ငယ္ငယ္က ေတာင္တြင္းႀကီးက ေန ရန္ကုန္ကိုသြားတဲ့ ရထားခရီးစဥ္ ကို သတိရေနပါတယ္။ လယ္ေ၀းနား ေရာက္ေတာ့ ေတာင္ကိုျဖတ္ရရဲ႕။ အဲဒီမွာ ဆင္ႀကီးေတြကို ျမင္ရပါ တယ္။ သစ္ဆဲြေနတဲ့ ဆင္ႀကီးေတြပါ။ ေတာထဲေတာင္ထဲကိုျဖတ္ရေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္မိျခင္း။ ပဲခူးနား ပတ္၀န္း က်င္မွာေတာ့ လယ္ကြင္းေတြ စိမ္း စိမ္းစိုစိုျမင္ရပါတယ္။ ရထားျပတင္း ကၾကည့္ရင္ ဟိုးအေ၀းႀကီးက သစ္ ပင္ေတြ ေတာအုပ္ေတြဟာ ပတ္ခ်ာ လည္ၿပီး ရထားေနာက္ကို ေျပးလိုက္ လာတယ္ထင္ရပါတယ္။ အနီးအနား က ဓာတ္တုိင္ေတြ လယ္ကြင္းေတြက ေတာ့ ရထားေနာက္ကို က်န္ခဲ့ပါ တယ္။ ရထားျဖတ္သြားတဲ့အခါ အျမင္ေတြ မတူျခင္းပါ။ သစ္ပင္ေတြ ေတာင္တန္းေတြ လယ္ကြင္းေတြက ေတာ့ သူ႔သဘာ၀အတုိင္း ရွိေနတာ ပါပဲ။
ရထားျပတင္းကၾကည့္ရင္ ျမင္ ကြင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးပါ။ ဆင္ေတြကို ေတြ႕ ရသလို သစ္ပင္ေတြကိုလည္း ေတြ႕ရ မွာပါပဲ။ သစ္ပင္ေတြကို ေတြ႕ရသလို လယ္ကြင္းေတြကိုလည္း ေတြ႕ရမွာပါ ပဲ။ တံတားကို ျဖတ္တဲ့အခါ အသံက ပိုၿပီးဆူညံပါတယ္။ ေတြးမိတာ တစ္ခု ေတာ့ ရွိရဲ႕။ အခက္အခဲတစ္ခုကို ျဖတ္တဲ့အခါ ဘ၀ဟာ ပိုၿပီး လႈပ္ခတ္ သြားတတ္ပါတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ စဥ္းစားၾကည့္ ေတာ့ ျမင္ခဲ့ရေပမယ့္ ရခဲ့တာ မရွိ တာေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။ ကိုယ့္ ေနာက္ကို လုိက္သလို ထင္ရေပမယ့္ တျခားစီဆိုတာ အေတြ႕အႀကံဳအရ သိလာခဲ့ၿပီပဲ။ လက္လွမ္းမီေလာက္ တဲ့အရာေတြကို လက္၀ယ္ပိုင္ဆုိင္ရ ႏုိင္လိမ့္မယ္ယူဆေပမယ့္ ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ကိုယ္က ဘ၀ရထားေပၚလိုက္ခဲ့တာ ကိုး။ ကံၾကမၼာသံလမ္းရဲ႕ ေခၚေဆာင္ ရာ လုိက္ခဲ့တာကိုး၊ အလြမ္းဘူတာ ေတြ ေနာင္တတရားဘူတာေတြ ေအာင္ျမင္မႈဘူတာေတြလည္း ေတြ႕ ႏုိင္တာေပါ့။ ရထားကမွ ရပ္ရမယ့္ ဘူတာေတြ ရပ္ေသးတယ္။ ဘ၀ရ ထားႀကီးကေတာ့ ဘယ္မွာရပ္မလဲဆို တာ မသိႏုိင္တဲ့အေျခအေနပါ။ လမ္း ေခ်ာ္အံုးမလားဆုိတာလည္း မသိႏုိင္ ပါ။ အခြင့္အေရးေတြ အခ်ိန္အခါ ေတြ ေရာယွက္ေနတဲ့ဘ၀မွာ ဖ်ပ္က နဲ ဖ်ပ္ကနဲ က်န္ရစ္ – ဖ်ပ္ကနဲ ဖ်ပ္ ကနဲ လြတ္က်သြားတတ္တာေပါ့။ ရထားျပတင္းဆုိၿပီး ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ပါတယ္။
ရထားျပတင္း
အေ၀းက အရာ၀တၱဳေတြက
ေျပးလိုက္လာသလို
အနီးက ျမင္ရတာေတြက
တရိပ္ရိပ္က်န္ရစ္
ဘုရားေစတီလည္း ခဏပဲ
ျမစ္ေတြ ေခ်ာင္းေတြလည္း ခဏပဲ
ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းဟာ ခဏပဲ
ေလက လတ္ဆတ္တယ္
သန္႔ရွင္းတယ္
ရထားသံတေ၀ါေ၀ါမွာ
အလြမ္းကလည္း ျမည္တယ္
ေအာ္ …ဟုတ္ပါရဲ႕
တသက္လံုးရထားျပတင္းမွာ
ထိုင္ခဲ့တာပဲ
ရိပ္ခနဲ ရိပ္ခနဲ နဲ႔
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း
ေမာင္ၾကည္သာ (ေတာင္တြင္း)