(၁)
တစ္ခါက ေစာဘရန္ေဂါက္ဟာ ျပင္ပစိတ္ေရာဂါကုေဆးခန္းတစ္ခု ဆီ ေရာက္လာတယ္။
ေဆးခန္းထဲက စိတ္ေရာဂါ အထူးကုဆရာဝန္က ေစာဘရန္ ေဂါက္ကို ခရီးဦးႀကိဳျပဳရင္း…
”သူႀကီးမင္း ကြၽန္ေတာ္ဘာမ်ား ကူညီရမလဲ ခင္ဗ်”
ေစာဘရန္ေဂါက္က
”ဒီလုိပါ ဆရာ ကြၽန္ေတာ့္မိန္းမက၊ သူ႔ကိုယ္သူ ‘စႏၵရား’လို႔ ေျပာေနတယ္။ အဲဒါ ကြၽန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲ”
ဆရာဝန္ကလည္း သူ႔စကား ေၾကာင့္၊ သူ႔ဇနီးျဖစ္သူဟာ စိတ္ေရာ ဂါသည္တစ္ဦးျဖစ္တယ္ဆုိတာ သိရလို႔…
”ဒီလိုဆုိ ခင္ဗ်ားဇနီးသည္ ကြၽန္ေတာ့္ေဆးခန္းေခၚခဲ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္စစ္ေဆးၾကည့္မယ္”
ဆရာဝန္ဒီလိုေျပာလုိက္ေတာ့ ေစာဘရန္ေဂါက္က ေဆးခန္းအေျခ အေနကို အရင္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေဆးခန္းက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး။ ၿပီးေတာ့ ေဆးခန္းဝင္ေပါက္ကလည္း ေသးေသးေလးျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ရေတာ့
”ဟာ ဆရာ ဒါေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဆရာ့ေဆးခန္းက ေသးေသး ေလး ကြၽန္ေတာ့္စႏၵရားက အႀကီးႀကီး ဘယ္ျဖစ္မလဲ”
”အဲဒါဆိုလည္း ေဆးခန္းက်ယ္တဲ့ ေဆးခန္းကို ခင္ဗ်ားစႏၵရားသြား ျပေတာ့’လို႔ ေျပာၿပီး ေစာဘရန္ေဂါက္ကို ႏွင္ထုတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာလိုက္ေတာ့ ေစာဘရန္ေဂါက္ ဘာရမလဲ။ လွည့္ျပန္လာတာေပါ့။ စိတ္ဆရာဝန္ကလည္း လွည့္ျပန္သြားတဲ့ ေစာဘရန္ေဂါက္ရဲ႕ ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ရင္း
”ဒီလူ႔ႏွယ္ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ စႏၵရားနဲ႔မွ အိမ္ေထာင္က်ရတယ္”လို႔ တကယ္ဆို အငယ္အ ေႏွာင္းသေဘာမ်ဳိးထားလည္း ရတာပဲ ဥစၥာ”
(၂)
ေစာဘရန္ေဂါက္ရဲ႕ မိန္းမမဒမ္ေဂါက္က ေယာက်္ားကို ခုိင္းတဲ့ေနရာမွာ အလြန္ကို အကြက္ေစ့တယ္။ ေထာင့္ေစ့တယ္။ ေစ့ပံုက အပ္ခ်စရာ မရွိေအာင္ကို ေစ့တယ္လို႔ ေျပာရမတတ္ပါ။ ဒါကို ေစာဘရန္ေဂါက္ အလြန္ခ်ဥ္ပါတယ္။ ေစာဘရန္ေဂါက္ စိတ္ထဲမွာလည္း ဒီမိန္းမဘယ္ ေလာက္ေထာင့္ေစ့ေစ့၊ မေစ့ေစရဘူး။ သူ႔အေစ့ထဲ အပ္ခ်စရာ ေနရာ တစ္ေနရာေတာ့ ရွိရမယ္လို႔ အၿမဲ ေတြးတယ္။
တစ္ရက္မွ မဒမ္ေဂါက္ေစ်းဝယ္ ထြက္မယ္ျပင္ဆင္ေနတုန္း ေစာဘ ရန္ေဂါက္ကို ေထာင့္ေစ့ေစ့ ဒီလုိခုိင္း သြားတယ္။
”ကိုဘရန္ႀကီးေရ က်ဳပ္ အျပင္ထြက္မလို႔ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ အဝတ္လွမ္းစရာ သစ္သားတန္းေလးတစ္ခု ႐ုိက္ထားစမ္းပါ။ တူနဲ႔ သံထားတဲ့ ေနရာသိတယ္မဟုတ္လား။ ဟို … လႊထားတဲ့ေနရာမွာေလ။ အဲ .. ေတာ္က မ်က္စိမႈန္ေတာ့ ေျပာရဦးမယ္။ ဗီ႐ုိေပၚမွာ ၾကက္ေျခနီေသ တၱာရွိတယ္။ ေသတၱာထဲမွာ ပတ္တီး ရွိတယ္။ ဂြမ္းရွိတယ္။ ကတ္ေၾကးရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ တင္ခ်ယ္ရွိတယ္။ တင္ခ်ယ္က အနာက်က္လြယ္တယ္။ မေမ့နဲ႔”
အဲသလိုေျပာၿပီး မဒမ္ေဂါက္ အိမ္ထဲကေန ခပ္ေၾကာ့ေၾကာ့ေလး ထြက္သြားတယ္။ သူမလမ္းေပၚ မေရာက္ခင္မွာပဲ ေစာဘရန္ေဂါက္ ဆီက ေမးခြန္းတစ္ခု လွမ္းေမးလုိက္တယ္။
”မိန္းမေရ.. ေဒါက္တာေအာင္ႀကီး ဖုန္းနံ ပါတ္ေလး ေျပာခဲ့ပါဦး”
(၃)
ေစာဘရန္ေဂါက္နဲ႔ ဟန္နီဟာ ‘ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ႏွစ္ေဂါက္’လို႔ ေျပာရမယ့္သူေတြပါ။
တစ္ရက္မွာ ေစာဘရန္ေဂါက္က ဟန္နီ႔ဆီ ဒီလိုစာေရးလိုက္တယ္။
ခ်စ္ေသာ… ဟန္နီ
ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။ ကိုယ္သိပ္ ေမ့တတ္လို႔ပါ။ ညက မင္းဆီက အခ်စ္ကို ေတာင္းခံခဲ့တယ္ေနာ္။ အဲဒါ မင္းက ကိုယ့္အခ်စ္ကို လက္ခံလိုက္ မလား။ ျငင္းလုိက္သလားဆုိတာ ကိုယ္အမွတ္မရေတာ့လို႔ အဲဒါေလး ျပန္ေျပာစမ္းပါ ဟန္နီ.. ေနာ္ ..
ဒီစာရေတာ့ ဟန္နီက ဒီလို စာျပန္တယ္။
ကိုေဂါက္ေရ
ရွင့္ဆီက ဒီလုိၾကားရတာ ကြၽန္ မဝမ္းသာတယ္။ တကယ္ေတာ့ေလ ညက ‘ရွင့္အခ်စ္ကို ကြၽန္မလက္ခံပါတယ္”လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေျပာလိုက္မိသလားပဲ။ အဲဒါ ဘယ္ သူ႔ေျပာလိုက္မွန္း ကြၽန္မမသိဘူးျဖစ္ေနတယ္”
ဟန္နီ႔စာဖတ္ၿပီးေတာ့ ေစာဘရန္ေဂါက္စဥ္းစားတယ္။ ဟန္နီက ”ရွင့္အခ်စ္ကို လက္ခံပါတယ္’လို႔ အေျဖေပးခံရသူဟာ ငါမ်ားလား၊ ဘယ္သူ႔ကို ပါလိမ့္၊ ၿပီးေတာ့ ငါမ်ားလား ….
”ႏွစ္ေယာက္ ႏွစ္ေဂါက္ပါဆို …”
ေစာဘရန္ၿငိမ္း