သီသီဝင္း(ျပည္တကၠသိုလ္)
တကၠသိုလ္တြင္ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း သည္ မေရႊထား ပရဟိတ လုပ္ငန္းကို စိတ္ဝင္စားစြာ တြင္တြင္ က်ယ္က်ယ္ ပါဝင္ေ ဆာင္ရြက္ေန သည္ကို အားက်မိသည္။ အားေပးမိ သည္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ပါဝင္ဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားမိခဲ့သည္။ ဒီဇင္ဘာလ ၃၁ ရက္ေန႔ ေျမြဆိပ္ေျဖ ေဆး လွဴဒါန္းခရီးစဥ္ကို လိုက္ပါႏိုင္ခဲ့ သည္။ မေကြးတုိင္း၊ သရက္ခ႐ိုင္၊ အလတ္လယ္ရြာႏွင့္ အထက္ မင္းလွၿမိဳ႕ နယ္၊ သခြတ္ရင္း ရြာမ်ား အတြက္ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး (၁ဝ)လံုးစီ ေပးလွဴမည့္ခရီးစဥ္ ျဖစ္ပါသည္။
ျပည္ၿမိဳ႕ နံနက္၄နာရီခန္႔တြင္ ခရီးစတင္ခဲ့ၾကရာ ညေန ၅နာရီခန္႔ တြင္ အထက္မင္းလွၿမိဳ႕၊ မံုရြာ- ပုသိမ္ ကားလမ္းရွိ ရြာေလးတစ္ရြာ တြင္ တစ္ေထာက္နားခဲ့ၾကသည္။ ရြာသူ ရြာသားမ်ားက လိႈက္လွဲပ်ဴငွာရွိလွ သည္။ ရြာကို စဝင္လိုက္စဥ္ကပင္ ေရွးေဟာင္းေစတီ
ပုထိုးမ်ားစြာကို ေတြ႕မိ၍ စိတ္ဝင္စားမိသည္။ ရြာ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ကို ဖူးၾက သည္။ ဆရာေတာ္၏ မိန္႔ျမြက္မႈ စကားႏွင့္ ရြာသူရြာသားမ်ား၏ ပါးစပ္ရာဇဝင္မ်ားအရ စိတ္ဝင္ စားဖြယ္ေကာင္းသည့္ ရြာကေလး ျဖစ္၍ စပ္စုေလ့လာမိသမွ် မွ်ေဝ တင္ျပရပါသည္။
ေရာက္ရွိေနေသာ၊ တစ္ေထာက္ နားေနေသာ ရြာေလးမွာ ‘မီးမကူးရြာ’ ဟု တြင္ခဲ့ေၾကာင္းသိရသည္။ ပုဂံ ေခတ္ထြန္းကားသည့္ကာလ အတြင္း ‘မဏိစည္သူမင္း’ တည္ခဲ့ေသာရြာဟု ဆိုၾကသည္။ ‘မဏိစည္သူမင္း’ သည္ ေစတီပုထိုးေပါင္း ၃၃ဆူကိုလည္း လွဴဒါန္းတည္ ထားခဲ့သည္။ ယခုအခါ တြင္ ၁၂ဆူသာ ရွိေတာ့ၿပီး ယိုယြင္း ပ်က္စီးေနသည္ေၾကာင့္ ေစတနာရွင္ ျပည္သူမ်ားသည္ စုေပါင္းသဒၶါျဖင့္ (၁)ဆူ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ထားသည္။ ‘ေရႊမုေ႒ာေစတီ’ ဟု ဘြဲ႕အမည္ ဆက္ကပ္ထားသည္။
ေစတီပုထိုးမ်ား၏ ပံုသဏၭာန္ သည္ ပုဂံေခတ္လက္ရာမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း အသံုးျပဳတည္ထားသည့္၊ ပုဂံေရွးေဟာင္းၿမိဳ႕ရွိ ေစတီပုထိုးမ်ား တြင္ အသံုးျပဳထားသည့္ ႀကီးမား ေသာ အုတ္ခ်ပ္မ်ားႏွင့္ သဏၭာန္တူ သည္က သက္ေသခံလ်က္ ေတြ႕ရ သည္။
ခရီးဆက္ရန္ ရွိေသာ္လည္း ရြာအမည္ႏွင့္စပ္လ်ဥ္း ေမးျမန္း မိသည္။ ‘မီးမကူးရြာ’ ဟု အမည္ ေပးခဲ့ျခင္းမွာ တစ္အိမ္ႏွင့္ တစ္အိမ္၊ ဤရြာႏွင့္ အျခားရြာတို႔ မီးမကူးျခင္း ေၾကာင့္ဟု သိရွိရသည္။ ဤရြာရွိ အိမ္တစ္အိမ္ ကို မီးပါက ေလမည္မွ် တိုက္ေစ မီးမည္မွ်ႀကီးေစ ကာမူအျခား အိမ္ ကို ကူးစက္ေလ့မရွိေပ။ ရြာအျပင္ဘက္မွ မီးအား ရြာထဲသို႔ သယ္ယူလာပါက ရြာထိပ္မွာပင္ မီးၿငိမ္းသည္။ မီးတို႔ ၍ ျပန္ေမႊး၍ပင္ မရေပ။ အလွဴပြဲမ်ား ရွိ၍ မီးစက္ မ်ားကို ရြာအျပင္၌ထား ၍ ရြာထဲသို႔ မီးသြယ္တန္း ေပးပို႔ လွ်င္လည္း မီးမလင္းသည့္ အျပင္ ရြာအတြင္းမွ ရြာျပင္ထုတ္ပါက ရြာထိပ္မွာပင္ မီးၿငိမ္းေလ့ရွိေၾကာင္း သိရွိရသည္။
ရြာသားတစ္ဦး ကြယ္လြန္စဥ္က ၄င္း၏ အစ္မျဖစ္သူသည္ ေျမ၌ လူးလွိမ့္ငိုခဲ့သည့္ေနရာတြင္ ယခုတိုင္ ျမက္မေပါက္ေသးဟု ဆိုၾက သည္။ အပူႀကီးလြန္း၍ဟု ဆိုၾကသည္။ ယင္းေနရာကို သြားေရာက္ေလ့လာ ရန္ အခ်ိန္မရ၍ မ်က္ျမင္ၾကည့္႐ႈ ႏုိင္ခဲ့ျခင္းမရွိပါ။
ထို႔ျပင္ တစ္ရြာလံုးရွိသူတို႔သည္ ကံငါးပါးကို လံုၿခံဳေအာင္ ထိန္းသိမ္း ႏိုင္ျခင္းမရွိသည့္အခ်ိန္တြင္ တစ္ရြာ လံုး ျပာက်ပ်က္စီးမည္ဟု ယံုၾကည္ စြဲလမ္းၾကလ်က္ရွိသည္။
မင္းလွၿမိဳ႕နယ္၊ ျမကင္းေတာင္ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ယိုယြင္းေနသည့္ ေစတီပုထိုးမ်ားကို ျပဳျပင္ရန္ စီစဥ္လ်က္ရွိၾက သည္။ ေရွးေဟာင္းသုေတသန ဦးစီးဌာနက လည္း ယိုယြင္းလ်က္ရွိေသာ ေစတီ ပုထိုးမ်ား၏အမွတ္စဥ္မ်ားကို ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္တြင္
႐ိုက္ႏွိပ္မွတ္တမ္း တင္ထား သည္ေၾကာင့္ မ်ားမၾကာမီေရွးမူ မပ်က္ ေစတီပုထိုးမ်ား ျပန္လည္ဖူးေျမာ္ခြင့္ ရရွိၾကမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ မိပါသည္။
မေရႊထား ပရဟိတအဖြဲ႕၏ မူလအစီအစဥ္အတိုင္း ခရီးဆက္ခဲ့ ၾကရာ သခြတ္ရင္းရြာသို႔ ေနဝင္ဖ်ိဳးဖ် ခ်ိန္ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ရြာသူရြာ သား မ်ားသည္ ႐ိုးစင္းလွသည္။ ရြာ၆ရြာ စုေပါင္းမွ ေဆးထိုးအပ္ကိုင္ႏိုင္သည့္ သားဖြားဆရာမတစ္ဦးသာ ရွိသည္။ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးကို မည္သို႔ သံုးစြဲရ သည္ကို အေတြ႕အႀကံဳမရွိၾကေပ။ သို႔ပါ၍ မေရႊထားတို႔အဖြဲ႕သည္ ရြာ သူရြာသားမ်ားကို စုေဝးကာ ေျမြဆိပ္ ေျဖေဆး သံုးစြဲနည္းသာမက ေရွးဦး သူနာျပဳနည္းမ်ားကိုလည္း ေဆြးေႏြး ပညာေပးခဲ့ၾကသည္။ ရြာသူရြာသား မ်ား၏ ေက်နပ္အားရဝမ္းသာေန သည့္ မ်က္ႏွာမ်ားကို ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရ၍ ၾကည္ႏူးမိခဲ့သည္။
ပရဟိတလုပ္ငန္းကို အေျချပဳ လုိက္ပါခဲ့ရသည့္ ခရီးစဥ္အေတြ႕ အႀကံဳ၊ ဗဟုသုတမ်ားကို ျဖန္႔ေဝခြင့္ ရရွိခဲ့ျခင္းကို ရင္တြင္းပီတိ မ်ားစြာျဖင့္ ခရီးဆက္ခဲ့ပါေတာ့သည္။
သီသီဝင္း(ျပည္တကၠသိုလ္)