(၁)
ကြၽန္ေတာ္ ေမာင္ေစာဘရန္ ၿငိမ္းဘဝဟာ ‘တဲြဖက္မစားသင့္ေသာ အစာ’လို ျဖစ္ေနတဲ့ဘဝပါခင္ဗ်။
ဘာေၾကာင့္ တဲြဖက္မစားသင့္ တဲ့အစာမ်ဳိးျဖစ္ေနရလဲဆုိရင္ ကြၽန္ ေတာ္ဟာ (၁) ေက်ာင္းပညာသိပ္ မတတ္ေသာ၊ ကားစပယ္ယာတစ္ ေယာက္ျဖစ္ျခင္း၊ (၂) အေတာ္အသင့္ ေအာင္ျမင္ထင္ရွားေသာ ‘စာေရး ဆရာ’တစ္ေယာက္ျဖစ္ျခင္းတို႔ ေၾကာင့္ တြဲဖက္မစားသင့္ေသာ ဘဝႏွစ္မ်ဳိးျဖင့္ ေလာကကို ခပ္တည္ တည္ျဖတ္သန္းေနသူတစ္ဦးသာျဖစ္ ပါတယ္။
ကားစပယ္ယာတစ္ေယာက္ျဖစ္ ခဲ့တဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ဟာ သစ္ သားဘတ္စကားလို႔ေခၚတဲ့ ခ်က္ပ လက္ကားေတြေပၚမွာ ေနပါတယ္။ ေနတာမွ အႏွစ္ ၄ဝ ေက်ာ္ၾကာ ေအာင္ ေနခဲ့တာပါ။ စပယ္ယာ စာ ေရး ဆရာဆိုရင္ မမွားပါဘူး။ ဘဝ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာလည္း စပယ္ယာ အထင္ေသးတဲ့လူေတြနဲ႔ စာေရးဆရာ ကို အထင္ႀကီးတဲ့လူေတြၾကားမွာ အ ထင္ေသးခံလိုက္၊ ထင္ရွားခံလုိက္နဲ႔ မွိန္ခ်ည္ လင္းခ်ည္နဲ႔ေပါ့ေလ။
စာေပေဟာေျပာပြဲရာသီဆုိရင္ အၿငိမ္။ ကားလုိင္းက ခြင့္ယူၿပီး တစ္ ျပည္လံုးပတ္ကာ စာေရးဆရာလုပ္ ေတာ့တာ။ ေနရာမေရြး၊ ေဒသမေရြး ေဟာခဲ့ ေျပာခဲ့တာေတြ မနည္းပါဘူး။ ေရးသူဖတ္သူ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ ဘာ ေတြလည္း ‘ခ်’တာပဲ။ ကိုယ္က အ တန္းပညာနည္းေပမယ့္၊ စာဖတ္အား မနည္းဘူးေလ။ ေဟာေျပာပြဲအျပန္ ဆုိရင္ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေဒသ ထြက္ကုန္ပစၥည္းေတြ သီးႏွံေတြဆို တာ မႏုိင္ေအာင္ရတတ္ၿပီး၊ ေဟာ ေျပာခ (Óဏ္ပူေဇာ္ခ)ကို ေသာင္း ႀကီးပိုင္း (ယခုေတာ့ သိန္းခ်ီၿပီး) ပိုက္ ၿပီး ခပ္ခန္႔ခန္႔ျပန္လာရတာခ်ည္းပါပဲ။
ကြၽန္ေတာ့္ဘဝအတြက္ စာေရး ဆရာအေတြ႕အႀကံဳဆိုတာေတြက စ ပယ္ယာဘဝနဲ႔ ရတာမ်ားေတာ့အခ်ိန္ တန္ရင္ ကြၽန္ေတာ္ ဘတ္စကားေပၚ ျပန္ေရာက္သြားၿပီး လႈပ္ရွားေတာ့ တာပဲ။ ေဟာေျပာပြဲနဲ႔ နယ္ကိုေရာက္ တုိင္း ကြၽန္ေတာ္ကားစပယ္ယာတစ္ ေယာက္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာရင္ မယံုတဲ့သူ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒါ ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း မတတ္ႏုိင္ ဘူး။ ဒီေတာ့ စပယ္ယာတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္အမ်ားဆံုး ေျပာ ျဖစ္တာက
”ေရွ႕မွတ္တုိင္ပါတယ္ ဆရာ … ေရွ႕မွတ္တုိင္ …”
(၂)
”အခု ေဟာေျပာမယ့္ ယာဥ္ စည္းကမ္း လမ္းစည္းကမ္း ပညာေပး ေဟာေျပာပြဲက ေျပာလိုက္တာေတြကို ေမာင္ရင္တို႔ ေသခ်ာမွတ္သားနာယူ ၾကေစလိုတယ္”
ကားသင္းဥကၠ႒ႀကီးနဲ႔ သက္ဆုိင္ ရာဆရာႀကီးေတြရဲ႕ အမွာစကားၿပီး တဲ့ေနာက္မွာ လက္ေမာင္းမွာ ၃ ရစ္ ကပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ယာဥ္ထိန္းဆရာရဲ႕ ပညာေပးေဟာေျပာပြဲမွ စပါေတာ့ တယ္။ ႐ုံးေပၚမွာ လူအျပည့္။ ေနက လည္း ပူလုိက္တာ။ ပန္ကာလည္း မရွိ။ ပညာေပးမည့္ဆရာကလည္း ယူနီေဖာင္းအသစ္ႀကီးနဲ႔ဆုိေတာ့ ေခြၽးေတြ တလံုးလံုးေပါ့။ ဆရာသူ ေဟာေျပာမယ့္ ယာဥ္စည္းကမ္းလမ္း စည္းကမ္းမစမီ ဒီလိုလူအမ်ားေရွ႕ ေဟာေျပာဖုိ႔က မလြယ္တဲ့အေၾကာင္း၊ တခ်ဳိ႕ဆို ေဟာေျပာေနတုန္း ဒူးေတြ တုန္ေၾကာင္း၊ သူကေတာ့ အေတြ႕ အႀကံဳအမ်ားႀကီးရွိၿပီး၊ ေျပာရတာ အဆင္ေျပေၾကာင္းေတြ စၾ<ြကားေတာ့ တာ။ ဒီလုိၾကြားေတာ့ ကားသမားေတြ က တစ္ျပည္လံုးပတ္ၿပီး စာေပေတြ ေျပာေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ ၿပီး ၿပံဳးၾကတယ္။ ကားသမားဆုိတာ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ကို ႀကံဖန္ခ်ဥ္တဲ့လူ ေတြခ်ည္းပဲေလ။
ခါတိုင္း အျခားအစည္းအေဝး ေတြဆုိရင္ ကားသမားေတြကေနာက္ ဆံုးေနရာ ထုိင္ၾကတယ္။ ေဝးေလ ေကာင္းေလေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အခုလုိ ယာဥ္ထိန္းေတြနဲ႔ ပြဲဆုိရင္ ေရွ႕ဆံုး ေနရာဦးၾကတယ္။ အဓိပၸာယ္က ေမာ္ တာ္ပီကယ္နဲ႔ မ်က္ႏွာတန္းမိရင္ မနည္းဘူးဆုိတဲ့သေဘာ။ ကား သမားေတြအေနနဲ႔က ေမာ္ေတာ္ပီ ကယ္ေဟာေျပာေနတုန္း မ်က္ႏွာခ်င္း ဆံုမိရင္ ၿပံဳးျပခြင့္ရၾကမယ္ေလ။
ေဟာေျပာသူကလည္း ယာဥ္ စည္းကမ္း လမ္းစည္းကမ္းေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပေပးတဲ့အျပင္ ဗဟုသုတအလုိ႔ငွာ …’ဥမင္လုိဏ္ ေခါင္းအတြင္း ကားေမာင္းတဲ့အခါ လိုက္နာရမယ့္စည္းကမ္းကိုပါ အပို ပညာေပးအျဖစ္ ျဖည့္စြက္ေဟာေျပာ ၿပီး နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္။ ၿပီးတဲ့အခါ သူ ေဟာေျပာတာေတြထဲက မရွင္းတာ ရွိရင္ ေမးဖို႔ ဖြင့္ေပးပါတယ္။ ဒီအခါ ေမးခြန္းေမးဖို႔ ဒ႐ုိင္ဘာေဘာႀကီး လွ ေဖ ထပါတယ္။ ေဘာႀကီးလွေဖဆုိ တာ စကားအကတ္ေျပာတဲ့ေနရာမွာ နာမည္ႀကီးသူမုိ႔ ကြၽန္ေတာ္က ‘ေမာ္ ေတာ္ပီကယ္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေတာ့ မယ္’လို႔ ေတြးေနမိတုန္းမွာပဲ၊ ေဘာ ႀကီးအခုလို ေမးလုိက္တယ္။
”ဆရာ …
ဥမင္လုိဏ္ေခါင္းထဲမွာ …
ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ ရွိသလား ခင္ ဗ်”
ေစာဘရန္ၿငိမ္း