(၁)
ငါ့အဖို႔ ကဗ်ာမိုးေခါင္တာၾကာခ်ိန္ ရာသီဥတဘယ္သို႔ ျပသည္ မသိ၊ ကဗ်ာမိုးစက္ေတြ ငါ့ဆီလြင့္လာခဲ့တယ္။
(၂)
ခ်င္းေတာင္တန္း၏ခ်င္းလြင္ျပင္သည္ ေတာပန္းေတာင္ပန္း တို႔၏ ရနံ႔ျဖင့္ ေမွးငိုက္ေန၏။ ေျမပြေတာင္ ကမ္းပါးရံမွာ အိမ္တိုင္ စိုက္ၾကတဲ့ ခ်င္းအိမ္ကေလးက ၾကာရြက္ေပၚကႏွင္းစက္ေတြရဲ႕ သတိရွိျခင္းမ်ိဳးနဲ႔။ ခ်င္းတို႔လွတယ္။မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ ဖန္ကြဲစႏွင့္တူတဲ့ မ်က္ ရည္မ်ိဳး မေတြ႔ရ။ သူတို႔ ငါႏွင့္မေကြ႕မကြာရွိသလို ခံစားရတယ္။ ၾကာေလစိမ္းျပာ ျပာ မြန္းတည့္ခ်ိန္ေတာအုပ္အေရာင္မ်ိဳးနဲ႔ ကြာေလ။ လမင္းရဲ႕ ေရာင္ျခည္ဟာ ရိဒ္ေရကန္ေပၚဆီ၊ ျပန္မသြားၾကေတာ့ဘူးလား။ ရိဒ္ညဟာ ၿငိမ္သက္ျခင္းအသံရွိတယ္။ ရိဒ္အသည္းပံုကိုမိုးမခပင္ တန္းကခ်ဳပ္တယ္။ တစ္ေနကုန္ အစိမ္းေရာင္သိုင္းဖက္မႈေတြနဲ႔။
ဧည့္သည္ဟာ ဂီတထဲေရာ ပါသြားဖို႔ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္တယ္…ရိဒ္။ဘန္ဂလိုေပၚ ေတာေကာင္ ငယ္ေလးေတြ လမ္းေလွ်ာက္ပံုက ဝါးရြက္ေတြေပၚ မိုးစက္ကေလးေတြ က် ေနသလား။ ဒီအခ်ိန္ ရိဒ္ဟာ အျဖဴေရာင္ဖဲျပား ခင္းထား သလို ျဖစ္ေနၿပီလား။ ညနက္ေတာ့ ေကာင္းကင္က ဝါယာ ႀကိဳးေတြ တစ္ႀကိမ္ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ ေရွာခ္ျဖစ္ေနတယ္။ တိမ္ မည္းေတြ ရိဒ္ရင္ခြင္ထဲ ေရကူးေနေလာက္ၿပီ။ လိပ္ျပာစားဖို႔ ၾကာဝတ္ဆံကေတာ့ ရိဒ္မွာမရွိဘူး။ မိုးျဖစ္မယ့္ တိမ္တိုက္တို႔ ခ်င္းေတာင္ေပၚက ခဏေလာက္ ဆင္းသြားၾကပါလား။ ငါ့မွာေတာ့ အခုအခ်ိန္ ေျမႀကီးေပၚ ေရာက္ေနမယ့္ ၾကယ္ေရာင္ကိုပဲ ငံု႔ၾကည့္ခ်င္ ေနမိေတာ့။ ငါ.. ကဗ်ာေျမကို ခ်စ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ေသျခင္းထဲမွာ ငါမေနခ်င္ေသးဘူး ရိဒ္။ ဘန္ဂလို မွန္ျပတင္းထဲက လေရာင္ကိုျမင္ေနရတယ္။အျပင္မွာ ေလျပင္းႏုကေလး ေဆာ့ေနပံုရတယ္။ ရိဒ္ကန္ထဲက လမင္းႀကီး ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားၿပီလား ။အခါမဟုတ္ေတာ့ ေတာင္ဇလပ္ပန္း ကေတာင္ =နီ+ မေပးဘူး။ မိုးမိ ေတာင္ၿပိဳလို႔ကေတာ့ ရိဒ္ေရကန္က ေရပဲခ်ဳိရေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ခ်င္းေတာင္တန္းကေတာ့ အမည္မသိ ခ်င္းေတာင္ပန္းကေလး ေတြနဲ႔ေမွးငိုက္ဆဲေနမွာပါ။ ဘန္ဂလိုမွာလည္း ေတာေကာင္ေလးေတြ တဂ်စ္ဂ်စ္နဲ႔ ေတာကစားဆဲပါပဲ။ ဘန္ဂလိုျပတင္းေပါက္ဖြင့္ၿပီး ရိဒ္ကိုေခ်ာင္းၾကည့္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္မိလည္း မၾကည့္ရဲ ၊ ရာသီဥတုက ၾကမ္းခ်င္တယ္။ အေအးနဲ႔ ခုန္အုပ္လိုက္ရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲ။ ဒီခ်ိန္မ်ဳိးဆို ကမၻာေျမေပၚက (ခ်င္းေတာင္အပါအဝင္) ေတာင္ တန္းႀကီးေတြဆိုတဲ့ အေရးအေၾကာင္းေတြ ခါတိုင္းထက္ ပိုၫုိေမာင္း၊ ပိုထိုင္းမႈိင္း၊ ပိုဖုထစ္ေနေလာက္ျပီ လို႔ခံစားမိတယ္။မနက္ျဖန္ တီးတိန္ေရာက္မွ ျဖစ္မယ့္ေကာင္အတြက္ အို..တိမ္တိုက္ေတြ ပိုေအးတဲ့မိုးေရကို ယူမလာခဲ့ပါနဲ႔ေတာ့။ ေလညင္း ေရ…မင္းေပးမယ့္ မိုးသက္ ရနံ႔ေလးေတာင္.. လက္ေဆာင္ မယူခ်င္ေတာ့ဘူး ။
(၃)
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ … ေလႏွင္ရာလြင့္ မိုးစက္ေတြၾကားကပဲ တီးတိန္ကို ျပန္ေရာက္တယ္။ ရိဒ္ညဟာ ကဗ်ာမိုးေခါင္သူအတြက္ မိုးစက္တင္ တိမ္ေတြ အလံုအေလာက္ ရခဲ့တယ္။ ဒီအခါ… ႏြားေနာက္သားနဲ႔ ခ်င္းေခါင္ရည္ကိုသတိရျပန္ ေရာ…။
ကိုၿငိမ္း (မႏၲေလး)