သံုးဆယ့္တစ္ဘံု က်င္လည္ကုန္ေသာ သတၱဝါအေပါင္း ထဲတြင္ မႏုႆဟု အမည္တြင္သည့္ လူသတၱဝါသည္ ျပႆနာ အရွာ တတ္ဆံုး သတၱဝါျဖစ္သလို၊ လူ႔ဘံု သည္လည္း သပြတ္အူထက္ သာမက၊ “အမယ္ဘုတ္ကဲ့ သူ႔ခ်ည္ခင္” ဟူေသာ ခ်ည္ခင္ေထြးထက္ပင္ ပိုမိုရစ္ ပတ္ေႏွာင္ဖြဲ႕၊ ပိုမို ေကြ႕ဝွက္႐ႈပ္ေထြး ေၾကာင္း နတ္မ်က္စိက ေကာင္းစြာ သိရွိထား၏။ “သည္ေလာကီသည္ ႐ႈပ္ေထြး၊ ရွင္းပါမွေလး” ဟု ေခတ္ စမ္းကဗ်ာ ဆရာႀကီးတစ္ဦးက ေအာ္ဟစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ျမတ္တရားခိုမီွ ေယာဂီသူေတာ္စင္တုိ႔ကမူ “ေလာကီ အ႐ႈပ္အေထြးကို အေကာင္းဆံုး ရွင္း ပစ္သည့္နည္းမွာ ေလာကုတၱရာ နယ္ပယ္သို႔ ကူးဝင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳး စားအားထုတ္ျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း” ဆိုမိန္႔ၾကကုန္သည္။ ကြၽႏ္ုပ္တုိ႔၏ နတ္မ်က္စိကား ဤေလာကီဘံုအႏွမ္း ကို ၾကည့္႐ႈဆင္ျခင္ရသူျဖစ္ေပရာ၊ လူ႔ဘံုလူ႔ေလာကကိုသာ ထာဝစဥ္ ၾကည့္ျမင္ေနရေပသည္။
ယေန႔နတ္သဘင္ အစည္း အေဝးက ရွည္လ်ားေပမ်ားၿပီး ညဥ့္ နက္မွ ၿပီးဆံုးသျဖင့္ နတ္မ်က္စိ သည္ သန္းေကာင္ေက်ာ္ နံနက္ ၂ ခ်က္တီးေလာက္မွသာ လူ႔ဘံုဆီသို႔ ၾကည့္အားေတာ့သည္။ ၾကည့္လိုက္ သည္ႏွင့္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္က စိတ္ပ်က္၊ စိတ္ဆိုးစရာ ျမင္ကြင္းတည္း။ “အလို ညလူဒုစ႐ိုက္ ေကာင္ပါ ကလား။ ေစာရသူခိုး ငရဲအိုးကို ေဇာက္ထိုးဆင္းမည့္ ရာဇဝတ္သားပါကလား” ဟု နတ္မ်က္စိလည္း စိတ္ႏွလံုး မသာယာစြာျဖင့္ ျမည္တမ္းမိေလ၏။
တိတ္ဆိတ္ေမွာက္မိုက္ေသာ အကာလညအခါတြင္ လူလတ္တန္းစား မက်တက် လူေနရပ္ကြက္တစ္ခု အတြင္းရွိ တိုက္ခံအိမ္တစ္လံုး၏ မလြယ္ေပါက္ကေန လူတစ္ေယာက္ သည္ အထုပ္တစ္ထုပ္ကိုထမ္း၍ ထြက္လာသည္။ သူသည္ ၿခံစည္း႐ိုး ေခြးတိုးေပါက္ဆီသို႔ ေရြ႕လ်ားေန၏။ ေခြးတိုးေပါက္သို႔ေရာက္လွ်င္ အထုပ္ ကို အသာခ်၍ က်ိဳးပ်က္ေနေသာ အေပါက္မွ ေလးဘက္တြား၍ အျပင္ သို႔ ထြက္ကာ က်န္ရစ္ေသာ အထည္ ကို လွမ္း၍ဆြဲယူလိုက္၏။ တိတ္ဆိတ္ မႈႏွင့္ အေမွာင္ထုကား။ ေစာရစြန္႔စား ၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ကူညီေဖးမ ေပးေနသည္။ သူကအထုပ္ကို ထမ္း၍ ေျခ လွမ္းျပင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူ႔ေနာက္ ေက်ာဘက္မွ မပြင့္တပြင့္ ရယ္သံ သဲ့သဲ့ ခပ္အုပ္အုပ္ေပၚလာၿပီး ေနာက္ သူ႔၏ကုပ္ပိုးဆီသို႔ ခြၽန္ထက္ ေသာ ေအးစက္စက္အရာတစ္ခုက ခပ္ဖြဖြ လာေထာက္သည္။
” ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဒီစကီပါက ေသြးဆာေနတာေနာ္ ဟဲဟဲဟဲ။ အထုပ္ကို အသာကေလးခ်လိုက္ သူငယ္ခ်င္း။ ဒီမိုကေရစီေခတ္မွာ သာတူညီမွ် ေကာင္းစားေရးျဖစ္ေစရမွာေပါ့ေနာ” အထုပ္ထမ္းထားသူသည္ ေခတၱခဏမွ် ၿငိမ္ေနသည္။ ၿပီးမွ အထုပ္ကိုေျမႀကီးေပၚသို႔ အသာခ် ရင္း
” သူခိုးလက္က သူဝွက္လုမလုိ႔လား ငါ့လူ” ဟု တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေမးကာ ေနာက္သို႔ လွည့္လိုက္သည္။
“သူခိုးေတြ၊ သူဝွက္ေတြ လုပ္ မေနပါနဲ႔ကြာ။ မင္းတုိ႔ငါတုိ႔က ဘဝတူ၊ ညဆိုင္းက အလုပ္သမားေတြပါ။ မဟုတ္ဘူးလား သူငယ္ခ်င္းရဲ႕”
” သူငယ္ခ်င္းေတြဘာေတြ လုပ္ မေနနဲ႔။ မင္းအခုဘာျဖစ္ခ်င္လဲ။ ေျပာပါ” ဟု ပထမလူက စိတ္တိုသံ ျဖင့္ ေျပာသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ ဒုတိယလူ၏ စကီပါထိပ္ဖ်ားက ပထမလူ၏ နံၾကားမွာေထာက္ၿပီးသား ျဖစ္ေနသည္။
” သူငယ္ခ်င္းလုိ႔ေခၚတာ မႀကိဳက္လည္း ေခတ္ဆန္ဆန္ ဘရာသာလို႔ေခၚရမွာေပါ့ကြာ။ ငါလည္း ဒီအိမ္ကို ေဖာက္မလို႔ ႀကံေနတာ။ ၾကာလွၿပီ။ ဒီညေဖာက္မယ္ဆိုၿပီး ငါလာတာ။ ငါ့ေရွ႕ကေန မင္းဝင္ သြားတာကို ေတြ႕တာနဲ႔ ငါအသာကေလး လွ်ိဳထားလိုက္တာ။ ငါတုိ႔ႏွစ္ ေယာက္ၾကားမွာ အေကာင္းဆံုး လုပ္သင့္တာကေတာ့ half by half တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား ဘရာသာ”
” ငါကလည္း ၿခံျပင္ကေန လူရိပ္လူျခည္ၾကည့္ေပးေနရတာပါကြာ။ အေျခအေနမေကာင္းရင္ ငါတုိ႔ေလာကမွာ သံုးေနက် အသံသေကၤတနဲ႔ လက္ေခါက္မႈတ္ၿပီး မင္းကိုအခ်က္ေပးမလို႔ပါ။ ငါတို႔ ညဆိုင္းအလုပ္သမားေလာကရဲ႕ဓေလ့ထံုးစံကို မင္းသိၿပီးသားပါ။ အလုပ္တစ္ခုကို ႏွစ္ေယာက္အတူလုပ္ရင္ တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ပဲ။ ဟုတ္တယ္ေနာ္”
” အေရးအေၾကာင္းဆို မင္းကေျပးရင္ လြတ္တယ္။ ငါကခံရမယ့္ေကာင္။ ကံဆိုးရင္ အိမ္သားေတြ ဝိုင္းထုလို႔ ေလွ်ာသြားႏိုင္တယ္။ ဒီေတာ့ မင္းကို က႐ုဏာေၾကး တစ္ပံုေပးမယ္။ ဘယ္လိုလဲ” ဒုတိယလူဟာ စကီပါကို နည္းနည္းဖိလိုက္သည္။
” ႏိုးႏိုး ..ႏိုးႏိုး .. ႏိုးေပါင္း တစ္ေထာင္ကြာ။ ေစ်းမဆစ္နဲ႔။ ဟတ္ဆိုဟတ္ပဲ။ မင္းေခါင္းၿငိမ့္ရင္ ငါစကီပါကို သိမ္းလိုက္မယ္။ ျငင္း ရင္ေတာ့ ဇာတ္တူသား စားရေတာ့မွာပဲ သူငယ္ခ်င္း” ထိုစဥ္မွာပဲ အနီးရွိလမ္းေဘး မေလးရွားပိေတာက္ပင္ႀကီးေပၚမွ ေတာေၾကာင္ႀကီးတစ္ေကာင္ လႊား ခနဲ ခုန္ဆင္းလာဘိသကဲ့သို႔ လူ တစ္ေယာက္ ဓားရွည္ႀကီး တဝင္းဝင္း ႏွင့္ က်လာသည္။
” ခြဲတမ္းအစီအစဥ္ ေျပာင္းလိုက္ ေတာ့ င့ါညီတို႔။ သံုးပံုပံုလိုက္ေတာ့။ တစ္ေယာက္တစ္ပံုပဲ။ အမွန္ေတာ့ ဒီအိမ္ကို ေဖာက္ဖို႔က ငါက အရင္ဆံုး ေရာက္ေနတာကြ။ မထင္မွတ္ဘဲ မင္းတုိ႔က ထပ္ေရာက္လာၾကေတာ့ အစီအစဥ္ေတြ ေျပာင္းကုန္တာေပါ့”
အရင္လူႏွစ္ဦးသည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ၾကည့္ရင္းသက္ျပင္းကိုယ္စီခ်ၾကသည္။ သစ္ပင္ေပၚမွ ဆင္းလာသူ၏ အသံႏွင့္ ဟန္တို႔ကလည္း ဝါရင့္ေသြးေအး လက္ရဲဇက္ရဲႏိုင္မွန္း သိသာေနသည္။
” ခက္ေတာ့ခက္ေနၿပီဗ်ာ” ဟု ပထမလူက စကားစလိုက္ကာဆက္၍ ” ဒီအိမ္က တမီလ္ကုလား သူေ႒း ရဲ႕အိမ္ဗ်။ ကုလားမေတြ အျပင္ထြက္ရင္ ေရႊေတြၫႊတ္ေနေအာင္ ဝတ္ တတ္လို႔ ဝင္ေဖာက္တာ။ အထဲ ေရာက္မွ မဟန္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္ ရတယ္။ ကုလားမေတြက ေရႊထည္လက္ဝတ္လက္စားေတြကို ဝတ္ၿပီး အိပ္ၾကတာဗ်။ အဲဒါနဲ႔ ကုလားမေတြ ဝတ္တဲ့ ဆာရီေတြ၊ ထဘီေတြ၊ အကႌ် ေတြပဲ သယ္ခ်လာခဲ့တာ။ သံုးပံုပံုမေနနဲ႔။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ခြဲယူလိုက္ၾကေတာ့”ပထမလူက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖင့္ ၿငီးတြားကာ ေနရာမွထြက္ေတာ့ မည္အျပဳတြင္ မလွမ္းမကမ္းမွ စက္ဘီးမီးေရာင္ေတြ ေပၚလာၾကသည္။
” ဟာ ညကင္းလွည့္ပတၱေရာင္ ရဲေတြကြ လစ္ၾကမယ္ ေဟ့ လစ္ၾကမယ္။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးထဲက ထြက္လာတာ မၾကာေသးဘူး။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ဝင္ေနရဦးမယ္” ဟု ဆိုကာ ဓားရွည္သမားက ဦးစြာေျပး၏။ က်န္ႏွစ္ေယာက္ကလည္း အေမွာင္ထဲသို႔ လွစ္ခနဲလွစ္ခနဲဝင္ ေျပးၾကသည္။ အစိုးရ ကုန္ေလွာင္႐ံု တစ္႐ံုမွာ ညဘက္ကူလီထမ္းၿပီး ျပန္လာၾကေသာ စက္ဘီးမ်ားစီးလာၾကသည့္ အလုပ္သမားသံုးေယာက္သည္ လမ္းေဘးမွာ ခ်ထားေသာ အထုပ္ႀကီးကို မျမင္ၾကဘဲ စကားတေျပာေျပာႏွင့္ စက္ဘီးမ်ားကို နင္းသြားၾကေလ၏။
” အိမ္း … Honour Among thieves် ဆိုတဲ့ သူခိုးတုိ႔ရဲ႕ စည္းကမ္းထံုးတမ္းကို လိုက္နာတဲ့သူခိုးေတြ ဒီတစ္ညေတာ့ ငတ္ရွာၾကေပါ့။ ငတ္ရွာၾကေပါ့” ဟု နတ္မ်က္စိက ျမည္တမ္းကာ မ်က္စိကို ေခတၱ အနားေပးလိုက္ကာ ေနာက္တစ္ေနရာကို လွမ္းၾကည့္ဖို႔ စဥ္းစားေနေလ ေတာ့သည္။
ၾကဴးႏွစ္