ကုလသမဂ္ဂ ရွှေ့ပြောင်းသွားလာရေးအေဂျင်စီ (IOM) ရဲ့ ကိန်းဂဏန်းအချက်အလက်အသစ်တွေအရ၊ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလကနေ ဧပြီလအတွင်း မြန်မာနိုင်ငံသား ၆၈၇,၀၀၀ ဟာ တာ့ခ် (မဲဆောက်)၊ ရနောင်း၊ ကန်ချနဘူရီနဲ့ ချင်းရိုင် စတဲ့ အဓိက နယ်စပ်ဂိတ်တွေကနေတစ်ဆင့် ထိုင်းနိုင်ငံထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။
IOM က မေးမြန်းခဲ့တဲ့ ဝင်ရောက်လာသူ ၃,၅၀၀ ကျော်ထဲမှာ ၄၁% က တရားဝင် စာရွက်စာတမ်း အထောက်အထား မရှိကြပါဘူး။ သူတို့လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကတော့ ကုန်သွယ်ရေးနဲ့ အလည်လာတာကနေ အလုပ်ရှာဖို့အထိ အမျိုးမျိုးရှိပြီး၊ တချို့ကတော့ စစ်ပွဲတွေကို ရှောင်တိမ်းလာကြတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ လူတော်တော်များများ သတိမထားမိတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ထိုင်းနိုင်ငံရောက် မြန်မာအသိုင်းအဝိုင်းဟာ အရင်လို လုပ်သားအင်အားသက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုတာပါပဲ။
ထိုင်းအတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့တစ်ခုဖြစ်တဲ့ Happio ရဲ့ လတ်တလော လေ့လာချက်အရ၊ အခုဆိုရင် ထိုင်းနိုင်ငံမှာရှိနေတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံသား ၄ သန်းဝန်းကျင်ဟာ တစ်နှစ်ကို ဘတ် ၂၂၁ ဘီလီယံ (အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၆.၇ ဘီလီယံခန့်) သုံးစွဲနေကြတယ်လို့ ခန့်မှန်းထားပါတယ်။ ဒါဟာ ထိုင်းစီးပွားရေးလုပ်ငန်း အများစု သေသေချာချာ ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်းမရှိသေးတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဈေးကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။ ဘန်ကောက်မြို့တစ်ခုတည်းမှာတင် မြန်မာနိုင်ငံသား ၅၂၀,၀၀၀ ကျော် နေထိုင်ကြပြီး စမွတ်စာခွန် (မဟာချိုင်)၊ ချင်းမိုင်၊ တာ့ခ် နဲ့ ရနောင်းတို့မှာလည်း အများဆုံး နေထိုင်ကြပါတယ်။
တက္ကသိုလ်စာသင်ခန်းတွေမှာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ထိုင်းနိုင်ငံက ဘွဲ့ရပရိုဂရမ်တွေမှာ တက်ရောက်နေတဲ့ မြန်မာကျောင်းသား အရေအတွက်ဟာ ၆ ဆလောက် ခုန်တက်သွားခဲ့ပါတယ်။ အရင်က တစ်နှစ်ကို ၃,၀၀၀ အောက်သာရှိခဲ့ပေမယ့် ၂၀၂၅ ခုနှစ်မှာတော့ ၁၇,၀၀၀ ကျော်အထိ ရှိလာခဲ့ပါတယ်။