ျပတင္းေပါက္မွ ေလတဟူးဟူး ဝင္ေရာက္လာသည္။ သူက စာေရး စားပြဲမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ထိုင္ေန သည္။ စာေရးစားပြဲေပၚမွာ ေကာ္ပီ စာအုပ္ တစ္အုပ္ရွိသည္။ ေကာ္ပီစာ အုပ္ေဘးမွာ မင္အိုးရွိသည္။ ေဖာင္တိန္ ကေတာ့ သူ႔အကႌ်အိတ္ေထာင္ထဲမွာ ခ်ိတ္ထားသည္။ ေစာေစာကပင္ ေဖာင္ တိန္ထဲကို မင္ျဖည့္ထားသည္။
ျပတင္းေပါက္မွ ေလတဟူးဟူးက ဝင္ေရာက္တိုက္ခတ္ေနဆဲပင္။ ေလ တဟူးဟူးသည္ သူ႔နဖူးျပင္ထက္မွ ဆံပင္မ်ားကို ဖြသြားသည္။ သူသည္ စာေရးစားပြဲမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ထိုင္ေနဆဲပင္ရွိသည္။ တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ ျပတင္းေပါက္မွ ဝင္ေရာက္လာ ေသာ ေလထဲတြင္ သူ႔မ်က္ေတာင္စင္း လာသည္။ သူ႔မ်က္ေတာင္စင္းလာရင္း အေၾကာင္းအရာတခ်ိဳ႕ကို သတိရ သည္။ သူမ်က္ေတာင္စင္းလာရင္း အေၾကာင္းအရာတခ်ိဳ႕ကို ေမ့သြား သည္။ ျပတင္းေပါက္မွ ဝင္ေရာက္ လာေသာ ေလသည္ တိတ္ဆိတ္ေသာ ဂီတျဖင့္ သူ႔ကို ေခ်ာ့သိပ္ေနဟန္ရွိသည္။ သူမ်က္ေတာင္စင္းကာ ငိုက္မ်ဥ္းလာ သည္။ ေစာေစာက သူသတိရမိတာ ဘာပါလိမ့္။ ကပ္ဖ္ကာရဲ႕ ဝတၳဳထဲကစာ သားတစ္ေၾကာင္းထင္သည္။ အဲဒီ စာ သားက ဘာပါလိမ့္။ သူသည္ ငိုက္မ်ဥ္း ေနရင္း ေမ့ေလ်ာ့သြားျပန္သည္။ သူေမ့ ေလ်ာ့သြားတာ ဘာပါလိမ့္။ မီးရထားနဲ႔ ခရီးသြားစဥ္ကအေၾကာင္း။ မီးရထား ျဖတ္သန္းခုတ္ေမာင္းသြားစဥ္ သံလမ္း ေဘး လယ္ကြင္းစပ္ေရအိုင္ထဲ၌ ဘဲ ကေလးသံုးေကာင္ ကူးခတ္ကာ က်န္ရစ္ ခဲ့ပံုျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က မီး ရထားသည္ သူ႔ကိုသယ္ေဆာင္ကာ ၿမိဳ႕ႀကီးဆီသို႔ ဦးတည္ခုတ္ေမာင္းသြားခဲ့သည္။ သူ သည္စာေရးစားပြဲမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္ သက္ပင္ရွိေနသည္။
ျပတင္းေပါက္မွ ဝင္လာေသာ ေလက သူ႔ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ငိုက္ မ်ဥ္းေစသည္။ သူသည္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ သက္ျခင္းကို ယခုႏွစ္မ်ားထဲတြင္ လိုလား ေတာင့္တခဲ့သည္။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ သက္ ျခင္းထဲ၌ မိမိဘာသာ တည္ရွိေနရပံုကို သူႏွစ္ၿခိဳက္လာခဲ့သည္။ ေစာေစာက သံလမ္းေဘး လယ္ကြင္း စပ္ေရအိုင္ထဲမွ ဘဲကေလးသံုးေကာင္ ကို သတိရမိၿပီး သူၿပံဳးမိေသးသည္။ အခ်ိန္ရထားသည္ သူ႔ကိုတင္ေဆာင္ကာ အိုမင္းေသာ ဘူတာ၌ ထားရစ္ခဲ့ၿပီ။ ျပတင္းေပါက္မွ ဝင္ေရာက္လာေသာ ေလတဟူးဟူးကို ေက်နပ္စြာ သူခံယူသည္။ ကပ္ဖ္ကာရဲ႕ ဝတၳဳထဲက စာသားကို သူေမ့သြားၿပီ။ ၿငိမ္ သက္ျခင္းဟာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္း သလဲ။ သူသည္ မ်က္ေတာင္စင္းလာ ကာ ငိုက္မ်ဥ္းေနၿပီ။ ဒီအခ်ိန္ သံလမ္းေဘးလယ္ကြင္း အစပ္က ေရအိုင္ထဲမွာ ဘဲကေလး သံုး ေကာင္ ကူးခတ္ေနဆဲပဲလုိ႔ ထင္မိေတာ့ သည္။
ေနမ်ိဳး