သူငါ့ကိုေမ့သြားလို႔ ငါမမႈ၊ သူ အထီးက်န္ျဖစ္မွာကိုသာ ငါစိုးရိမ္သည္လို႔ေလ ဒီဥကြန္က ေရး ခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလံုး ဂိုေဂါ ရဲ႕ ကုတ္အက်ႌကေန ဆင္းသက္လာ ၾကသည္လို႔လည္း ဆိုစကားရွိျပန္ တယ္။ ငါတုိ႔ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးေတး ဆိုတာ ငါတုိ႔ အေဆြးဆံုး ေတးေတြ ေပါ့လို႔ ရွယ္လီက ေျပာခဲ့တယ္။ လမ္း ေပၚမွာ ညင္သာေျဖးေလး ေအးေအး ျဖတ္သန္းေနႏိုင္သူဟာ ဒုကၡေရာက္ ေနတဲ့ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ကင္းကြာေနတဲ့ သူပဲလို႔ ဗားေတာ့ဗရက္က ဆိုခဲ့ တယ္။ ေႏြဦးတဲ့ ကြၽန္ေတာ္မဖြဲ႕ တတ္ေပါ့။ ေျခစံုရပ္ ႐ိုက်ိဳးခဲ့ပါတယ္ လို႔ ျမန္မာ ကဗ်ာဆရာ ခင္ေဇာ္ျမင့္က ေရးခဲ့တယ္။ ငါဟာ ပုဆိန္ကို အေၾကာင္သားေငးေနတဲ့ ထင္းတံုးတဲ့ စံညိမ္းဦးက ေျပာတယ္။ လင္းႏို႔ရဲ႕ ပ်ံသန္းမႈလို ေဟာဒီနံရံမွာ ငါ့နမူနာ ယူၾကပါဘိလို႔ ေအာင္ခ်ိမ့္က မွာၾကား သြားတယ္။ ရာစုႏွစ္အဆက္ဆက္ ေအာ္ရစ္ေပေတာ့လို႔ မာယာေကာ့ဖ္ စကီးက ဆိုခဲ့တယ္။ ခ်မ္းပံုမွာ ကမ္း ကုန္ရစ္တာမို႔ မန္းတုန္ေအာင္ လမ္း ဆံုမွာ ဟစ္ခ်င္ေတာ့လို႔ ရတနာပံု ေခတ္ စာဆိုႀကီး အခ်ဳပ္တန္းဆရာ ေဖက ဖြဲ႕သြားတယ္။ ခင္ဝမ္းက ေတာင္ကုန္း ကေလးတစ္ခုေပၚတက္ ရင္း ေရတြင္းကေလးတစ္ခုကိုေတြ႕ ေတာ့ ငုံ႔ၿပီးႏွင္း ေရလို႔ေအာ္ခဲ့တယ္။ ေတာေခ်ာင္မွာ ေမာင္အိပ္လို႔ ေတာင္ထိပ္မွာေကြး၊ မေလးကုန္ကုန္ ခ်စ္တဲ့ မံႈႏွစ္ကယ္ေလးလို႔ ပုခမ္းမင္းသားႀကီးက စာဆိုခဲ့တယ္။ ထြန္းေဝျမင့္က သူ႔ကိုၾကည့္ရတာ လူ႔ဘဝကို ျဖတ္သန္းသြားပံုရ တယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ နကၡၾကယ္စင္ထက္ ေကာင္းကင္မွာ ညစဥ္ အၿမဲ လွည့္လည္ဆဲတည့္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ေရးမိတယ္။
ကဗ်ာေတြပါပဲ အေရးအသားေတြပါပဲ။ ထပ္ဆင့္ေဖာ္ျပ ခ်က္ေတြ ကိုယ္စားျပဳေျပာၾကားခ်က္ေတြပါ အကၡရာေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္း ထားတဲ့ လူသားေတြပါပဲ။ အသံျမည္တဲ့ ဒဏ္ရာ ေတြ၊ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ႐ိုးသားမႈေတြ ေျပာမျပႏိုင္ေတာ့တဲ့ ခံစားမႈ ေတြပါပဲ။ လယ္သမားတစ္ေယာက္ဟာ စပါးစိုက္သလို၊ ကဗ်ာ ဆရာတစ္ေယာက္က ကဗ်ာေရးတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာကို ကိုယ္တိုင္စိုက္ပ်ိဳးၿပီး ကိုယ္တိုင္ရိတ္သိမ္း ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ ေယာက္ ေပၚေပါက္လာတယ္။ ကဗ်ာ ဆရာေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ ေယာက္ တိုးေဖ်ာ့သြားတယ္။ ၿငိမ္ သက္သြားတယ္။ လူေတြေၾကာင့္ ေခတ္ ႀကီးဟာ နာက်င္ေနရၿပီး အဲဒီနာက်င္ မႈကို ကဗ်ာဆရာေတြက ကဗ်ာအျဖစ္ ေရးဖြဲ႕ၾကတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ကဗ်ာေတြေၾကာင့္ ေခတ္ႀကီးဟာ ထပ္မံနာက်င္ရျပန္တယ္တဲ့။
ကဗ်ာကို ဘယ္လိုဆက္လက္ ေရးသြားၾကမွာလဲ။ ကြၽန္ေတာ္ျဖင့္ စိတ္ဓာတ္မ်ားေတာင္ က်မိပါတယ္။ ကဗ်ာထဲမွာ မရည္ရြယ္တဲ့ အဓိပၸါယ္ ေတြက အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီး ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ကို မဆံုး ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စမ္းသပ္ေနပါေတာ့ တယ္။ ကဗ်ာမပါတဲ့ လူမႈဘဝဆိုတာ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ကဗ်ာ မပါတဲ့ လူမႈဘဝဆိုတာ ကဗ်ာ ဆရာ ေတြ အိမ္ျပန္ေနာက္က်တဲ့ ည မ်ားပါ ပဲ။ အခ်ည္းအႏွီးေန႔ရက္ေတြကို ကဗ်ာ ဟာ အရသာရွိေနေစၿပီး အဓိပၸာယ္ လည္း ေပးပါတယ္။ ကဗ်ာႏွင့္ လူမႈ ဘဝ အညီအၫြတ္ အမွ်အတ ရွိရမွာ ေပါ့။ အနည္းငယ္မွ်ဆိုလွ်င္ လံု ေလာက္ပါၿပီ။ အနည္းငယ္မွ်ဆိုလွ်င္ ပင္ ျပည့္စံုပါၿပီ။ အဲဒါဟာ ကဗ်ာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကဗ်ာအေၾကာင္း ေျပာၾကတာေပါ့ေလ။ ေျပာ ရင္းေျပာ ရင္း ပ်က္ျပယ္သြားႏိုင္တာေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာပဲ ရပ္တန္႔လိုက္ပါတယ္။ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။
ေနမ်ိဳး