လူငယ္ဘဝေဆာင္းရက္မ်ားကို ငါအမွတ္ရသည္။ ငါအမွတ္ရခ်က္ကို ေျပာျပခ်င္သည္။ ေဆာင္းရက္ေတြထဲ မွာ အေႏြးထည္အက်ႌထူထူထဲထဲ မဝတ္ဆင္ဘဲ အက်ႌပါးကေလးႏွင့္ ကေဖးဆုိင္ထဲကို ဝင္ေရာက္လာသူ မွာ ငါျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က ဒီေန႔ သိပ္မခ်မ္းသလို ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဝင္ ေရာက္လာေပမယ့္ သူတို႔က ကြၽန္ ေတာ္ဟန္ေဆာင္ေနေၾကာင္းကို ရိပ္ မိေနၾကသည္လို႔ ငါေရးခဲ့သည္။
နံ ျပားဖိုႀကီးရဲ႕အနီးမွာ ငါဝင္ထုိင္ေန လိုက္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ငါေႏြးသည္။ ႏြားမဒမ္းေသးလို ခပ္က်ဲက်ဲေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ေရာက္လာသည္လို႔ ငါေရး ခဲ့သည္။ ငါဂ်က္လန္ဒန္ရဲ႕ စာကို ဖတ္မိၿပီး ထိုသို႔ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အုတ္နီခဲေပါင္မုန္႔လို႔ သူက ဆက္ေရး သည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို ငါအ သံုးခ်ခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ေမး႐ိုး ေတြက သန္မာပါသည္လို႔ ငါထည့္ ေရးခဲ့သည္။ ႏွင္းေတြ အမ်ားႀကီး တဖဲြဖြဲက် ဆင္းေနေသာ ေန႔ရက္မ်ား ကို ငါႀကံဳခဲ့ဖူးသည္။ ထိုစဥ္က ငါ့လူငယ္ဘဝ။ ငါထက္သန္ေသာ ေန႔ရက္မ်ားမွာ စာေတြေရးခဲ့သည္။ ငါအေတြ႕အႀကံဳမ်ား က စိတ္ဝင္စား စရာ သိပ္မရွိ။ ႏုိ႔ေပ မယ့္စာေပလက္ ရာဟန္တစ္ခုအေနျဖင့္ ငါေရးသား ေဖာ္ျပႏုိင္ခဲ့သည္။ ႏွင္းေတြထဲမွာ လမ္းသလားရျခင္းကို ငါေမြ႕ေလ်ာ္ သည္။
ငါ့အေရးအသား မ်ားထဲတြင္ အၿမဲပါဝင္ေလ့ရွိေသာ လႊမ္းမိုးေသာ အေၾကာင္းအရာမွာ ဆာေလာင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ငါ့ဇာတ္ေဆာင္သည္ စားစရာတစ္ခုတေလ ေတြ႕ရႏိုးျဖင့္ ေဝ့ဝဲကာၾကည့္သည္။ အသံုးမက်တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ စားစ ရာတစ္ခုတေလမွ်ကို မျမင္ေတြ႕ခဲ့ရ ပါလို႔ေရးခဲ့သည္။ ငါ့၏ စာေပဟန္မွာ ထိုသို႔ေသာ အေျခအေနတြင္ သူေဌး ႀကီးေဟာင္း ဝပ္ဟူးႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပး ျခင္းျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္မွာ တစ္ ျပားတစ္ခ်ပ္မွ မရွိေတာ့ပါဘူးလို႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေရး သားႏုိင္ခဲ့ သည္။ ငါ၏စာေပဟန္ကို ႏွစ္ၿခိဳက္ပံု ရေသာ အယ္ဒီတာတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခဲ့သည္။ ေနာင္အခါတြင္ ေဝဖန္ေရးဆရာက သူ႔ ဇာတ္ေဆာင္ ေတြ ဆာေလာင္ေနၾကသူေတြပဲလို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့သည္။ ငါ အမွတ္ရ ေနမိတာ ခုလိုေဆာင္းရက္ေတြ။
ငါ့မွာ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ဝယ္ထားတဲ့ ကုတ္အက်ႌအေဟာင္းႀကီးလည္း ရွိေနၿပီ။ အဲဒီကုတ္အက်ႌႀကီးနဲ႔ ငါ့ႏွင္း ေတြထဲ လမ္းသလားပံုကို ပံုေဖာ္ခဲ့ သည္။ တကယ္ေတာ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ကို နဲနဲခ်ဲ႕ကားထားျခင္းပါ။ ႏုိ႔ေပမယ့္ ငါ ေျပာျပခ်င္တာေတြရွိသည္။ ပံုႏွိပ္ တုိက္က ငါ့စာေပလက္ရာကို တဂ်ိမ္း ဂ်ိမ္းပံုႏွိပ္ေနခ်ိန္မွာ ငါက ကေဖးဆုိင္ ကေလးထဲ ေထာင့္ေကြးမွာ။ ၿပီးေတာ့ ရွိေသးသည္ ကေဖးဆုိင္မ်က္ႏွာက်က္ က ပန္ကာႀကီးကို တစ္ေဆာင္းခုိမယ့္ သတၱဳငွက္ႀကီးလို႔ တင္စားေရးခဲ့သည္။ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပံုေတြပါပဲ။ စာလံုးအကၡရာ ေတြ ျမင္ရတဲ့အခါ ေပ်ာ္ရႊင္ဖူးပါ သလား။ ငါေတာ့ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေတာင္ ႀကံဳခဲ့ဖူးၿပီ။ ဒီေန႔ ကြၽန္ေတာ္က သိပ္မခ်မ္းသလိုနဲ႔ ခပ္ တည္တည္ဝင္ေရာက္လာေပမယ့္ သူ တို႔က ကြၽန္ေတာ္ဟန္ေဆာင္ေန ေၾကာင္းကို ရိပ္မိေနၾကသည္ဆုိတာ လူငယ္ဘဝအေတြ႕အႀကံဳတစ္ခုပါ။ ႏွင္းေတြတဖြဲဖဲြက်ဆင္းလာရင္ ကတၱ ရာလမ္းမႀကီးေပၚမွာ လမ္းသလား ခ်င္ပါေသးသည္။ ငါႏွစ္သက္တဲ့ ကားလ္ဆင္းဘတ္ရဲ႕ ညထဲမွာ ေဂၚ တစ္ေဂၚစာၾကယ္ေတြဆိုတဲ့ စာသား မ်ဳိးေတြ ရြတ္ဆိုခ်င္ေသးသည္။ ေအး စက္ေတာင့္တင္းေနတဲ့ နားရြက္ႏွစ္ ဖက္က ဆုပ္ကိုင္လိုက္ရင္ ေၾကမြသြား မလားပဲလို႔ ဟိုတုန္းက ေရးခဲ့ဖူးသည္။ လူငယ္ဘဝေန႔ရက္မ်ားပါပဲ။ ခုေတာ့ ငါ့မွာ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ဝယ္ထားတဲ့ ကုတ္အက်ႌအေဟာင္းႀကီးလည္း မရွိ ေတာ့။ ၿမိဳ႕ရဲ႕ေထာင့္ေကြးတစ္ခုမွာ ငါဘာသာၿငိမ္သက္ေနႏုိင္ခဲ့ပါၿပီ။ ေဟမႏၲေဆာင္းရက္မ်ား။
ေနမ်ဳိး