ညကေမွာင္ၿပီ။ တျဖည္းျဖည္းညဥ့္ ကနက္သည္ထက္နက္လာ သည္။ အရက္ဆိုင္ေဘး အေမွာင္ထု ထဲကို ေခြးတစ္ေကာင္က ထိုးထိုး ေဟာင္ေနသည္။ စားပြဲဝိုင္းေတြမွာ လူသူရွင္းေပါ့။ စားပြဲဝိုင္းေတြေပၚမွာ ေဆးလိပ္တိုေတြ၊ ဖိတ္စင္က်ေနတဲ့ ေရေတြ၊ ဗလာျဖစ္ေနတဲ့ ဒန္ပန္းကန္ ေလးေတြ၊ ေလာင္ကြၽမ္းၿပီးစီးသြားတဲ့ မီးျခစ္ဆံေတြ၊ ဖန္ခြက္အလြတ္ေတြ၊ အရက္ဆိုင္ထဲက ၆ဝ ဝပ္ မီးေရာင္ ေအာက္မွာ ‘ယေန႔အေၾကြးမေရာင္း ပါ’ဟူေသာ စာတန္းက မညီမညာ လက္ေရးနဲ႔ ဂ်ပ္စကၠဴေပၚမွာ။ ညဥ့္က တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အေမွာင္ထုထဲ ကို ထိုးေဟာင္ေနေသာ ေခြးတစ္ ေကာင္၏အသံမွာ ရပ္သြားသည္။ အ႐ိုးတစ္ေခ်ာင္းကို တဂ်ိဳးဂ်ိဳးတဂြၽတ္ ဂြၽတ္ ကိုက္ဝါးေနသံ ထြက္ေပၚလာ သည္။
ညဥ့္ယံထဲမွာ ႏွင္းေတြတျဖည္း ျဖည္း က်လာေနသည္။ တိတ္ဆိတ္ ေနေသာ ညဥ့္ယံမွာ ေအးလာသည္။ ဟိုးေဝးေဝး ကင္းတဲဆီမွာ နာရီမွတ္ အခ်က္ေပး သံေခ်ာင္းေခါက္သံထြက္ ေပၚလာသည္။ ညထဲမွာျပာမိႈင္းေသာ ႏွင္းမႈန္ေတြ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရြ႕ ေနသည္။ ေကာင္မေလးသည္ ”ကြၽန္မ အိပ္ေတာ့မယ္”ဟုဆိုကာ ခပ္ေမွာင္ ေမွာင္အခန္းထဲ ဝင္သြားသည္။ အရက္ ဆိုင္ထဲမွာ အိမ္မျပန္ႏိုင္သူတစ္ဦးရွိ သည္။ သူသည္ စားပြဲမွာ ေခါင္းငိုက္ စိုက္ခ်လိုက္၊ ငိုက္စိုက္က်ေနေသာ ဦးေခါင္းကို ျပန္မတ္လိုက္ႏွင့္ ေကာင္ မေလး၏ အေမသည္ မျပန္ႏိုင္ေတာ့ ေသာ အရက္သမားကိုၾကည့္ကာ ”မင္းမျပန္ေတာ့ဘူးလား”ဟု ေမး သည္။ သူက ”မျပန္ႏိုင္ေတာ့ဘူး”ဟု ျပန္ေျဖသည္။ သူ႔လက္ကို ဟန္ပါပါ ေဝွ႔ယမ္းျပလိုက္ေသးသည္။ သို႔ရာတြင္ သူေဝွ႔ယမ္း ျပလိုက္ေသာလက္မွာ စည္းဝါးမက်စြာ လမ္းတြင္ရပ္သြားသည္။
အရက္သည္ မုဆိုးမသည္ မျပန္ႏိုင္ေတာ့ေသာ အရက္သမားကို ၾကည့္ကာ ”ဒါဆိုဒီကိုလာခဲ့”ဟု ေခၚ လိုက္သည္။ ျပတင္းတံခါးက ပိတ္ သြားခဲ့ေပၿပီ။ ညဥ့္ကနက္ခ်င္တိုင္း နက္ေနၿပီ။ လမ္းမသိေတာ့ေသာ သူ႔အဖို႔ ညဥ့္နက္နက္ထဲ အိမ္ကိုျပန္ ဖို႔ရာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ အမိုးခံုး ကမၻာေျမ၏ ေအာက္ဘက္တဲ အိမ္ကေလးမွာ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ တဲအိမ္ကေလးထဲက ၆ဝ ဝပ္ မီးလံုး ကို ညဥ့္ပိုးေကာင္မ်ား တိုးဝင္လွည့္ ပတ္ ပ်ံသန္းေနၾကသည္။ မီးေရာင္ ေအာက္က ပလူေတြမွာ အေတာင္ပံ မ်ားမရွိေတာ့။ အျပင္ဘက္မွာ အေမွာင္ထုႀကီးသာ။
ေနမ်ိဳး