ေခတ္တိုင္း ေခတ္ တိုင္းမွာ အတု သည္တြင္က်ယ္ ေလ့ ရွိစၿမဲျဖစ္၍ အစစ္သည္ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ ပမာ အငွားခႏၶာ ေျမႇာင္ၿပီး အတု၏ ကိုယ္ထည္ အတြင္း မွာ ပုန္းကြယ္ ေနၾကရသည္” ဤအဆို မွာ ရန္ကုန္အတု၏ ျမားေျမာင္ ၾကြယ္ဝေသာ ေအာက္ကလိအာ၊ အူ ေၾကာင္ ၾကား ဒႆန အစုအေဝးထဲမွ တစ္ခုေသာ ဒႆန အေသးအမႊား ကေလးမွ်သာ ျဖစ္ေလသည္။ သူ သည္ အာဝဇၨန္းေကာင္းေသာ အေဟာ အေျပာဝိဇၨာ “ေအာရတု” Orator အျဖစ္ ႏုိင္ငံတကာ အသိအမွတ္ျပဳ လက္မွတ္ေပါင္း တစ္ေသာင္းခန္႔ ရရွိ ထားသူ လည္း ျဖစ္သည္။
“ခင္ဗ်ားတို႔ က်ဳပ္ကိုၾကည့္ၾက။ က်ဳပ္က ရန္ကုန္အတုပဲ။ က်ဳပ္က တိုက္ေတြ၊ ကားေတြနဲ႔ ရန္ကုန္အစစ္ ကို ဖံုးကြယ္ထားတယ္။ ဝွက္ထား တယ္။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီးမွာ ရန္ကုန္ သားအစစ္က ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ပိုင္း ပဲရွိတာ။ တစ္ၿမဳိ႕လံုး ရန္ကုန္သား အတုေတြခ်ည္းပဲ။ နယ္မွာေမြး၊ နယ္မွာႀကီးတဲ့ ေတာသားေတြက ရန္ကုန္ကိုလႊမ္းေနတယ္။ အဲသဟာ ရန္ကုန္သားအတုေတြပဲေပါ့။ အတု လႊမ္းမိုးတဲ့ က်ဳပ္ဟာ ရန္ကုန္အတုျဖစ္ ေနရတာ မဆန္းပါဘူး”
ရန္ကုန္သား အတုမ်ားထဲမွ မဟုတ္မခံ ဆတ္ဆတ္ႀကဲေတာသား တစ္ေယာက္က “ေတာသား.. ေတာသားဆုိၿပီး မႏွိမ္ခ်င္ပါနဲ႔ဗ်။ ဘုရားေလာင္း မေဟာသဓာ ဟာ ေတာသားလား၊ ၿမဳိ႕သားလား။ အဲဒါ ကို ေမာင္ရင္ေျဖစမ္းပါ” ဟု ဂ်စ္ကန္ ကန္ ေမးခြန္း ထုတ္လိုက္ သည္။ “အိုး ..သိပ္ေျဖတာေပါ့။ ဘုရား အေလာင္း မေဟာသဓာဟာ ေတာ သားပဲ၊ မိတီၳလာျပည္က အေရွ႕ မု ေယာကြင္း လယ္ရြာမွာေမြးတဲ့ ေတာ သားေလ”
“ေကာင္းၿပီ။ ဒါျဖင့္ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကေကာ ေတာ သားလား၊ ၿမဳိ႕သားလား” ဟု ရန္ကုန္ သား အတု စြာလန္ေတးက ေမးခြန္း ထုတ္ျပန္သည္။
“နတ္ေမာက္သားေလ၊ နတ္ ေမာက္ဆိုတာ ေတာၿမဳိ႕ကေလးပဲ။ ေတာၿမဳိ႕မွာေမြးေတာ့ ေတာသားေပါ့ ငါ့ေကာင္ရဲ႕..”
“ခင္ဗ်ား မွတ္ထားပါ။ ဘုရား အေလာင္း မေဟာသဓာဟာ ေတာ သားပါ။ လြတ္လပ္ေရး ဗိသုကာႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဟာ လည္း ေတာသားပဲ။ ေတာသားမထိနဲ႔၊ မီး ပြင့္သြားမယ္မွတ္။ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး ရကတည္းက ေခါင္းေဆာင္ လုပ္လာတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြ ကို ၾကည့္။ သခင္ႏုလို႔သိၾကတဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏု ကိုၾကည့္၊ ဝါးခယ္မ ဇာတိ ေတာသား ပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းကို ၾကည့္ဦး မလား။ ျပည္ၿမဳိ႕ အေရွ႕ဘက္ေၾကာေတာထဲက ေပါင္းတလည္ ေတာၿမဳိ႕သား ေတာသား ပဲ။ ရန္ကုန္သားထဲက ဘယ္သူမ်ား ႏုိင္ငံ့ အႀကီးအကဲ ျဖစ္ဖူးလို႔တုံး”
“ဝါး..ဟား..ဟား..ဟား ..”
ရန္ကုန္အတုသည္ သေဘာေခြ႕ မေနာေတြ႕ၿပီး ခြက္ထုိးခြက္လန္ ရယ္လိုက္သည္။ အရယ္ရပ္လုိက္ၿပီး ေနာက္..
“ေမာင္ရင္ကေတာ့ တံုးတဲ့ ေနရာမယ္ ဘယ္သူမွ လုိက္မမီ ေအာင္ တံုးတဲ့ တကယ့္ စူပါငတံုးပဲ။ အခု လက္ရွိ ႏုိင္ငံေတာ္ အတုိင္ပင္ခံ ဘြဲ႕ထူးနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲ ျဖစ္ ေနတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ဟာ ရန္ကုန္ ဇာတိခ်က္ျမႇဳပ္၊ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ လယ္မွာေမြးတဲ့ ရန္ကုန္ သူ အစစ္ဟ”
“ဟာ..သူက ရန္ကုန္ သားမွ မဟုတ္တာ။ ရန္ကုန္ သူဆိုေတာ့ မိန္းမႀကီးပဲဗ်”
“မင္း..ေတာ္ေတာ္ ကေလးစကားကို ကတ္တီး ကတ္ဖဲ့ေျပာတ့ဲ အေကာင္။ ေရွ႕ေန လူဝင္စားလား မသိ ဘူး။ မင္းတို႔လို ႏုိင္ငံေရး သမား ဆန္ဆန္ ဖြာ ေလာင္ဖြာေလာင္ လုပ္တတ္တဲ့ လူစားေတြ ေၾကာင့္ ငါ ဖံုးထား ဖိ ထားရတဲ့ကိစၥေတြ ေပၚကုန္လိမ့္မယ္။ သြားေတာ့ ကြာ..သြားဆိုသြားေတာ့”
ရန္ကုန္သား အတုကေလး ထြက္ခြာ သြားၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္အတု သည္ ရန္ကုန္ အစစ္ကို ရွာေဖြေတြ႕ ဆံုရန္ ဆူးေလေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး ရွိရာသို႔ လာခဲ့သည္။ ေစတီေတာ္၌ မွီတင္း သီတင္းသံုးေသာ ဆူးေလ ဘိုးဘိုးႀကီးမွာ ရန္ကုန္အစစ္ စာရင္း ဝင္ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္သည္။
“ဘိုးဘိုးႀကီး.. က်န္းခန္႔သာ လုိ႔ မာပါစ၊ ႏွလံုးစိတ္ဝမ္း ေအးခ်မ္း ပါစ” ဟု ရန္ကုန္အတုက ႏႈတ္ခြန္း ဆက္သလုိက္သည္။ ဆူးေလဘိုးဘိုး ႀကီးမွာ စိတ္ အလိုမက်ဟန္ျဖင့္ မ်က္ႏွာထား သုန္မႈန္ေနသည္။
“ေဟ့ေကာင္ ..ေလပိုေလလွ်ံ ေတြ လုပ္မေနနဲ႔။ ေလာကြတ္ စကား ေတြ မႈတ္မေနနဲ႔။ ငါ့ကိုျမင္႐ံု နဲ႔ ေနေကာင္း၊ မေကာင္း ခ်က္ခ်င္း သိႏိုင္တယ္။ ငါ့မ်က္ႏွာႀကီး ပုပ္ ေနသလား၊ လန္းေနသလား ၾကည့္ ၾကည့္စမ္း”
“ဘိုးဘိုးႀကီးက တစ္ေရးႏုိးတဲ့ ကေလးဆိုးႀကီးနဲ႔ တူေနပါသေကာ”
“တူမွာေပါ့လကြာ။ ငါ့မွာ နိစၥဓူဝ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကုိယ္ခ်မ္းသာ မွ မေနရတာပဲ။ ေရွးေရွးတုန္းက ဆူးေလေစတီဟာ ေရပတ္လည္ ဝိုင္းေန တဲ့ ကြၽန္းကေလးေပၚမွာ သီးျခားတည္ရွိေနေတာ့ ငါလည္း ေနလို႔ထိုင္လို႔ ေအးခ်မ္းလိုက္တာ။ အေလာင္းဘုရား ဘုရင္ႀကီးက ဒဂံု ကိုတိုက္ ၿပီး သိမ္း၊ ဒဂံုကို ရန္ကုန္လုိ႔ နာမည္ေျပာင္းေတာ့လည္း ငါ့ကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့တာပဲ။ မြန္ ဘုရင္ေတြေရာ ၊ ျမန္မာ ဘုရင္ေတြ ပါ ေရႊတိဂံုကိုသာ အေလးအျမတ္ျပဳ ဦးခိုက္ၾကတာ။ ငါ့ကိုေတာ့ ဖုတ္ေလ တဲ့ ငါးပိ၊ ရွိတယ္လုိ႔ေတာင္ မွတ္ၾက တာ မႈတ္ဘူး”
“မငိုပါနဲ႔ ဘုိးဘိုးႀကီး။ ဆူးေလ ဘိုးဘိုးႀကိး ငိုတယ္ဆိုရင္ ရန္ကုန္ ေရႊၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီးအတြက္ နိမိတ္ မေကာင္းပါဘူး”
“ငိုတာမဟုတ္ဘူးလကြ။ ေဒါသ ထြက္လုိ႔ မ်က္ရည္က်တာ။ ခံစား ရလြန္းလုိ႔ မ်က္ရည္ က်တာ။ မင္း စဥ္းစားၾကည့္၊ လူေတြက ငါ့ကိုအဝိုင္း ႀကီးလို႔ သေဘာထားၿပီး ကားေတြ ပတ္ေမာင္းေနၾကတာ ၾကာၿပီကြ။ ငါကေတာ့ အလယ္ေကာင္မွာ မလႈပ္ မယွက္ရပ္ၿပီး အ႐ူးႀကီးလို ၿငိမ္ေနရ တယ္။ အေရးထဲ ငါ့အနားလာၿပီး ဗလီေတြ၊ ခ်ာ့ခ်္ေတြေဆာက္ထားၾက ေသးတယ္ကြာ။ ငါ့ထက္ျမင့္တဲ့ တုိက္ႀကီးေတြ ေဆာက္ ထားေသး သကြာ”
“အဲသဟာ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္ေတြ လုပ္သြားခဲ့တာပါ ဘိုးဘိုးႀကီး” ဟု ရန္ကုန္ အတုက ေလေျပထုိးသည္။
“ၿပီးေတာ့ ..ငါ့အနား လာၿပီး င့ါအပိုင္စားနယ္ေျမထဲမွာ ႏုိင္ငံေရး သမားေတြက ဆူၾကပူၾကသကြာ။ လက္ပတ္နီေတြက အၾကမ္းဖက္တယ္ ကြာ။ တေလာက..ျပင္သစ္ေတြ လာၿပီး (မဂၤလာပါ) ဆိုတဲ့ ပါေဖာမန္႔ အႏုပညာပြဲႀကီး လာလုပ္သြားသကြာ။ ခုတေလာ ဘာတဲ့ကြာ ..သက္ဝင္ လႈပ္ရွား ရန္ကုန္ၿမဳိ႕၏လမ္းမမ်ား ပြဲေတာ္ဆိုတာ ငါ့မ်က္စိေရွ႕တင္ လာလုပ္ေနျပန္ၿပီ။ ငါေတာ့ အေတာ္ မ်က္စိေနာက္ေနၿပီ ရန္ကုန္ အတု ေရ..”
“ဒါျဖင့္..လက္ပံေတာင္း ေတာင္က လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရား ႀကီးရဲ႕ ေစတီနဲ႔ သိမ္လို ဆူးေလ ေစတီနဲ႔ ဘိုးဘိုးႀကီးကို ေနရာေရႊ႕ေပး ရမလား”
“ဘယ္ေနရာကို ေရႊ႕ေပးမွာလဲ”
“ေလေကာင္းေလသန္႔ရတဲ့ ေခ်ာင္းသာတုိ႔၊ ေငြေဆာင္ကမ္းေျခတို႔ ဘက္ ေရႊ႕ေပးမယ္ေလ မေကာင္းဘူး လား ဘိုးဘိုးႀကီး”
“တယ္..ငါဖေနာင့္နဲ႔ ေပါက္ လုိက္ရ”
ဆူးေလဘိုးဘိုးႀကီး မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ႏွင့္ စိတ္ဆိုးသြားမွန္း သိ၍ ရန္ကုန္အတုက ေျခသလံုးဖက္ ၿပီး ေခ်ာ့ရေလသည္။
“ဘိုးဘိုးႀကီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ မယ္ဆိုလည္း ျဖစ္စရာပါပဲ။ တကယ္ ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ႀကီးဟာ ဆန္ တစ္တင္းဝင္တဲ့ အိတ္ထဲကို ဆန္ ႏွစ္တင္းဝင္ေအာင္ အတင္းဖိသိပ္ ထည့္ထားသလို ျဖစ္ေနၿပီ။ ကြၽန္ ေတာ္ေတာင္ ရန္ကုန္အတုျဖစ္ေနရ တာပဲ ၾကည့္ပါေတာ့ ဘိုးဘိုးရယ္..”
“ရန္ကုန္အစစ္ ဆိုတဲ့ေကာင္ ဘယ္ေရာက္သြားလို႔တံုးဟ..”
“ရန္ကုန္ အစစ္က ထြက္ေျပး သြားၿပီ ဘိုးဘိုးႀကီး။ စင္ကာပူထက္ သာတဲ့ ငါ့ဘဝကေလးကို မင္းတုိ႔ လက္ထဲမွာ အပ်က္စီးမခံႏုိင္ေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး ထြက္ေျပးသြားတာ။ ဘယ္ကို ေျပးမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး ဘိုးဘုိး ႀကီးရယ္”
သည္တစ္ခါေတာ့ ဆူးေလ ဘိုးဘိုးႀကီးက ရန္ကုန္အတုကို ျပန္ ေခ်ာ့ရသည့္အလွည့္ ေရာက္လာ သည္။
“ဝမ္းမနည္းပါနဲ႔ကြာ။ င႐ို႕ဟာ စင္ကာပူကို လုိက္မမီတာေတာင္မွ အိႏၵိယျပည္ ကာလကတၱားက တြင္းနက္ႀကီး ႀူေခု- ံသူန လို႔ ေခၚၾကတဲ့ ဆင္းရဲသားေဒသမ်ဳိးေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေရာက္ႏုိင္ၾကပါဘူး။ ရတနာသံုးပါးရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ ေၾကာင့္ စင္ကာပူဟာ ငါတို႔ေနာက္ မွာပဲ အၿမဲရွိေနရမွာပါ။ မင္း မယံု ရင္ ကမၻာ့ေျမပံုကိုၾကည့္လိုက္”
ၾကဴးႏွစ္