မွန္၏။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ ဒီကမ္းေျခက ေျခတံရွည္ရွည္ ေတာအရက္ဆိုင္ေလးေဘးမွာ ငါ ရပ္ေနခဲ့။ ငါတစ္ေယာက္တည္း ရပ္ေနခဲ့။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ ငါ့ကိုေျပာၾကပါဦးလား..။ စက္ဘီး ျဖစ္ၿပီး အရက္ေသာက္ရတယ္လို႔။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ ဒီည ကိန္းေသ လထြက္ရက္။ လ မထြက္။ အနက္ပိန္း ဘယ္သူခ်။ ထိုညက လမရွိေပ။ တကယ္ေတာ့ေပါ့ေလ။ ပိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အစာအိမ္ထဲ ေဆးေပါ့လိပ္ မီးခိုးဆုိတာ ဘာမွအသံုးမက်မွန္းလည္းသိသားနဲ႔။ ထို ညကလေရာင္မရွိေပ။
ဆည္းဆာငယ္ေတြ “အို” ေစၿပီး ေနာက္ မင္းေရာက္ေရာက္လာတတ္ေပမယ့္ အခုမေရာက္။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ ရန္ကင္းေတာင္ အေနာက္ဘက္က ျမင္ေနက် ဆိပ္ေဖ်ာက္ၾကယ္အုပ္စု ဘယ္ ေကာင္ ျဖဳတ္သလဲ။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ ေကာင္မေလးေရ..ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သစ္မ်ားစြာကို ဟန္ပါပါၿမံဳ႕လိုက္ဦးေပါ့။ မင္း.. မႈန္႔ေအာင္ မခ်ဳံ႕ႏုိင္ေသးသေရြ႕ေတာ့ ငါအေမွာင္ထဲငံု႔ေနလိုက္ဦးမယ္။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ ထိုင္ေစာင့္ေနရတဲ့အေျခအေနအားလံုး အေမွာင္ဘက္ကခ်ည္းမို႔ ငါ့မ်က္လံုးမွာ ေကာင္းကင္ေတာင္ ကုန္ဆံုးသြားတယ္။ ဘယ္မွာလမီးခြက္၊ ၾကယ္ကိုညမထြက္ရလုပ္ထားၾကသလား။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ ေမွာင္ပံု။ ငါ့နားက ငွက္ေပ်ာပင္ပုေလး။ ေလတရွဲရွဲလႊတိုက္၊ ငွက္ေပ်ာရြက္ကြဲေအာင္ မိုးသင့္ေတာင္မွ အစိမ္းမ်က္ႏွာဖြင့္မယ္ မထင္ဘူး။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။
အို..အလင္းမ်က္ႏွာရွင္.. ကမၻာရဲ႕ဟိုဘက္အစြန္ကန္႔သတ္မဲ့ ဟင္းလင္းလြန္မွာ အလင္းေတြ သြားသြန္ေနသလား။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ ညီအစ္ကို မသိ၊ သိတယ္ မေတြ႕၊ ရြယ္မေစ့ခင္ ညေနစင္ လြန္ခဲ့။ ဒါလည္းပါမည္။ ညေနစင္ေလး အပ်ဳိလုပ္ခ်ိန္ သိပ္မရ ခဲ့။ ဒါလည္းပါမည္။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ ဒီေတာ့ ၾကယ္ ေျပာက္ထဘီ ဒီဇိုင္းရက္ေဖာက္။ ၾကက္မေကာက္၊ ၾကက္မေကာက္ႏုိင္ ေတာ့။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ တစစ ဆန္း၊ ပန္းရည္တည္စ၊ မ်ဥ္းသြယ္မ်ဥ္းေကာက္၊ “ကေလးစိတ္’ ေပ်ာက္ေအာင္၊ ျခယ္ေရးခံရ။ ဟာ..ညႀကီးဖားဖား၊ ညသားစိုလိုက္ ပံု၊ အပ်ဳိပံုပန္း ပိုပိုေပၚလာ..။ သို႔ေပတယ္လို႔ေပါ့ေလ..။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ ငါ့ကဗ်ာကို လာနမ္းပါလား လ။ ကဗ်ာနဲ႔ လ၊ ရည္းစားျဖစ္ခ်င္လွ။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။ နင့္ဆံပင္ဖ်ားနဲ႔ ေျမသားကို တို႔ခတ္တဲ့အသံ ေတာင္နံရံကို သီခ်င္းနဲ႔ထိမွန္တဲ့အသံ၊ နင့္လက္နဲ႔ ပန္းပြင့္ကို ပြတ္သပ္တဲ့အသံ။ နင့္အေျဖ..ဂစ္တာႀကဳိးတစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ တုန္ခါမႈမ်ဳိး မၾကား၊ မၾကားရ။ ထို ညက လေရာင္မရွိေပ။ တစ္ေနရာမွာ အသံသစ္ေတြ ဂစ္တာေဟာင္းထဲက ႐ုန္းထြက္တဲ့ အသံ၊ ရနံ႔သစ္ေတြ ပန္းပြင့္ေဟာင္းထဲ က ခုန္ထြက္တဲ့အသံ၊ အသံ..အသံ။ တစ္ေနရာမွာေတာ့ သက္တံကို ေျမႀကီးေပၚခ်၊ ျဖန္႔ခင္းေနၾကၿပီလား မသိ။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ။
မွန္၏။ ထိုညက လေရာင္မရွိေပ.. ထိုညက လေရာင္မရွိေပ.. ထိုညက လေရာင္မရွိေပ..
င့ါအေပၚမွာ အေမွာင္..။ ေျပာစရာကုန္သြားတဲ့အေမွာင္။ ၾကယ္ပြင့္ေတြ လမ္းေလွ်ာက္မယ္ဆို ရင္ေတာင္ မီးအိမ္နဲ႔လမ္းေလွ်ာက္ ရမယ့္ အေမွာင္။အဲဒီအေမွာင္က ညကို “ၾကယ္စား..” ေပးမယ္ဆိုၿပီး ဆယ္ျပားေစ့ေတြ အေပၚကိုေျမႇာက္ ေျမႇာက္တင္ေနေလရဲ႕။တတိယသန္းယံဟာ ကမၻာ ဟိုဘက္နံရံကို ဖင္ေလွ်ာဆင္းသြားတာေတာင္..
“မရမ္းၿခံသူ..’ ေရ.. နင္က ဘယ္အခ်ိန္ မိတ္လာ ေသတၱာထဲက ခုန္ထြက္လာမွာလဲ..။ ေျမာက္ဘက္ ဟင္းလင္းလြန္က နယ္ကြၽံဝင္လာတဲ့ သဇင္ကုန္သည္ ေတြရဲ႕ ဖိအားေအာက္မွာ ငါ တအားမႈန္ဝါးေနၿပီ အခ်စ္။ ႏြမ္းလ်ညရဲ႕ ညတစ္ဝက္မွာ အိပ္မက္တစ္မက္ ေပြ႕ဖက္မိတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာလည္း ည ပါလာတယ္။ အိပ္မက္ထဲက ညကေကာ။ အိပ္မက္ထဲက ညလည္း ထိုညသည္ လေရာင္မရွိေပ။
ကိုၿငိမ္း (မႏၲေလး)