က်ြန္ေတာ္ကေတာ့ ‘ေဝး’တယ္။
တစ္ခါက ‘ေဆးစက္က်ရာ’ဆို တဲ့စကားလံုးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ပန္းခ်ီ ဆရာႀကီးတစ္ဦး ေျပာခဲ့ဖူးတာ မွတ္ မိေနတယ္။
စကားက ‘ေဆးစက္က်ရာ အ႐ုပ္ျဖစ္တယ္’ ဆိုတဲ့ စကားပါ။ တကယ္ေတာ္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာဆိုရင္ ပန္းခ်ီကားေပၚ မလိုအပ္တဲ့ေဆးတစ္ စက္က်သြားရင္ေတာင္ ပန္းခ်ီကား ကပ်က္စရာမလိုဘူးတဲ့။ အဲဒီအပို အစက္ကေလးက ေနာက္ထပ္စိတ္ကူး သစ္တစ္ခု ထပ္ျဖည့္စြက္လို႔ရသတဲ့ ေလ။ ၿပီးေတာ့ေဆးစက္က်ရာ အ႐ုပ္ ျဖစ္ဆိုတဲ့ စကားမွန္ကန္ေၾကာင္းကို လည္း ရယ္စရာသေဘာမို႔လားေတာ့ မသိ၊ ဆရာႀကီးက ဒီလိုေျပာေသးတာ။
”ငါဆုိရင္ …
ထရံေသးနဲ႔ ပန္းေတာင္ .. ထန္းေတာျဖစ္တယ္ကြ …”
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ‘ေဝး’တယ္။
ေဆးစက္က်ရာ အ႐ုပ္မျဖစ္ သလို၊ ထရံေသးပန္းရင္လည္း ထန္း ေတာျဖစ္မယ္ မထင္ပါ။ မွတ္မိတယ္။ ကေလးဘဝက လမ္းေဘးပလက္ ေဖာင္းေပၚ မီးေသြးနဲ႔ ေတာကစား တာေတာင္ ‘ေတာကား’ မျဖစ္ခဲ့သူ။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ‘ေဝး’တယ္။
ေဆးစက္လည္း အ႐ုပ္မျဖစ္။ ထရံကို ႀကိဳးစားၾကည့္လည္း ထန္း ေတာမျဖစ္။ ဟိုဟာမျဖစ္။ ဒီဟာ မျဖစ္ေတြခ်ည္းမ်ားေပမယ့္ ေဆး ေရာင္အေၾကာင္းေကာင္းေကာင္း မသိ။ နည္းနည္းသိ ဆိုတဲ့အထဲ ကြၽန္ ေတာ္လည္း အပါအဝင္ေပါ့။ ဒါေပ မဲ့ …
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ‘ေဝး’တယ္။
သိသေလာက္ေလးနဲ႔ ဆရာႀကီး လုပ္ရရင္ ”ေဆးေရာင္စပ္နည္း စာ အုပ္ႀကီးမွာ ဤသို႔ပါ၏”ေပါ့။ လူေတြ ကလည္း စာအုပ္ႀကီးေတြ ကိုးကားမွ ခန္႔ညားတယ္ထင္ၾကတာ။ ေအးေလ ကိုယ့္လိုလူေတြက ခန္႔ညားတယ္ထင္ ရင္လည္း နည္းမွမနည္းတာ။ ကိုင္း …အားလို႔ ကိုးကားလိုက္ဦးမယ္။
အျပာ တစ္ဆ
ႏွစ္ဆ အဝါ
ေရာစပ္ပါက ‘စိမ္းဝါ’ျဖစ္သတဲ့။
အဲဒီမွာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ အေရာင္ ေတြ ျပႆနာတက္ေတာ့တာပဲ ဗ်ဳိ႕။ ဒီလိုေလ။ အေရာင္ဟာ အေရာင္ ေၾကာင့္ အေရာင္ေပ်ာက္တတ္တယ္ ဆိုတာ အခုစပ္တဲ့ အျပာတစ္ဆ၊ အ ဝါႏွစ္ဆပဲ ၾကည့္။ ေပါင္းလုိက္ေတာ့ ‘စိမ္းဝါ’တဲ့။ ‘အျပာ’ ဘယ္လစ္သြား သလဲ။ ဒီလိုပဲ ဒီႏွစ္ေရာင္ကို ေျပာင္း ျပန္အခ်ဳိးနဲ႔ ျပန္စပ္ၾကည့္
အျပာ ႏွစ္ဆ
တစ္ဆ အဝါ
ေရာစပ္ရာမွာ ‘စိမ္းျပာ’ ျဖစ္ျပန္
ေတြ႕တယ္ မဟုတ္လား။ အဝါ နာမည္ေပ်ာက္ ဒုကၡေရာက္ၿပီး ‘လစ္’ သြားျပန္ၿပီ။ အေရာင္ေလာက။ အေရာင္ေလာကမွာ အားနည္းသူကို အားႀကီးသူက စားတတ္ပါကလား။ တိရစၧာန္ေလာကဆန္ပါဘိ။ ဒီလိုပါ ပဲ။ ဘဝရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြမွာ ‘ေရာစပ္ေလာက’ဆိုတာေတြ ရွိၾက တယ္။ အဲဒီေလာကေတြမွာလည္း အားႀကီးသူေတြက အားနည္းသူေတြ ကို စားပစ္တာခ်ည္းပါပဲ။ အားႀကီးၿပီး အႏုိင္ယူႏုိင္သူက ‘အေလွ်ာ့ေပးေစ့ စပ္’ တယ္ဆုိတာ ရွားပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ‘ေဝး’တယ္။
ေဆးေရာင္စပ္ေလာကမွာေတာ့ ရွားရွားပါးပါး ‘ဘံုစြန္႔လႊတ္မႈ’ဆိုတာ ရွိတယ္ဆိုတာေလာက္ေတာ့ ကြၽန္ ေတာ္သိတယ္။ ေဆးေရာင္စပ္နည္း စာအုပ္ႀကီးရဲ႕ စာတစ္မ်က္ႏွာမွာေတာ့
အနက္ အျဖဴ
ဆတူ ေရာေမႊ
စပ္မိေလမူ …
အျဖဴနက္ မျဖစ္
အနက္ျဖဴ မျဖစ္
‘မီးခိုး’ ျဖစ္သတဲ့။
ကိုင္း … ေတြ႕တယ္ မဟုတ္ လား။ အျဖဴနဲ႔ အနက္တို႔က သူတို႔ နာမည္ကို ဘုံစြန္႔လႊတ္မႈအျဖစ္နဲ႔ တစ္ၿပိဳင္တည္း စြန္႔လႊတ္လုိက္ၾက တယ္။ အထင္ႀကီးစရာႀကီး ေကာင္း မေနဘူးလား။
လူ႔ေလာကမွာေတာ့ အဲဒီလို ဘံုစြန္႔လႊတ္မႈဆုိတာ မရွိႏုိင္ဘူးလား။ ရွိေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ၾကဘူးလားလို႔ ေတာ့ မေမးနဲ႔ ေျပာၿပီးသား …
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ‘ေဝး’တယ္။
ကိုၿငိမ္း (မႏၲေလး)