တစ္ခါက အင္မတန္ၾကည္လင္တဲ့ ျမစ္ႀကီးတစ္စင္းရဲ႕ ၾကမ္းျပင္ တစ္ေလွ်ာက္မွာ ရြာတည္ေနၾကတဲ့ သတၱဝါေတြရွိၾကသတဲ့။
ျမစ္ေရစီးေၾကာင္းကေတာ့ ငယ္သူ ႀကီးသူ၊ ခ်မ္းသာသူ ဆင္းရဲသူ၊ ဆိုးသူ ေကာင္းသူ အားလုံးေပၚကေန တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ ျဖတ္သန္းစီး ဆင္းေနတာပါပဲ။ ျမစ္ေရစီးေၾကာင္း ဟာ သူ႔ရဲ႕ပင္ကို ၾကည္လင္မႈသဘာဝနဲ႔ သူ႔လမ္းသူ သြားေနတာပဲေလ။ ျမစ္ ၾကမ္းျပင္က သတၱဝါတိုင္းဟာ ကိုယ့္ နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ကိုယ္ပဲ ျမစ္ၾကမ္း ျပင္က ေက်ာက္တုံး ေက်ာက္ခက္ေတြ မွာ ၿမဲၿမဲခိုင္ခိုင္တြယ္ကပ္ေနၾကတာပဲ။ အဲဒီလို တြယ္ကပ္ေနရတာကိုက သူတို႔ရဲ႕ ဘဝလမ္းေၾကာင္းပဲေလ။ ၿပီး ေတာ့ ျမစ္ေရစီးေၾကာင္းကို ႀကံ့ႀကံ့ခံ ေနဖို႔ဆိုတာကလည္း သူတို႔ေမြးကတည္း က တတ္ေျမာက္လာခဲ့ၿပီးသားပဲ။
ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ သတၱဝါတစ္ေကာင္က ”တြယ္ကပ္ေန ရတာ က်ဳပ္ေတာ့ပင္ပန္းလွၿပီ။ က်ဳပ္ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္မျမင္ႏိုင္တာေတာင္ မွ ေဟာဒီျမစ္ေရစီးေၾကာင္းကို က်ဳပ္ ယုံၾကည္တယ္။ က်ဳပ္သြားေတာ့မယ္။ ျမစ္ေရစီးေၾကာင္းသြားတဲ့အတိုင္း ပါ သြားပါေစေတာ့။ တြယ္ကပ္ေနရတာ နဲ႔ေတာ့ က်ဳပ္ပ်င္းလြန္းလို႔ ေသသြား လိမ့္မယ္”လို႔ေျပာေတာ့တယ္။
တျခားသတၱဝါေတြကေတာ့ သူ ေျပာတာကို ရယ္ေမာၾကၿပီး ”အ႐ူးပဲ။ သြားေပါ့။ မင္းယုံၾကည္ကိုးကြယ္တဲ့ ေရစီးေၾကာင္းက မင္းကိုကြၽမ္းထိုး ေမွာက္ခုံျဖစ္ေအာင္ ေက်ာက္တုံးေတြ ေပၚပစ္ေပါက္လို႔ ပ်င္းလို႔ေသမွာ ထက္ပိုၿပီး ျမန္ျမန္ေသမွာ” လို႔ဝိုင္း ဝန္းေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ ေျပာၾကတာေတြကို ဟိုသတၱဝါက ေတာ့ အေရးကိုမစိုက္ပါဘူး။ အ သက္ဝ တစ္ခ်က္႐ွဴလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေရစီးေၾကာင္းက ကြၽမ္းထိုးေမွာက္ ခုံျဖစ္ ေအာင္ေက်ာက္တုံးေတြေပၚပစ္ ေပါက္လည္းေပါက္ပါေစဆိုၿပီးသူဟာ တြယ္ကပ္ထားတာကို လႊတ္ၿပီး ေရစီး ေၾကာင္းနဲ႔ တစ္ခါတည္းလိုက္သြား ေတာ့ တာပဲ။
ေရစီးေၾကာင္းထဲေရာက္ သြား တာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ ေရစီးေၾကာင္းက သူ႔ကိုျမစ္ၾကမ္းျပင္ကေန လြတ္လြတ္ ကြၽတ္ကြၽတ္ျဖစ္သြားေအာင္ အေပၚ ကို ပင့္မေပးလိုက္တာေၾကာင့္ နည္း နည္းပါးပါးပြန္းပဲ့တာထက္ပိုၿပီး မနာ လွပါဘူး။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ျမစ္ ေၾကပိုင္းက သတၱဝါေတြဟာ သူစိမ္း ျဖစ္ေနတဲ့သူ႔ကိုျမင္ၿပီး ”အံ့ၾသစရာ တစ္ခုပဲေဟ့။ တို႔လိုသတၱဝါတစ္ေကာင္ က ပ်ံသန္းၿပီး လာေနတယ္။ ငါတို႔ အားလုံးကို ကယ္တင္ဖို႔လာေနတဲ့ ကယ္တင္ရွင္ကိုၾကည့္ၾကစမ္း”လို႔ ေအာ္ၾကဟစ္ၾကေတာ့တာပဲ။
”က်ဳပ္ဟာ ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ ဘာ မွမထူးသလို ကယ္တင္ရွင္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ က်ဳပ္တို႔ တြယ္ကပ္ ေနတာကို ရဲရဲရင့္ရင့္ခြာရဲရင္ က်ဳပ္ တို႔ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ျမစ္ကေပ်ာ္ ေပ်ာ္ႀကီး ပင့္တင္ေပးပါတယ္။ ဒါဟာ က်ဳပ္တို႔ခရီးရွည္ထြက္တဲ့ သေဘာပါ ပဲ။ စြန္႔စားခန္းပါပဲ”လို႔ ေရစီးေၾကာင္း နဲ႔ပါလာတဲ့ သတၱဝါကေျပာလိုက္ပါ တယ္။
ဒါေပမဲ့ ဟိုသတၱဝါေတြကေတာ့ ေက်ာက္တုံးေတြမွာ တြယ္ကပ္ၿမဲတြယ္ ကပ္ေနရင္းကပဲ ”ကယ္တင္ရွင္” လို႔ ပိုၿပီးအသံ က်ယ္က်ယ္ေအာ္ၾကေတာ့ တာပဲ။ ေအာ္ၿပီးလို႔ သူ႔ကိုျပန္ၾကည့္ လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ သူကမရွိ ေတာ့ပါဘူး။ တြယ္ကပ္ေနၾကတဲ့ သတၱဝါေတြဆီမွာေတာ့ သူတို႔ခ်ည္း ပဲက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ အဲဒီျဖစ္ရပ္ကေန ‘ကယ္တင္ရွင္’ တစ္ပါးရဲ႕ဒ႑ာရီ ေတြ ျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ။
ဟက္ကာ
မွတ္ခ်က္ -Richard Bach ၏ Illusions ဝတၳဳစာအုပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ျမန္မာျပန္ပါသည္