YBS ေျပာင္းလဲလိုက္တဲ့ စနစ္သစ္တစ္ခု၊ အထာမက်ေသးတဲ့ အခိုက္အတန္႔ကာလ၊ ကားဂိတ္ေတြမွာ ႐ံုးဆင္းခ်ိန္ ေက်ာင္း ဆင္းခ်ိန္ ကားေတြၾကပ္၊ လူေတြညပ္ၿပီး ေယာက္ ယက္ခတ္ေန တာကို ျမင္ရေတာ့ ဟိုးအတိတ္တစ္ခ်ိန္ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ဘဝ၊ ကားမွတ္တိုင္မွာ ကားမရလို႔ အက်ပ္႐ိုက္ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေလး ေၾကးမံုျပင္လို စိတ္အေတြးတေရးေရး ေပၚလာခဲ့ပါေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ လြမ္းလိုက္ရတာဟယ္။
ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္၃ဝနီးပါး ကာလတစ္ခု၊ ေျပၿငိမ္းနဲ႔ တင္နီလာဝင္းတို႔ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေအာင္ျမင္ေနခ်ိန္မွာေပါ့။ ဆံပင္ရွည္ရွည္ လြယ္အိတ္ရွည္ရွည္၊ ထဘီတိုတို၊ ေဒါက္ဖိနပ္ျမင့္ျမင့္စီးၿပီး စာအုပ္ လက္မွာပိုက္လို႔ ဒီမွာေဟ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူရယ္လို႔ ျမင္တာနဲ႔ သိႏိုင္ေအာင္ စတိုင္လုပ္႐ိႈးထုတ္ထားတဲ့ ကြၽန္မတို႔သူငယ္ခ်င္း ၄ေယာက္၊ ေသာက နဲ႔နပန္းလံုး ခံခဲ့ရတဲ့ ညေနခင္းေလးတစ္ခုမွာေပါ့ေနာ္။ ထမင္း စားဖိတ္ထားတဲ့ ေျမနီကုန္းက ကြၽန္မအေဒၚအိမ္ကို ထမင္းစားသြားဖို႔အတြက္ မိန္းထဲကထြက္၊ ကမာရြတ္ ရဲစခန္းကိုေက်ာ္ၿပီး လွည္းတန္းလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ကားေစာင့္ေလသတည္း ေပါ့။ ႐ံုးဆင္းခ်ိန္၊ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မို႔ ရပ္လိုက္တဲ့ကားမွန္သမွ် လူေတြငါးပိငါးခ်ဥ္ သိပ္ၾကပ္ညပ္ေနတာမို႔ ေလးေယာက္လံုးဘယ္လိုမွ်တက္လို႔မရ။ စတိုင္နဲ႔မလိုင္နဲ႔ ပိုက္ဆံအကုန္အက်ခံၿပီး တကၠစီငွားစီးမယ္ ဆိုတာေတာင္ လြတ္တဲ့တကၠစီရယ္ လို႔ တစ္စီးမွမေတြ႕ရေလာက္ေအာင္ ခရီးသည္ေတြကလည္း ေပါပါဘိ။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ လွတပတ႐ုပ္ေလးေတြမွ မေထာက္ထား၊ တကၠစီကားသမားေတြ ကလည္း လက္ခါျပၿပီး ပါစင္ဂ်ာပါၿပီးသားမို႔ ရပ္မေပး။ ေရာ္.. ခက္လွပါေပါ့။ ဒီလိုပံုနဲ႔ ေျမနီကုန္းဘယ္လိုေရာက္ပါ့။ အစာအိမ္ရဲ႕ အခ်က္ေပးေခါင္း ေလာင္း သံကလည္း ဘာမွမစားရေသးတဲ့ ကြၽန္မတို႔ကို က်ီစယ္လိုက္သမွ တဂီြဂြီတ ဂြမ္ဂြမ္နဲ႔ပါ။ ဖိတ္ေကြၽးတဲ့ထမင္းပြဲမွာ အဝတြယ္လိုက္မဟဲ့လုိ႔ စိတ္ကူး ထားၿပီး သကာလ ကြၽန္မတို႔ ခြဲတမ္းဟင္းေတြယူစားၾကလို႔ အေဆာင္က သူငယ္ ခ်င္းေတြကို ေစတနာေရ စီးကမ္းၿပိဳလိုက္မွာခဲ့ၿပီးသား။ ကားမရတဲ့ ဒုကၡရင္ထဲ မွာ ဗေလာင္ဆူပူလိုက္တာမွ ပူပူနဲ႔ေတာင္ေနေသး။ စားခ်င္တာေတြ ႀကိဳတင္ ေမးၿပီး တကူးတက ခ်က္ေကြၽးမယ့္ထမင္းဝိုင္းထဲက ငါးဖယ္ဆီျပန္၊ ၾကက္သား ဘူးသီး ကာလသားခ်က္၊ ၾကက္သဲၾကက္ျမစ္သုပ္၊ ပါးပိရည္တို႔စရာ ကုိေျပးျမင္ ခဏတံေတြးမ်ိဳခ်ရင္း ႀကံစမ္းလို႔ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးရင္းက ရလာတဲ့ အႀကံအစည္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ကြၽန္မတို႔ေရွ႕ကေနေခါက္တုံ႕ ေခါက္ ျပန္ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ မမလွလွေလးကို လွမ္းေခၚလိုက္ပါတယ္။
” မမခင္မာေဝ” ကြၽန္မရဲ႕ ေခၚသံမွာ ႐ုတ္တရက္အံ့အားသင့္သြားတဲ့ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္အစ္မကို ကြၽန္မလိႈက္လိႈက္လွဲလွဲၿပံဳးျပရင္း “မမေဝ တအား လွတာဘဲ ဒီေလာက္ ေနပူႀကီးထဲမွာေနရတာေတာင္ အသားအေရက မပ်က္စီး ဘဲ လွေနတာေနာ္၊ အားက်လိုက္တာ”လို႔ ရင္းႏွီးတဲ့ေလသံနဲ႔ ကြၽန္မက ေျပာ လိုက္ေတာ့ ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔အမူအရာကို ျပင္လိုက္ရင္း “ညီမေလးတို႔ ဘယ္သြားမလု႔ိလဲ” လို႔ ပါးခ်ိဳင့္ခြက္ေလးေပၚေအာင္ ၿပံဳးရင္းေမးပါေလေရာ။ ကြၽန္မလိုခ်င္တဲ့ မိန္းပိြဳင့္နက္နက္ထိေလ။ ေအာက္ဆံုးေရာက္ေအာင္ျပဳတ္က် လုလု စိတ္ဓာတ္ကို ျပန္ေကာက္တင္ရင္း ကြၽန္မက “မမေဝေရ၊ ညီမတို႔ ေျမနီ ကုန္းက အေဒၚ့အိမ္ ထမင္းစားသြားမလို႔ပါ။ ကားမရေတာ့ အခက္ေတြ႕ေန လို႔ပါ။ အျပန္အခ်ိန္မီ အေဆာင္ျပန္ဝင္ရမွာမို႔ အကူအညီ ေတာင္းခ်င္လို႔မမ” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ” ေအးေအး ခဏေစာင့္၊ ဒီတစ္ခါမီးပိြဳင့္နီရင္ အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ေပးမယ္ေနာ္” တဲ့။
ဟုတ္ကဲ့။ အဆင္ေျပလိုက္တာမွ ေခ်ာတဲ့ေမာ္ ေတာ္ပီကယ္မမရဲ႕အကူအညီေတာင္းေပးမႈမွာ တစ္ေယာက္တည္း ကားေမာင္းလာတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ကား ေမာင္းသူကလည္း လိုလိုလားလားပါ။ ကြၽန္မတို႔လည္း ဇိမ္က်ရင္း ေမာ္ေတာ္ ပီကယ္မမကို လက္ျပရင္း ေျမနီကုန္းကို ေခ်ာေမြ႕စြာ ေရာက္ေလသတည္းေပါ့ေနာ္။ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဓိက စြမ္းေဆာင္ရွင္က ေမာ္ေတာ္ပီကယ္မမပါ။ ဝန္ ထမ္းေတြရဲ႕ရင္ဘတ္နားမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ နာမည္ကတ္ေလးက အကူအညီ လိုရင္ ေတာင္းႏိုင္ေအာင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားၾကတာ ထင္ပါရဲ႕။ ကြၽန္မလည္း ဝန္ထမ္း နာမည္ကတ္ေလးကိုၾကည့္ၿပီး တရင္းတႏွီး ေဆြမ်ိဳးစပ္ၿပီး ကားရေအာင္ အကူ အညီေတာင္းခံခဲ့ရတာပါေနာ္။ ခုလည္း YBS ကားေတြ အခက္အခဲ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာလည္း ပရဟိတ (အခမဲ့ယာဥ္)ေတြ ကူညီမႈေၾကာင့္ လိုရာခရီးကို (နည္းနည္း ေလး စိတ္ေမာရတာကလြဲရင္) ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္ၾကတာပါပဲ။ အို၊ ကြၽန္မခ်စ္တဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ ကြၽန္မခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရ၊ YBS နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး လြမ္းမိတာမို႔ ႔ YBS အလြမ္း၊ တကၠသိုလ္အလြမ္း ေတြက ရင္ထဲမွာ .. ရင္ထဲမွာေပါ့။
စိမ္းျမျမ