အောင်မြင်နေတဲ့စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ကို လူမှုရေးပွဲတွေမှာ နားကြပ်တဖက်အမြဲတပ်ရက်တွေ့ရတတ်ပြီး အာရုံမများဘဲ စိတ်ကိုအတတ်နိုင်သမျှစုစည်းဖို့ ကြိုးစားတည်ဆောက်နေသူအဖြစ် ထူးဆန်းစွာတွေ့လေ့ရှိပါတယ်။ သူကတော့ ဒေါက်တာနိုင်ထွဋ်အောင်ပါ။ ဒေါက်တာ နိုင်ထွဋ်အောင်နဲ့ ဒေါက်တာ ဝေဝေရင်တို့ မောင်နှံရဲ့ အောင်မြင်မှုကိုသတိထားမိတဲ့အဝန်းအဝိုင်းက ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာနဲ့ဆက်စပ်တဲ့အသိုင်းအဝိုင်းကသာ ပိုသိကြမယ်ထင်ပါတယ်။
သူတို့ကို ကိုဗစ်ထဲကမတွေ့မိရာကနေမန္တလေးငလျင်ကြီးကြောင့် ပြင်ဆင်မွမ်းမံနေရတဲ့ မဟာမြတ်မုနိဘုရားကြီးမှာ အလှူငွေလာလှူတော့မှ ပြန်မြင်ရတာပါ။ ဘုရားကြီးကိုလှူတဲ့အလှူကျမှ လူပြောများလာပေမယ့် ဒီ့ထက် လောဘဖြုတ်တဲ့ အလှူကြီးတွေဖြစ်တဲ့ စာသင်ကျောင်း ၂၀ ကျော်၊ သဘာဝတရားရိပ်သာက အဆောက်အဦးကြီးတွေ၊ နာဂစ်အလှူ၊ ကိုဗစ်အလှူ၊ ငလျင်အလှု၊ CSR တွေဖြစ်တဲ့ သကြားစက်ရုံဝန်းကျင်က ကြံတောင်သူမိသားစုတွေအတွက် အများကြီးလုပ်ခဲ့သူမို့ သူတို့မိသားစု ကုသိုလ်တွေပြန်နွေးရင်း စကားပြောဖြစ်ကြပါတယ်။
စွမ်းအင်တွေအကုန်သုံးပြီး အတ္တကိုမွေးမြူထားတဲ့ အစွန်းရောက်ကြိုးစားမှုတွေ၊ ဘဝနဲ့ရင်းခဲ့တဲ့ စိတ်ရဲ့ပြောင်းလဲမှုဖြစ်စဥ်တွေ၊ ဘဝကိုအနိုင်နဲ့ ပိုင်းချင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ရပ်တန့်မှုအချိန်အခါ ရွေးချယ်ပုံတွေဟာ စိတ်ဝင်စားစရာမို့လူတွေမသိသေးတဲ့အကြောင်းတွေ ပြောပြနိုင်ဖို့စကားဝိုင်းကနေ အင်တာဗျူးအဖြစ် ကောက်နုတ်တင်ဆက်လိုက်ပါတယ်။
ဒေါက်တာနိုင်ထွဋ်အောင်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရှုမြင်သုံးသပ်ချက်
Question – (1) အရင်လိုအလုပ်တွေအများကြီးမလုပ်တော့ဘူး ကြားပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ပင်စင်ယူသလောက်နီးပါးအလုပ်တွေကိုရပ်ဖြစ်သွားတာပါလဲ
Answer – (1) ကျွန်တော့်ရဲ့အလုပ်တွေထဲကအချိန်အများဆုံးပေးခဲ့ရတဲ့ ဝန်ကြီးဌာနတွေကိုပစ္စည်းရောင်းတဲ့အလုပ်တွေ ရပ်တဲ့အကြောင်းပြောရရင် နဲနဲတော့ရှည်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော်အရင်းအတိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော်ဟာအင်မတန်ဒေါသကြီးတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ။ ဘာလုပ်လုပ်နိုင်ချင်တယ်။ အောင်မြင်ချင်တယ်။ အဲဒီတော့အင်မတန်စိတ်ဖိစီးမှု များပါတယ်။
ကျွန်တော်နဲ့ ရေလုပ်ငန်းလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆွီဒင်ကုမ္ပဏီ ဘော့စ်ကသူ့အသက် ၅၅ နှစ်မှာစပြီးအနားယူမယ်လို့ပြောပါတယ်။ အဲဒါကြားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အသက် ၅၅ နှစ်မှာနားဖို့ဆိုတဲ့စိတ်ကူးကို ၂၀၀၂ ခုနှစ်မှာစပြီးတော့စိတ်ကူးဖြစ်ပါတယ်။
နောက်ဒုတိယတချက်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ဇနီးသည်ပါပဲ သူကတော့ အချိန်ပြည့်လိုလို ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ကနေအနားယူဖို့အတွက် အမြဲတမ်းတိုက်တွန်းနေတာပါ။
တတိယတချက်ကတော့ ၂၀၁၆ မှာ ကျွန်တော်နှလုံးသွေးကြောတစ်ချောင်းပိတ်တော့ stent တခုထည့်ထားရပါတယ်။ ကျန်းမာရေးပေါ်မှာမူတည်ပြီးတော့ ကျွန်တော်အလုပ်ကနေ အနားယူဖို့၊ အလုပ်လျှော့ဖို့အတွက် အလေးနက်ဆုံးစတင်ပြင်ဆင်တဲ့အချိန်ပါ။
၂၀၁၇ ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်အမျိုးသမီးရဲ့ကျန်းမာရေးပါ ချွတ်ယွင်းလာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်စပြီးတော့မှ စောစောအနားယူဖို့အတွက်ဆုံးဖြတ်ချက်ကျသွားပါတယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ကျသွားတာနဲ့အတူ အနားယူဖို့ ၂၀၁၉ မှာလုပ်ငန်းစပါတယ်။
အရှိန်အဟုန်နဲ့ လည်ပတ်အောင်မြင်နေတဲ့ Institution ကုမ္ပဏီတစ်ခုကနေ ချက်ခြင်းအနားယူဖို့ဆိုတာ ကုမ္ပဏီရဲ့ကိစ္စအဝဝကို အသေးစိတ်စီမံခန့်ခွဲ (Micro Management) လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက်သာမက အခြားအခက်အခဲတွေပါရှိနေတဲ့အတွက် ထပ်ပြီးအချိန်ယူခဲ့ရပါတယ်။ ကုမ္ပဏီရဲ့ဌာနအသီးသီးကို ကျွန်တော်မပါဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ဖို့ ဌာနလိုက် သီးခြားခေါင်းဆောင်တဲ့သူတွေရှိဖို့ ဌာနတွေရဲ့အပေါ်မှာ MD၊ CEO အနေနဲ့ ဦးဆောင်နိုင်ဖို့အတွက် လူတွေကိုရွေးချယ်ရပါတယ်။
ကျွန်တော့်လုပ်လက်စအလုပ်တွေနဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ရှယ်ယာတွေကိုလွှဲပြီးချိန်မှာ နောက်လူတွေက ကတိမပျက်အဆုံးသတ်ပေးကြဖို့ကလဲ အရေးကြီးတာကိုး။ ကုမ္ပဏီထဲကနေပြီးတော့မှ သင့်တော်တဲ့လူအားလုံးကို ကျွန်တော်ရွေးချယ်လို့မရတော့ ကုမ္ပဏီပြင်ပကနေ သင့်တော်တဲ့လူတချို့ကိုပါ ကျွန်တော်ရွေးချယ်ရပါတယ်။ အဲဒီရွေးချယ်ထားတဲ့လူတွေအားလုံးကို သူ့ဌာနနဲ့သူ အသီးသီးဦးဆောင်နိုင်ပြီဆိုတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်အနေနဲ့ကအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလို့ပြောလို့ရပါတယ်။
အလုပ်တွေကနေ နားရတဲ့နောက်ထပ်အချက်တခုကတော့ မရှုံးချင်တဲ့၊ နိုင်ချင်တဲ့ကျွန်တော့်စိတ်ကြောင့်ပါ။ကျွန်တော်အနားယူတဲ့အချိန်ဟာ အလုပ်မှာအအောင်မြင်ဆုံးအချိန်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ အဲလိုအချိန်မှာအနားယူစွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့အခါ၊ ပြိုင်တာတွေမရှိတော့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်မရှုံးနိုင်တော့ပါဘူးဆိုတဲ့ ကျေနပ်စိတ်ကလေးလဲတပိုင်းတစပါပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီ့အချိန်မှာပဲကိုဗစ်19 စဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်တွေချမှတ်ဖို့အတွက် နောက်ဆုံးတွန်းအားပေးလိုက်တဲ့ အဖြစ်အပျက်ပါပဲ။
ကိုဗစ်ကြောင့် နိုင်ငံခြားရောက်နေချိန် lockdown မိပြီး အာရုံတွေနည်းသွားတဲ့အချိန်မှာ အလုပ်လုပ်နေစဉ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့စိတ်တွေကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်တော်က အလုပ်လောဘကြီးတယ်။ ဘာပဲလုပ်လုပ် နိုင်ချင်တယ်။ အစပိုင်းမှာ နိုင်နေရင် ပျော်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ နိုင်တိုင်းမပျော်တော့ဘူး။ တခါတလေရှုံးရင် အင်မတန်ဒေါသထွက်တယ်။ တင်ဒါတွေနိုင်ပြီးရင်လဲ ရောက်အောင်ပို့ဖို့၊ ပစ္စည်းဖိုး ငွေချေဖို့၊ ဒီရောက်ရင်လဲ ပစ္စည်းဖိုးတွေရဖို့။ တခါတလေပစ္စည်းဖိုးကမရသေးပေမဲ့ နောက်တင်ဒါကထပ်ထွက်နေပြီ။ ဒီသံသရာမှာလည်နေတာ။ နိုင်လို့ရတဲ့ကျေနပ်မှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက နည်းသထက်နည်းလာပြီး မကျေနပ်မှုတွေ၊ အားမလိုအားမရစိတ်တွေ၊ ဒေါသစိတ်တွေပဲ၊ နိုင်ချင်တဲ့လောဘစိတ်တွေပဲ ပိုများလာတာကို သတိထားမိလာတယ်။ နိုင်ဖို့ရာအတွက်ဆို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လုပ်ဖို့ရာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကိုကိုယ် ပြန်မြင်သွားတဲ့အခါ တော်တော်ကြောက်သွားမိတယ်။
တချိန်ထဲမှာပဲ အလုပ်တွေရပ်ဖို့ဆိုတဲ့စိတ်က ပိုပိုပြီးအရှိန်ရလာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဒေါသအင်မတန်ကြီးတဲ့သူဆိုတော့ သူများထက်ပိုပြီးပူလောင်ခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီလိုပြင်းထန်လောင်မြိုက်နေတဲ့စိတ်တွေကို လွှတ်ချပစ်ပြီးပဲ နေချင်တော့တာပါ။
ကုမ္ပဏီရဲ့လုပ်လက်စအလုပ်တွေကို နောက်လူတွေကတိမပျက်ဖို့ သေချာအောင်စီစဉ်ပြီးချိန် ၂၀၂၀ မတ်လကုန်ဧပြီလဆန်း သင်္ကြန်မတိုင်ခင်မှာ ကျွန်တော်သက်ဆိုင်ရာအကြီးအကဲကို ကျွန်တော် ၂၀၂၀ စက်တင်ဘာလကုန်မှာ အနားယူလိုတဲ့အတွက် ခွင့်ပြုပေးဖို့အကြောင်းကို သတင်းပေးပို့ခဲ့ပါတယ်။ သက်ဆိုင်ရာအကြီးအကဲ သိရှိခွင့်ပြုပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျန်တဲ့ဥပဒေပိုင်းအရ လုပ်ဆောင်စရာရှိတာတွေ၊ လွှဲပြောင်းစရာရှိတာတွေ ဆက်လုပ်ရပါတယ်။
၂၀၂၀ အောက်တိုဘာအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်သကြားစက်တွေ ငှါးရမ်းလည်ပတ်နေတာရယ်၊ ကြံစိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းရယ်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့အလုပ်တွေအားလုံးကိုရပ်ခဲ့ပါပြီ။ လက်စသတ်ခဲ့ပါပြီ။ ယှဉ်ပြိုင်မှုတွေအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပါပြီ။
Question – (2) ခုလိုအလုပ်က နားဖို့ရာအတွက်က ကိုယ့်ရဲ့တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို လွှဲလိုက်ယုံနဲ့ မပြီးဘူးလား? ကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုပါ စွန့်လွှတ်ဖို့ လိုသလားဆိုတာကို မေးပါရစေ။
Answer – (2) ကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအပေါ်ကိုပါ စွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တကြီးလွန်းမှုကို မြင်လို့ပါ။ ငါပိုင်တဲ့ဟာဆိုတဲ့စိတ်က ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံနိုင်မှာမဟုတ်တော့ တချိန်မဟုတ် တချိန်မှာ ပြန်ပြီးပါဝင်ပတ်သက်သွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝတလျှောက်လုံးမှာ All or None law နဲ့ပဲ သွားခဲ့တာဆိုတော့ ဒါမှပဲဖြစ်မှာပါ။
Question – (3) အလုပ်လုပ်ခဲ့စဥ်တုန်းက တွန်းအားတွေ ဘယ်လိုထည့်ပါလဲ။
Answer – (3) ကျွန်တော်စပြီး အလုပ်လုပ်တဲ့အချိန်မှာ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်အကိုနဲ့ လမ်းခွဲပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် လမ်းသစ်ထပ်ဖောက်ပြီး ပြန်စတဲ့အချိန်မှာ တွန်းအားတွေကတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ ကျွန်တော့်သားတွေပါ။ အဲဒီအချိန်သားငယ်က ကိုယ်ဝန်နဲ့ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ သူတို့ရဲ့အနာဂတ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့အနာဂတ်တွေအားလုံးက ကျွန်တော့်အပေါ်မှာပဲရှိနေတာကိုး။ တခါတလေ အင်မတန်စိတ်ဓါတ်ကျရတဲ့အခြေအနေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နံရံကိုခေါင်းနဲ့ ပြေးတိုက်လိုက်ချင်တဲ့အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ်နဲ့ ကြုံတွေ့လာခဲ့ရင်ပဲ ကျွန်တော်ဇနီးနဲ့ သားတွေရဲ့မျက်နှာကို ပြန်ပြီးမြင်ယောင်မိပါတယ်။ သူတို့ကကျွန်တော့်အတွက်တော့ အားဆေးတွေပါပဲ။
အဲဒီလိုအချိန်မှာ ကျွန်တော့်အပေါ်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ယုံကြည်မှုတွေ ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့နားလည်မှုတွေ သည်းခံမှုတွေ အားပေးမှု၊ တိုင်ပင်မှုတွေက ကျွန်တော်အတွက်အင်မတန်မှ အင်အားတွေဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ ဒါ့အပြင်ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ ရိုက်သွင်းခဲ့တဲ့ မင်းလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့စိတ်ဓါတ်ရယ်၊ နောက်တစ်ခုက ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ ဘာကိုမှမကြောက်ဖို့ နောက်မတွန့်ဖို့ အမြဲတမ်းသင်ပေးခဲ့တာအပြင်၊ အခက်အခဲတိုင်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာတွေက ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ အင်မတန်မှ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီတိုက်တွန်းမှုတွေက ကိစ္စအားလုံးအတွက် အမြဲတမ်းမမှန်ကန်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့တွန်းအားတွေပါ။
နောင် အောင်မြင်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့တွန်းအားကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့အလေ့အကျင့်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပြန်ပြီး Pressure အမြဲပေးထားပါတယ်။ ကျွန်တော့်နာရီကို အရင်က ၁၅ မိနစ် အမြဲမြန်ထားပါတယ်။ ချိန်းထားတဲ့အချိန်မတိုင်ခင် ရောက်ချင်ပါတယ်။ အလုပ်တခုစပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ဝန်ထမ်းတွေကို အမြဲတမ်းပြောလေ့ရှိတဲ့စကားတစ်ခွန်းကတော့ ကျွန်တော်ဒီအလုပ်ကို မနေ့ကပြီးချင်တယ်ဆိုတဲ့စကားပါပဲ
နောက်ဆုံးတွန်းအားကတော့ ဘာလုပ်လုပ်နိုင်ချင်စိတ်ပါပဲ။ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်အတွက် တွန်းအားတွေဖြစ်ပါတယ်။
Question – (4) အဲ့ဒီခွန်အားတွေက တရားအားထုတ်တဲ့အခါ ဘယ်လိုအထောက်အပံ့ပေးပါသလဲ။ ဘယ်လိုအတားအဆီးတွေရော ဖြစ်စေပါလဲ။
Answer – (4) တရားအားထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ပဲ ပြောပါရစေ။ အလုပ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ခွန်အားတွေက မိသားစုနဲ့ပတ်သက်တဲ့ တွယ်တာမှုတွေ attachment တွေကြောင့်ဘဲ ဒီခွန်အားတွေရခဲ့တာပါ။ ကိုယ့်စိတ်ကို ကြိုးစားစောင့်ကြည့်တဲ့အချိန်မှာတော့ ဒါတွေကိုပိုပြီး ထင်ထင်ရှားရှားသိလာရပါတယ်။ ဒီတွယ်တာမှုအပေါ်မှာ ကိုယ့်ရဲ့လိုချင်စိတ်၊ ဖြစ်ချင်စိတ်တွေကို ပိုပြီးမြင်လာပါတယ်။ တွယ်တာမှုကနေ ဆင့်ပွါးလာတဲ့ဖြစ်ချင်စိတ်တွေ၊ လက်မခံနိုင်မှုတွေ၊ လက်ခံလိုမှုတွေ ဒါတွေရဲ့အကြောင်းရင်းတွေကို ပိုမြင်လာပါတယ်။ အကြောင်းရင်းတွေကို ပိုမြင်လာတာနှင့်အမျှ မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရှိတရား၊ လက်ရှိဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေတွေအားလုံးကို ပိုပြီးလက်ခံနိုင်လာပါတယ်။ ပထမပိုင်းမှာတော့ အတားအဆီးလိုမြင်ခဲ့ပေမယ့် ကြိုးစားပြီး စိတ်ရှည် လက်ရှည်စောင့်ကြည့်ရာမှာတော့ ဒီတွယ်တာမှုတွေဟာ အတားအဆီးလည်းမဟုတ်တော့ဘဲ သိနားလည်စရာတခုအနေနဲ့ အထောက်အပံ့ဖြစ်နေပါတယ်။
နောက် ကျွန်တော့်ရဲ့ တခြားတွန်းအားတွေဖြစ်ခဲ့တဲ့ ငါလုပ်ရင်ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ၊ ဖြစ်ကိုဖြစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓါတ်တွေ၊ ဘယ်အလုပ်ကိုမဆို မနေ့ကတည်းက ပြီးချင်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ၊ ဒီစိတ်ဓာတ်တွေအားလုံးဟာ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်စောင့်ကြည့်တဲ့အချိန်မှာတော့ အထောက်အပံ့ရတာလို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အတားအဆီးဖြစ်နေတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့တော့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်စောင့်ကြည့်စရာကိစ္စတွေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်နားလည်ရမယ့် အကြောင်းတရားတွေလို့ပဲ သဘောထားမိပါတယ်။
အခုလောလောဆယ်မှာတော့ ချစ်ခြင်းတွေ မုန်းခြင်းတွေ၊ ကြိုက်ခြင်းတွေ မကြိုက်ခြင်းတွေကို အချိန်ပြည့်မြင်နိုင်အောင်၊ သတိထားနိုင်အောင်၊ ကျွန်တော်တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားနေပါတယ်။
Question – (5) လူငယ်တွေအတွက် လုပ်ရမှာတွေ၊ မလုပ်သင့်တာတွေ မျှဝေချင်တာ ရှိပါလား။
Answer – (5) လူငယ်တွေအနေနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှစုစည်းပြီး ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်အရင်းအတိုင်း ဟန်မဆောင်ဘဲနားလည်အောင် ကြိုးစားစေချင်ပါတယ်။ ကောင်းတဲ့အချက်တွေ၊ ဆိုးတဲ့အချက်တွေကို အရင်းအတိုင်းမာနတက်ခြင်းလည်းမရှိ၊ အပြစ်လဲမတင်ဘဲ လက်ခံစေချင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပိုပြီး နားလည်လာပြီးရင် ကိစ္စတိုင်းကိုဘက်တိုင်းဘက်တိုင်းကနေ မြင်နိုင်ကြည့်နိုင်နဲ့ နားလည်ခံစားနိုင်တဲ့ လူငယ်တွေဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားစေချင်ပါတယ်။