တရုတ်နိုင်ငံ ရှန်ကျန့် မြို့သည် နည်းပညာနှင့် မီးရောင်စုံ မြို့ပြပြကွက်များကြောင့် ကျော်ကြားသော်လည်း၊ အလင်းညစ်ညမ်းမှု (Light Pollution) ကို ထိရောက်စွာ လျှော့ချရေးအတွက် စနစ်တကျ မူဝါဒများ ထုတ်ပြန်ကာ ဦးဆောင် ဆောင်ရွက်နေသည့် မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပါသည်။
မြို့တော်ကို စီးပွားရေးဇုန်၊ လူနေရပ်ကွက်နှင့် သဘာဝထိန်းသိမ်းရေးဇုန်ဟူ၍ အဆင့် ၄ ဆင့် ခွဲခြားထားပြီး ဇုန်တစ်ခုချင်းစီအလိုက် မီးရောင်လင်းထိန်နိုင်သည့် ပမာဏ (Brightness Limit) ကို သတ်မှတ်ထားပြီး မီးရောင်ထိန်းချုပ်ရေး ဇုန်များ ခွဲခြားထားသည်။
ည ၁၀ နာရီ သို့မဟုတ် ၁၁ နာရီ နောက်ပိုင်းတွင် မလိုလားအပ်သော အဆောက်အအုံပြင်ပ အလှပမီးများ နှင့် ကြော်ငြာဘုတ်ကြီးများကို မဖြစ်မနေ အလင်းလျှော့ချရန် သို့မဟုတ် ပိတ်ထားရန် ဥပဒေဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။
ရှန်ကျန့်သည် ဆောင်းခိုငှက်များ ဖြတ်သန်းပျံသန်းရာ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိသောကြောင့် ငှက်များ မီးရောင်ကြောင့် လမ်းကြောင်း မမှားစေရန်နှင့် နားခိုရာ ဒီရေတောများ (Mangroves) ဘက်သို့ မီးရောင်မထိုးစေရန် “Dark Sky” ကာကွယ်ရေးဧရိယာများ ဖန်တီးထားခြင်းဖြင့်
ငှက်ကောင်ရေနှင့် ဂေဟစနစ်ကို ကာကွယ်ထားသည်။
လမ်းမီးများကို မီးရောင် ကောင်းကင်ဘက်သို့ အပေါ်လျှံမထွက်ဘဲ လိုအပ်သည့် မြေပြင်သို့သာ တည့်တည့်အလင်းကျစေသည့် နည်းပညာသုံး မီးလုံးများဖြင့် အစားထိုးထားသည်။
အာရုံခံစနစ် (Sensors) နှင့် AI နည်းပညာကို အသုံးပြု၍ လမ်းပေါ်တွင် လူ သို့မဟုတ် ယာဉ်သွားလာမှု မရှိချိန်တွင် လမ်းမီးများကို အလိုအလျောက် အလင်းလျှော့ ပေးခြင်းဖြင့် စွမ်းအင်ချွေတာပြီး အလင်းညစ်ညမ်းမှုကို နည်းပါးစေသည်။
ရှန်ကျန့်မြို့၏ ဆောင်ရွက်ချက်များသည် နည်းပညာမြင့်မားသော ခေတ်မီမြို့ပြဖွံ့ဖြိုးမှုနှင့် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ဂေဟစနစ် ထိန်းသိမ်းမှုတို့ကို မည်သို့ မျှတအောင် ပေါင်းစပ်တည်ဆောက်နိုင်ကြောင်း ပြသနေသည့် စံနမူနာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။