က်ြန္ေတာ္တို႔ အိမ္နဲ႔ အိမ္ဝန္းထရံၾကားတြင္ ကြက္လပ္ကေလးက ေတာ္ေတာ္က်ယ္ဝန္းပါသည္။ အေဖ ယူလာတဲ့ ဂြမ္းေဘာလံုး (တင္းနစ္ ေဘာလံုး)ေလးနဲ႔ အိမ္ခါးပန္းကို ေပါက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ကစားတတ္ပါ သည္။ တစ္ေယာက္တည္း ေဘာလံုး ေလးနဲ႔ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားတတ္ ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ အစ္ကိုတစ္ ေယာက္နဲ႔ ညီတစ္ေယာက္ရွိပါသည္။ တျခားဝမ္းကြဲညီအစ္ကိုမ်ားလည္း ရွိ ပါသည္။ သူတို႔တစ္ေတြအျပင္ သူ ငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္သို႔ လာကစားတတ္ပါသည္။အ ၿမဲတမ္းကစားေနေတာ့ ေဘာလံုးကို ထိထိမိမိ သိလာပါသည္။ လူခြဲကန္ လွ်င္ ကြၽန္ေတာ့္ကို အဓိကထားေခၚ ယူတတ္သည္အထိ ျဖစ္လာပါသည္။
သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္သည္ လူ ေကာင္ေသးညက္ပါသည္။ ေဘာလံုး ကြၽမ္းက်င္ေပမယ့္ လူေကာင္ေသးတဲ့ အတြက္ ေၾကာက္စိတ္အနည္းငယ္ ရွိ ပါ၏။ မူလတန္းလက္ေရြးစင္ေရြးခဲ့ ေပမယ့္ မကန္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ အလယ္တန္း လက္ေရြးစင္ေရြးခဲ့ေပမယ့္ မကန္ျဖစ္ ခဲ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ျမင့္ေအာင္၏ ေညာင္ရမ္းညီေနာင္ ႐ုပ္ရွင္ကို ၾကည့္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ ကားတြင္ ျမင့္ေအာင္သည္ အရင္ျမင့္ ေအာင္ႏွင့္ မတူေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ထားပါသည္။ ခႏၶာကိုယ္သည္လည္း ၾ<ြကက္သားမ်ား အၿပိဳင္းအ႐ုိင္းျဖင့္ ၾကည့္ေကာင္းပါသည္။
ထိုကားကိုၾကည့္ၿပီးေနာက္ ကြၽန္ေတာ္သည္ အေလးမပါသည္။ တန္းဘားလႊဲပါသည္။ ေဘာလံုးကန္ တဲ့အတြက္ အေျပးကေတာ့ အထူး ေလ့က်င့္စရာ မလုိပါ။
ကြၽန္ေတာ္ဆယ့္ေလးငါးေျခာက္ ႏွစ္သားက ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ေတာင္တြင္းႀကီးကန္ေပါင္ေပၚမွာ အေျပးေလ့က်င့္ၾကပါသည္။ မနက္ ေဝလီေဝလင္း မီးတုတ္ႀကီးမ်ား ထြန္း ညိႇကာ ေျပးၾကပါသည္။ အေရွ႕ဘက္ ကန္ေပါင္အဆံုးအထိ ျဖစ္ပါသည္။
အခုျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိတရရွိလွပါ သည္။ ကြၽန္ေတာ့္အစ္ကို၏ သူငယ္ ခ်င္း ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ေဘာလံုးကန္ေဖာ္ ကန္ဖက္ ကိုလႈိင္မင္း (ေအာင္ဦးဂုဏ္) ကိုလည္း သတိရပါသည္။ သူနဲ႔အတူ ေတာင္တြင္းႀကီး ပတ္ဝန္းက်င္က ရြာ မ်ားကို ေဘာလံုးသြားကန္တာကို လည္း အမွတ္ရပါသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ ေတြ ရန္ပံုေငြရွာခဲ့တာကိုလည္း အ မွတ္ရပါ၏။ အိမ္ေတြကိုသြားၿပီး အိမ္ အတြက္ လုိအပ္တဲ့ ထင္းခဲြျခင္း၊ ေရ ခပ္ျခင္းေတြကို လုပ္အားသြားေပး ပါသည္။ အိမ္မ်ားက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကို ေငြတစ္က်ပ္ေပးပါ၏။ ထုိေခတ္ က ေငြတစ္က်ပ္သည္ အေတာ္အသံုး ဝင္ပါသည္။ မုန္႔ပ်ားသလက္တစ္ခုမွ ဆယ္ျပားသာ ေပးရပါသည္။ ၁၉၆၆ -၁၉၆၇ ပတ္ဝန္းက်င္က ျဖစ္ပါသည္။
ရေသာေငြျဖင့္ အက်ႌကို တံဆိပ္ ႐ုိက္ၿပီး ဝတ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ေန ေသာ ရပ္ကြက္အမည္က ေမာင္းတုိင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အက်ႌတြင္ ေမာင္းတုိင္ဟူေသာ အမည္ပါပါ သည္။ ထုိအက်ႌေလးကို စြဲလမ္းပါ သည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ကမၻာ့ေဘာလံုးပြဲမ်ားကို အခုလို တစ္ ဝႀကီးမၾကည့္ရပါ။ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ေသာ အခါ ေထြလာဟုေခၚေသာ ႐ုပ္ရွင္ မျပခင္ကားတိုေလးေတြ ျပတာကိုသာ ၾကည့္ရပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ စဥ္က ေဘာလံုးနည္းစနစ္မွာ ၂၊ ၃၊ ၅ ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေယာက္ မွာ ေဝးေဝးကန္၊ ျပင္းျပင္းကန္တတ္ လွ်င္ ရပါသည္။ အခုေခတ္လို ေဘာ လံုးကို ဂိုးသမားထိေအာင္ ျပန္ေပးတဲ့ နည္းစနစ္လည္း မရွိပါ။ တုိက္စစ္ကို အသားေပးကစားပါသည္။ ေရွ႕တန္း တြင္ ငါးေယာက္အထိ ထားသည္ကို ၾကည့္ပါ။
မဟာဒူးတုိ႔ေခတ္တြင္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံကို ၄-၂-၄ စနစ္ေရာက္လာပါ သည္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္ ေဘာလံုးတြင္ ျမန္မာျဖစ္ခဲ့ပါ၏။ အခုေတာ့ နည္းစနစ္ေတြ စံုခဲ့ၿပီ။ ၄-၂-၃-၁ ေနာက္ၿပီး ၄-၃-၃ အစရွိ သျဖင့္အခုအခ်ိန္မွာ စဥ္းစားမိတာ မ်ားရွိပါသည္။ ေဘာလံုးနဲ႔ ႏြယ္ၿပီး ေတာ့ပါ။ ဘဝတြင္ ခံစစ္အေရးႀကီး သလို တုိက္စစ္လည္း အေရးႀကီးပါ သည္။ တုိက္စစ္ဖြင့္ခ်ိန္ ခံစစ္က်ဳိး ေပါက္လို႔လည္း မျဖစ္ပါ။ ခံစစ္ႀကီး ျဖစ္ေနျပန္ရင္လည္း ေအာင္ျမင္မႈရ ဖို႔ခက္ပါသည္။ ေတာင့္ခံရမည့္အခ်ိန္ လား။ ႐ုန္းထရမည့္အခ်ိန္လားဆိုတာ အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ ဥာဏ္ပညာအရ သိ ဖို႔ အေရးႀကီးသည္ဟု ထင္ပါသည္။
ကြၽန္ေတာ္တကၠသိုလ္ေရာက္ ေတာ့ တကၠသိုလ္တြင္ ေဘာလံုးပြဲမ်ား မရွိေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အရင္က တကၠသုိလ္သည္ ေပ်ာ္စရာအလြန္ ေကာင္းခဲ့ပါသည္။ ေမဂ်ာအလိုက္ လူေရြးပဲြမ်ားလည္း မရွိေတာ့ပါ။ တကၠသိုလ္လက္ေရြးစင္ဆုိတာေတာ့ ေဝးေပါ့။
ငယ္စဥ္က အပူအပင္အေၾကာင့္ အၾကကင္းေသာ ဘဝကို ရရွိခဲ့ပါ သည္။ ကြၽန္ေတာ့္အေဖသည္ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ပါသည္။ လခသံုး ရာေက်ာ္ရပါသည္။ ထုိသံုးရာေက်ာ္ သည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိသားစုသာမက တူ၊ တူမေတြကိုပါ အေဖသည္ ေခၚ ယူေကြၽးေမြး ပညာသင္ေပးႏုိင္ခဲ့ပါ သည္။
ညေနေက်ာင္းဆင္းရင္ လြယ္ အိတ္ကို ပစ္ခ်၍ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ရွိ ရတနာေဒဝီေက်ာင္းဝန္းသို႔ ေျပးပါ ေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္တင္မက သူ ငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ထုိ႔အတူ ျဖစ္ပါ သည္။ ေဘာလံုးကန္ၿပီးရင္ေတာ့ သူ ငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕တေလ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္ သို႔ ေရလိုက္ခ်ဳိးၾကပါသည္။
အခုအခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ့္ အသက္ ခုနစ္ဆယ္နားသို႔ နီးပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္အေတြးထဲတြင္ တစ္ခါ တစ္ခါေတာ့ ေဘာလံုးကန္လို႔။ ကြၽန္ ေတာ့္ အေမက စာမက်က္လို႔ ဆူလို႔၊ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ေဆာ့ လိုက္ၾက၊ ရန္ျဖစ္လုိက္ၾက၊ အပူအ ပင္မရွိတဲ့ ဘဝ၊ ေႏြးေထြးတဲ့ဘဝ။
ကြၽန္ေတာ္ အဲဒီဘဝေလးကို အ ၿမဲသတိရလြမ္းဆြတ္ေနမိေပသည္။
ေမာင္ၾကည္သာ
(ေတာင္တြင္း)