴးႏွစ္၊ ဝတၱဳတိုေရးဦး လကြာ”လို႔ ပူဆာခ်င္ပူဆာၾကမွာ။
ကြၽႏု္ပ္ရဲ႕ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့ ေခတ္ေဟာင္းေခတ္ေဆြးစာ ေရးဆရာ ‘ကိုေခမာ’ဆိုတဲ့ လူဟာ လည္း ဝတၱဳတိုေတြ အရမ္းေရးခဲ့ပါ တယ္။ ၁၉၈ဝ ေလာက္ကဆို သူဝတၱဳ တိုေရးအား အေကာင္းဆံုးကာလ ေပါ့။ ကြၽႏု္ပ္က သူ႔အိမ္မွာ ညအိပ္ သြားလည္ရင္း ညဘက္စာေၾကာင္း ေပေၾကာင္း ေျပာၾကေရာ။ ည ၁၁ နာရီေလာက္ ကြၽႏု္ပ္က အိပ္ရာဝင္ ေပမယ့္ သူက မအိပ္ေသးဘဲ ..
”ဝတၱဳတိုတစ္ပုဒ္ ဖန္တီးဦး မဗ်ာ”ဆိုၿပီး စာေရးစားပဲြမွာ ထုိင္ ေတာ့တာကိုး။ မနက္မိုးလင္းလို႔ ကြၽႏု္ပ္အိပ္ရာက ထခ်ိန္မွာ။ ကြၽႏု္ပ္ ဖတ္ဖို႔ ဝတၱဳတိုလက္ေရးမူ တစ္ပုဒ္က အသင့္ျဖစ္ေနၿပီ။ ကိုေခမာက ည တြင္းခ်င္း ဖန္တီးလိုက္တာကိုး။
ကိုေခမာဟာ စာေပေလာကထဲ ဝင္တာ၊ ကြၽႏု္ပ္ထက္ ၁ဝ ႏွစ္ေလာက္ ေစာပါတယ္။ ကေန႔ သူ႔အသက္ ၇ဝ ေက်ာ္တဲ့အထိ၊ ပံုႏွိပ္မူျဖစ္တဲ့ ဝတၱဳ တုိ ၁ဝ ပုဒ္မေက်ာ္ပါဘူး။ သူ႔က ေလာင္နာမည္ကို သိတဲ့သူကလည္း တစ္ဒါဇင္ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ သို႔ေသာ္ သူကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ဝတၱဳတိုဆရာလို႔ ထင္ေနတုန္း။
သူမသိရွာတာက ‘ဝတၱဳတုိ’ တစ္ ပုဒ္ဆုိတာ လုပ္ႀကံဖန္တီးလို႔ မရႏုိင္ ဘူး။ စာေရးဆရာရဲ႕ ပါရမီဥာဏ္စြမ္း အားနဲ႔ သူ႔အလုိလို ‘ျဖစ္’လာတယ္ဆို တာပါပဲ။ သို႔မို႔ေၾကာင့္ ၾကဴးႏွစ္ရဲ႕ ဝတၱဳတိုမ်ားကို ၾကဴးႏွစ္ေရးသားျခင္း မဟုတ္။ သူ႔အလုိအေလ်ာက္ ျဖစ္ ထြန္းေပၚေပါက္လာျခင္းဟု မွတ္ၾက ေစ။
ၾကဴးႏွစ္