လာကဓံရဲ႕ အစြန္အဖ်ားၾကားက
ဝဲယာ နံေတာင္းေတြ ေျပာင္းလဲမိတိုင္း
ဒီ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတဲ့စကားက
သူ ငါ မၾကာမၾကာ လွ်ာ ခလုတ္တိုက္မိ။
သလံုးျမင္းေခါင္း စြမ္းအားေတြနဲ႔
ဒီလမ္းေၾကာင္းႀကီး ေလွ်ာက္ဖို႔
ေျခလွမ္းေတြက တျပင္ျပင္
ဘယ္ေတာ့ပန္းဝင္မွာလဲ။
ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ တာထြက္ေနရေပမယ့္
ေဟာဒီ မနက္ေတြက ကစဥ့္ကလ်ားနဲ႔
စိတ္ပိန္ေအာင္ခံစားရင္း
နာက်င္မႈေတြ အန္ခ်ေနရဆဲ။
အဲဒီ ေရဆန္ေလဆန္ ပုံရိပ္ေတြက
မိုးသားတိမ္လိပ္ေတြလုိ
အေျပာင္းအလဲျမန္ၿပီး
ငါတို႔ရင္ကို တစ္စစီ ထိမွန္လို႔
တစ္သီးတျခား ဆန္လြန္းေနတယ္။
”ငါ့ မနက္ျဖန္ ပြင့္ဖို႔အတြက္
ဒီေန႔ ဖူးရလိမ့္မယ္” ဆိုတဲ့
အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက ေဖာ္စပ္မိတိုင္း
ဒီရင္ဘတ္ ကြက္လပ္ႀကီးက
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းႀကီးကို
အိပ္မက္ေတြရွည္လုိ႔
အဲဒီၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပံုျပင္ေတြကိုပဲ
နားေထာင္လို႔ ေကာင္းေနခဲ့သလို
သူတုိ႔ ငါတုိ႔ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ
ေနာ မေက်ႏိုင္ေအာင္ ေရပန္းစားလို႔
ကဗ်ာေတြ စာေတြ ခမ္းနားေနဆဲပါပဲ။
အထဝါစိုး (မႏၲေလး)