ကြၽန္ေတာ္သည္ မူလတန္း ေက်ာင္းသားဘဝမွ တကၠသိုလ္ဘြဲ႕ရ သည့္ ဘဝအထိ ေက်ာင္းသားဘဝ ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည့္နည္းတူ ဘဲြ႕ရ ၿပီး တကၠသိုလ္မွာ ဆရာအျဖစ္ အမႈ ထမ္းခဲ့ရၿပီး အသက္ျပည့္ အၿငိမ္းစား ယူသည္အထိ တကၠသိုလ္ဆရာဘဝ ကိုလည္း ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါသည္။ ထို အေတြ႕အႀကံဳမ်ားသည္ ကြၽန္ေတာ့္ အဖို႔ စာေရးစရာ ေရးကြက္မ်ားျဖစ္ လာရပါသည္။
ပညာတန္ေဆာင္မဂၢဇင္းတြင္ ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသားဘဝမွ သတိရ စရာကေလးမ်ားကို ျပန္ေရးဖို႔ စိတ္ ကူးရသည့္အေလ်ာက္ ‘ရြာေက်ာင္း က ဆရာေလး’ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ကြၽန္ ေတာ္၏ ပညာခရီးအစျဖစ္ေသာ ကြၽန္ေတာ္တု႔ိ ရြာမူလတန္းမွ တစ္ဦး တည္းေသာ ဆရာဦးသန္းေမာင္ အေၾကာင္း အမွတ္တရ စေရးခဲ့ပါ သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ‘ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း သား မူလတန္းေက်ာင္းသား’၊ ‘ျမဴနီ စီပယ္ေက်ာင္းသား’၊ ‘ႏွစ္ေက်ာင္း တစ္ေနရာ’၊ ‘ရဲတုိက္ႀကီးႏွင့္တူေသာ ေက်ာင္းမွာ’ ‘ဗဟန္းတန္းျမင့္ လွ်မ္း တင့္ က်က္သေရ’စသည့္ ေဆာင္းပါး မ်ား ဆက္ေရးခဲ့ပါသည္။ ရန္ကုန္ ေရာက္ၿပီး ဗဟန္းအစိုးရအထက္ တန္းေက်ာင္းမွ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေအာင္သည့္ အေၾကာင္းအထိ ျဖစ္ ပါသည္။
ကြၽန္ေတာ္တကၠသိုလ္တက္ ေတာ့ ေန႔ေက်ာင္းသားအျဖစ္ တက္ခဲ့ ပါသည္။ တကၠသိုလ္ျမန္မာစာဌာန မွာ ဆရာျဖစ္လာေတာ့ ဌာနတည္ရွိ ရာ ‘ေတာင္ငူေဆာင္မွာ ကြၽန္ေတာ္၏ ေက်းဇူးရွင္ဆရာႀကီး ဆရာမႀကီး မ်ား၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မိတ္ေဆြမ်ား ႏွင့္ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္အမွတ္တရကေလး ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကံဳခဲ့ရေသာ ‘ကြန္းခုိ ရာ’ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႏွစ္ ၅ဝ ျပည့္ ေရႊရတုအထိမ္းအမွတ္ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ‘ေန႔ေက်ာင္းသား အျဖစ္ ရခဲ့ေသာအေမြ’ႏွင့္ ‘မအို ေသာ ေတာင္ငူေဆာင္’ ဆိုသည့္ ေဆာင္းပါး ၂ ပုဒ္ကို မွတ္မွတ္ရရ ေရးၿပီး ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ကို ေဖာ္ ထုတ္ခဲ့ပါသည္။
ထို႔အတူပင္ ကြၽန္ေတာ္အမႈထမ္း ခဲ့ေသာ ပညာေရးတကၠသိုလ္၊ ပုသိမ္ ေကာလိပ္ႏွင့္ ဒဂံုတကၠသိုလ္တို႔မွ အ ေတြ႕အႀကံဳမ်ားကိုလည္း အလ်ဥ္းသင့္ သလို ျပန္ေရးျဖစ္ပါသည္။ မွတ္မွတ္ ရရ ကြၽန္ေတာ္တကၠသိုလ္ဆရာျဖစ္ သည့္ ပထမဆံုးႏွစ္တြင္ ကြၽန္ေတာ္ စစ္ေဆးရေသာ တကၠသိုလ္ဝင္စာေမး ပြဲအေျဖလႊာရွင္တစ္ေယာက္ ျမန္မာ စာဂုဏ္ထူးထြက္သည့္အတြက္ ဝမ္း သာဂုဏ္ယူၿပီး သူ႔နာမည္ႏွင့္ ခံုနံ ပါတ္ကို မွတ္မိေနခဲ့ပါသည္။ ေနာင္ အႏွစ္ ၂ဝ ခန္႔ၾကာေသာအခါ ကြၽန္ ေတာ္ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ တကၠ သိုလ္ဝင္တန္းစာေမးပြဲအေျဖလႊာ မ်ားကို လက္ခံသိမ္းဆည္းဖို႔ တာဝန္ က်စဥ္ နယ္မွ အေျဖလႊာလာအပ္ ေသာ ဆရာမတစ္ေယာက္၏ နာ မည္ကိုၾကားလိုက္ရသည္။ ရွားရွား ပါးပါးနာမည္မ်ဳိးျဖစ္သည္။
ကြၽန္ ေတာ္စစ္ေဆးခဲ့ေသာ အေျဖလႊာ ဂုဏ္ထူးရွင္၏ နာမည္ႏွင့္တူေန၍ ေမးျမန္းၾကည့္ေသာအခါ သူပင္ျဖစ္ ေၾကာင္းသိရ၍ အံ့ၾသဝမ္းသာရ သည္။ အေတြ႕အႀကံဳကေလးကိုလည္း ‘ျပန္လည္ႏုိးၾကားလာေသာ ပီတိ’ အမည္ျဖင့္ ပညာတန္ေဆာင္မွာ ေရးျဖစ္ပါသည္။ ဆရာတပည့္ အေတြ႕အႀကံဳေဆာင္းပါးကေလး မ်ားလည္း ေရးျဖစ္ပါသည္။ တစ္ေန႔ တြင္ ဆရာေဖျမင့္က စာမူေတာင္း သည့္အတြက္ ထိုစာမ်ားကို စုစည္းၿပီး ဆရာႏွင့္တပည့္ တပည္ႏွင့္ ဆရာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ၂ဝဝ၄ ခုႏွစ္မွာ ျမန္ မာ့ရတနာစာေပက ထုတ္ေဝခဲ့ပါ သည္။ ဆယ္ႏွစ္အၾကာ ဆုစာေပမွ ဦးျမင့္ဦးက ထုိစာအုပ္ကို ျပန္ထုတ္ လိုေၾကာင္း ေျပာေသာအခါ ေဆာင္း ပါးအခ်ဳိ႕ထပ္မံျဖည့္စြက္ၿပီး ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္မွာ ဒုတိယအႀကိမ္ထုတ္ခဲ့ ပါသည္။
၂ဝဝ၆ ခုႏွစ္မွာ ပုဂံစာအုပ္ တုိက္က မခုိင္ (ေဒၚခုိင္ခုိင္ဦး) က ကြၽန္ေတာ့္စာစုတစ္စုကို စာအုပ္ထုတ္ ဖို႔ စီစဥ္ေသာအခါ ကြၽန္ေတာ္က ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္၏ နာမည္ျဖစ္ ေသာ ေရွ႕ရထား ေနာက္ရထား ဆုိ သည့္ေခါင္းစဥ္ကို ေပးလုိက္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ပညာသင္ၾကားေပးခဲ့ ေသာ ေက်းဇူးရွင္ဆရာမ်ားႏွင့္ ခင္ မင္ေသာလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားထဲက ကြယ္လြန္သြားသူမ်ားအေၾကာင္းကို ေရးရာတြင္ ဆရာေဒါင္းႏြယ္ေဆြ၏ ‘အလွကို ရွာ၊ ဘယ္မွာမွ မေတြ႕၊ တစ္ ေန႔အခ်ိန္တန္ေတာ့၊ ဆူညံညံ ငိုသံ ၾကားရတယ္၊ ရထားေရြ႕ေရြ႕’ဟူေသာ ေနာက္ဆံုးရထား ကဗ်ာကို သတိရ သည့္အတြက္ ထုိေဆာင္းပါးကို ‘ေရွ႕ ရထား ေနာက္ရထား’ဟု ေခါင္းစဥ္ တပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အလားတူ ကြယ္လြန္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအေၾကာင္း အမွတ္တရေရးခဲ့ေသာ ေဆာင္းပါး မ်ားကို စုစည္းထားျခင္းျဖစ္သည္။
မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရာေတာ္ အရွင္ဇန ကာဘိဝံသ ႏွစ္တစ္ရာျပည့္ေဆာင္း ပါး၊ ေတာဝဆရာေတာ္ ဂုဏ္ျပဳ ေဆာင္းပါးတုိ႔မွစ၍ ျမမ်ဳိးလြင္၊ ဒဂုန္ ေရႊမွ်ား၊ ေငြတာရီ၊ လူထုဦးလွ၊ တိုက္ စိုး၊ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏုိင္၊ မင္းေက်ာ္၊ ကာတြန္းဝင္းေမာင္၊ ဦးဆန္းထြန္း၊ ၫြန္႔ၾကဴး၊ ဗုိလ္ဗကို၊ ကိုျမတ္ေလး၊ ဦး ေဖေမာင္တင္၊ ပါေမာကၡဦးဧေမာင္၊ ဦးဝန္၊ ဦးေမာင္ေမာင္ႀကီး၊ ဦးေက်ာ္ ရင္၊ ဦးလွေရႊ၊ ဦးေအာင္မိုး၊ ဦးဖိုး ေက်ာ္ျမင့္၊ ဦးထြန္းျမင့္၊ (တကၠသိုလ္ မင္းေမာ္)၊ ဦးမန္းၾကည္ရွိန္၊ ကိုစိုး ေမာင္ (ေမာင္တင္ၿမိဳင္၊ အင္းေလး)၊ ဦးေအာင္သိန္း၊ ဦးစိုးျမင့္၊ ေမာင္စံ ေဖာ္၊ ေဒၚျမင့္ျမင့္သန္း၊ ဦးေအာင္ ျမင့္၊ ေဒၚေစာၾကည္ၾကည္၊ ဦးသာ ေဌးတို႔ အေၾကာင္းမ်ားျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္၏ ေက်းဇူးရွင္ဆရာႀကီး ဆရာမႀကီးမ်ားႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ ဖက္မ်ားျဖစ္သည္။ အားလံုးကြယ္လြန္ သြားၾကရွာပါၿပီ။ ေရွ႕ရထား ေနာက္ ရထားေတြ တေရြ႕ေရြ႕ထြက္သြားၾကပါ ၿပီ။
၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္မွာ ပုဂံတုိက္က ထုတ္သည့္ ေနာက္တစ္အုပ္ကေတာ့ ေမြးရပ္ေျမအလြမ္း လက္ဆင့္ကမ္း အေမြ ျဖစ္သည္။ ‘ေမြးရပ္ေျမအလြမ္း’ ဆိုသည့္ေဆာင္းပါးနာမည္ႏွင့္ ‘ဝန္ ထမ္းတစ္ဦးအတြက္ လက္ဆင့္ကမ္း အေမြ’ဆိုသည့္ ေဆာင္းပါးနာမည္ ၂ ခုစပ္ၿပီး စာအုပ္နာမည္ေပးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္အေတြ႕အႀကံဳ ကေလးမ်ားကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ေရးခဲ့ေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားျဖစ္သည္။ ေမြးရပ္ေျမကို ခြဲခြာလာၿပီး ႏွစ္ ၅ဝ ေက်ာ္အတြင္း တစ္ႀကိမ္သာ ျပန္ ေရာက္ခဲ့ရသည့္အတြက္ စိတ္ထဲမွာ မွန္းဆလြမ္းဆြတ္မိသည့္အေၾကာင္း က စ၍ စာေပဝါသနာျဖင့္ ဖတ္မွတ္ ေလ့လာခဲ့ပံု၊ မေတာက္တေခါက္စာ ကေလးမ်ားေရးၿပီး ကေလာင္ေမြးခဲ့ ပံု စသည့္အေၾကာင္းမ်ား ပါဝင္ပါ သည္။ ‘အဂၤလိပ္စာႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္’၊ ‘သခ်ၤာႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္’၊ ‘ကဗ်ာႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္’ ေဆာင္းပါးမ်ားတြင္ ေက်ာင္းသားဘဝက အဂၤလိပ္စာေရး တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရပံု၊ သခ်ၤာ ဝါသနာပါ၍ သခ်ၤာတြက္ရင္း ေပ်ာ္ ေမြ႕ခဲ့ရပံု၊ ျမန္မာစာဂုဏ္ထူးတန္း ေက်ာင္းသားဘဝတြင္ ကဗ်ာေရးဖဲြ႕ နည္းမ်ား သင္ရၿပီး ကဗ်ာမ်ားကို လက္တည့္စမ္းေရးရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပံု မ်ားကို စားၿမံဳ႕ျပန္ထားပါသည္။
အိမ္ေထာင္ရွင္ဘဝ အစပိုင္း တြင္ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားရင္း ဇနီးျဖစ္ သူ နယ္ေျပာင္းရေသာအခါ သမီး က ေလးႏွင့္ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ရန္ ကုန္မွာ ေနခဲ့ရင္း ျဖစ္သလို ေနထုိင္ စားေသာက္ရပံုမ်ားလည္း အမွတ္တ ရေရးျဖစ္သည္။ ‘ျမန္မာပါေမာကၡမ်ား ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္’ဆိုေသာ ေဆာင္းပါး မွာေတာ့ ျမန္မာစာဌာနကို ဦးေဆာင္ တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ဆရာႀကီးဦးေဖ ေမာင္တင္ကစ၍ ထုိေဆာင္းပါးေရး ေနစဥ္ ပါေမာကၡတာဝန္ထမ္းေဆာင္ ေနေသာ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေမႏြဲ႕ အထိ ျမန္မာပါေမာကၡအဆက္ဆက္ သည္ ကြၽန္ေတာ္၏ ေက်းဇူးရွင္ဆရာ ဆရာမမ်ားေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကြၽန္ေတာ္၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည့္အတြက္ ဂုဏ္ယူဝမ္းသာ မိပံုကို ေရးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ၇၅ ႏွစ္ေျမာက္ စိန္ရတု အထိမ္းအမွတ္မဂၢဇင္း အတြက္ အမွတ္တရေရးျခင္းျဖစ္ သည္။ (ပို၍ အ မွတ္တရျဖစ္ရသည္မွာ ထုိေဆာင္းပါးေရးၿပီး ႏွစ္အနည္း ငယ္အၾကာတြင္ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ ျမန္မာစာပါေမာကၡျဖစ္လာျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။)
ေက်ာင္းစာထဲမွာ ေခါင္းျမဳပ္ေန ၿပီး က်ဴရွင္ေတြ ဝိုင္းေတြမွာ အခ်ိန္ ျပည့္လႈပ္ရွားရသည့္အတြက္ ‘အျပင္ စာ’ဟု သူတို႔ေခၚေသာ ဖတ္သင့္ သည့္စာမ်ား ဖတ္ဖို႔အခ်ိန္မေပးႏုိင္ ေအာင္ ျဖစ္ေနေသာ ေက်ာင္းသား လူငယ္မ်ား၏ အေျခအေနကို သတိ ျပဳမိသည့္အတြက္ ထုိအေျခအေန အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေဖာ္ျပသည့္ ေဆာင္းပါး မ်ားလည္း ေရးခဲ့သည္။ ကဗ်ာတစ္ ပုဒ္၏ အလွ၊ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၏ ရသ ကို ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ ခံစားဖို႔ထက္ ကဗ်ာထဲက အခ်က္အလက္ကို ထုတ္ ၿပီး အလြတ္က်က္ဖို႔ အားသန္ေနၾက ေသာ လူငယ္အခ်ဳိ႕အေၾကာင္း၊ ရသ စာေပႏွင့္ ယဥ္ပါးသည့္အတြက္ သ နားစရာေတြ႕သည္ကို ဟားတုိက္ရယ္ ေနၾကေသာ ႏွလံုးသား႐ုိင္းပ်သည့္ အျပဳအမူမ်ားအေၾကာင္း၊ အေျပာ အဆုိအျပဳအမူမ်ား ႐ုိင္းေနေသာ္ လည္း ႐ိုင္းမွန္းမသိရွာေသာ လူငယ္ မ်ားအေၾကာင္းတို႔မွစ၍ မိဘဆရာ တို႔၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ပညာကို အေမြ ခံယူၿပီး ထြန္းထြန္းေပါက္ေပါက္ျဖစ္ လာၾကေသာ လူငယ္မ်ားအေၾကာင္း ကိုလည္း ဂုဏ္ယူဖြယ္ေရးသားခဲ့ပါ သည္။ ထိုစာမ်ားကို စုစည္း၍ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္တြင္ ဖူးပြင့္ေဝေဝ စာ အုပ္တိုက္က စိတ္ဓာတ္အေမြခံပညာ အေမြခံ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ထုတ္ေဝခဲ့ပါ သည္။
ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဆရာ မ်ား၊ တပည့္မ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ားစသည့္ ေလးစားခင္မင္ရေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အေၾကာင္းႏွင့္ မိမိ၏ လူငယ္ဘဝကို ျပန္လည္သတိရရင္း လူငယ္မ်ား စိတ္ဓာတ္အေမြပညာအေမြခံယူေရး အတြက္ ေတြးမိျမင္မိသည့္အေၾကာင္း မ်ားကို ထုိကာလမ်ားအတြင္း ေရး ျဖစ္ခဲ့သည္ကို သတိျပဳမိပါသည္။
ေမာင္ခင္မင္ (ဓႏုျဖဴ)