ကုေဋ ရွစ္ဆယ္တန္လမ္းခြဲ

တစ္ေန႔သ၌ ကြၽႏ္ုပ္ ေစာ ဘရန္ၿငိမ္း သည္ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း ကဲ့သို႔ ခပ္ပ်င္းပ်င္းရွိသည္ႏွင့္ စာေဟာင္းဘုတ္အုပ္ တစ္အုပ္ ေကာက္လွန္ လိုက္ရာ ေအာက္ပါအတိုင္း ေတြ႕ ရေတာ့၏။

…ေရွးအခါက ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ ၿမိဳ႕တြင္ အလြန္ခ်မ္းသာေသာ သူေ႒း ႀကီး တစ္ဦးရွိ၏။ သူေ႒းႀကီးတြင္ သား ေတာ္ တစ္ေယာက္ရွိ သည္။ သားျဖစ္သူမွာ အရြယ္ ေရာက္လာသည့္တိုင္ ဖခင္သူေ႒း  ၏ အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ငန္းကို လံုးဝ စိတ္ဝင္စားျခင္း မရွိေပ။ သူေ႒းႀကီး ကလည္း သူ႔အသက္ ထင္ရွားရွိစဥ္ သားကေလး အေပၚ တစ္နည္းနည္းအားျဖင့္ ဝန္ေလး ေစမည့္ တာဝန္မ်ား ပံုအပ္ထား လိုစိတ္ မရွိခဲ့ေပ။

တစ္ေန႔သ၌ သူေ႒းႀကီးသည္ ေလာကကို စြန္႔ခြာခဲ့ေလသည္။ သူေ႒းႀကီး၏ အလုပ္ကိစၥအားလံုး သူေ႒းသားေလးေပၚသို႔ အကုန္ပံုက် သြားေတာ့၏။

…ဤေနရာအေရာက္တြင္ ခပ္ပ်င္းပ်င္း စာဖတ္ေနသူ ေစာဘရန္ ၿငိမ္းသည္ ထိုစာကို ဆက္မဖတ္ေတာ့ ဘဲ “ရပ္” လိုက္သည္။ စိတ္ထဲကလည္း  “ဘယ္ရမလဲ။ ဒီအခ်ိဳးမ်ိဳး လာခ်ိဳးလို႔။ ဘယ္ရမလဲ။ ဒါ ကုေဋရွစ္ဆယ္ သူေ႒းသား ပံုျပင္ႀကီးပဲ။ ေနာက္ဆံုး ဘာမွမတတ္ လို႔ သူေတာင္းစားျဖစ္၊ ေခြးေသေသ၊ ေကာင္ေသလင္းတက် ၏တည္းနဲ႔ အဆံုးသတ္။ ဘာရမလဲ။ ဒါမ်ိဳးေစာဘရန္ၿငိမ္း လာလုပ္လို႔..” ဤသို႔ႀကိဳေတြးၿပီး ေစာဘရန္ၿငိမ္း ထိုစာ ဆက္မဖတ္ေတာ့။

သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းထဲကလို ခပ္ပ်င္းပ်င္း ရွိလာျပန္သျဖင့္ ဖတ္ လက္စထိုစာ အေၾကာင္း စဥ္းစား မိျပန္သည္။ မိမိသည္ ထိုစာ ကုေဋ ရွစ္ဆယ္သူေ႒းသား ပံုျပင္ အထင္ျဖင့္ ရပ္ခဲ့ျခင္းသာ။ အကယ္၍ ဆက္ဖတ္ ပါက ကုေဋရွစ္ဆယ္ လမ္းခြဲ ျဖစ္မယ့္ ဝါက်အနည္းငယ္ မေတြ႕ႏိုင္ေပဘူး လား။ ေတြ႕ခ်င္ေတြ႕ႏိုင္မည္ပင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုစာေဟာင္းကို ဆက္ ဖတ္ ရာ ေအာက္ပါ အတိုင္း ေတြ႕ရ ေတာ့သည္။

…သူေ႒းသားသည္ မိမိ လက္စမရွိခဲ့ေသာ ဖခင္ႀကီး၏ လုပ္ငန္းကို ႀကိဳးစား၍ ကြပ္ကဲအုပ္ ထိန္းသည္။ သို႔ေသာ္ အ႐ံႈးေပၚေန၏။ အ႐ံႈးက ႏွစ္ၾကာေလ ပို႐ံႈးေလ ျဖစ္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သူေ႒း ကေလးက သူ႔လုပ္ငန္းအ႐ံႈးေပၚျခင္း မွာ “ၿဂိဳဟ္စီးၿဂိဳဟ္နင္း အတိုက္အခိုက္ ရွိေနေသာေၾကာင့္ အ႐ံႈးထြက္ေနျခင္း ျဖစ္မည္” ဟု  ဆံုးျဖတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၿဂိဳဟ္စီး ၿဂိဳဟ္နင္း လြန္ရန္ အထက္ ဂိုဏ္းသိဒၶိေပါက္ ဆရာႀကီး တစ္ဦးထံသြား၍ အေဆာင္လက္ဖြဲ႕ ေပးသနားရန္ ေတာင္းပန္သည္။ ဆရာႀကီးကလည္း လက္ဖြဲ႕ တစ္ခု ေပး၍ “ေမာင္ရင္ ဒီလက္ဖြဲ႕ကို လက္မွာရစ္ပတ္ၿပီးသာ အလုပ္လုပ္ ပါ။ မဂၤလာရွိမယ္။ လာဘ္တိုက္လိမ့္ မည္။ ဒီလက္ဖြဲ႕ ကို ေမာင္ရင့္ဆီမွာ တစ္ႏွစ္(တစ္ႏွစ္)ပဲထားႏိုင္မည္။ တစ္ႏွစ္သံုးၿပီး ဆရာဆီျပန္ပို႔ပါ” ဟု မွာလိုက္သည္။

ပထမဦးစြာ သူေ႒းသားသည္ လက္ဖြဲ႕ေဆာင္၍ အိမ္ကမီးဖိုေခ်ာင္ သို႔ ဝင္စစ္သည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲတြင္ အေစခံမ်ားက အိမ္အျပန္တြင္ ခိုးယူ ဖို႔အတြက္ ဂ်ံဳမ်ား၊ ပဲမႈန္႔မ်ား “ကဲ့” ထားၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ထို႔ ေနာက္ သူ႔ဆိုင္သို႔ သြားစစ္ရာ ဆိုင္ ေနာက္ေဖးအခန္းတြင္ ထားေသာ ပစၥည္းမ်ား၊ ပုပ္သိုး ေဆြးျမည့္ေနသည္ ကို ေတြ႕ရသည့္ အျပင္ အလုပ္သမား က ပစၥည္းခိုးေရာင္းသည္ ကိုလည္း သူေ႒းသားေတြ႕ရသည္။

ထိုအခါ သူေ႒းေလးသည္ ဤသို႔ စဥ္းစားသည္။ “သိဒၶိေပါက္ အေဆာင္လက္ဖြဲ႕တန္ခိုးေၾကာင့္ သြားေလရာတိုင္း မွာ ပ်က္စီးရာ ပ်က္ စီးေၾကာင္း “ဇစ္ျမစ္”ကို သိရေပ သည္။ ေနာက္တစ္စ တစ္စ တိုးတက္ ႀကီးပြားဖို႔သာ ရွိေတာ့သည္” ဟု ေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္အေဆာင္ လက္ဖြဲ႕က ျပန္ပို႔ရန္ အခ်ိန္ေစ့သြား သည္။ တစ္ႏွစ္ျပည့္သြားၿပီျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူေ႒းသားသည္ ဆရာႀကီးထံ သြား၍ သူ႔လက္ဖြဲ႕ အေဆာင္ကို အရည္အေသြး ျပင္ဆင္ ၿပီး သက္တမ္းတစ္ႏွစ္ ထပ္တိုးေပး ရန္ ပူဆာေတာ့၏။ ထိုအခါ ဆရာ ႀကီးလုပ္သူက “မင္းႏွယ္ကြာ လက္ဖြဲ႕ အလကား ေတာင္းေနပေလ။ အဲဒီ လက္ဖြဲ႕ဟာ ဘာမွစြမ္းတာ မဟုတ္ ဘူး။ မင္းလက္ဖြဲ႕ကို ဖြင့္ၾကည့္စမ္း”   လို႔ ေျပာတဲ့အခါ သူေ႒းသားက လက္ဖြဲ႕ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ေအာက္ပါ စာေၾကာင္းကို သာေတြ႕ရသည္။
စာက “မည္သည့္ လုပ္ငန္း မဆို ေအာင္ျမင္ တိုးတက္ေစလိုေသာ္ အေသးအဖြဲ ကိစၥကေလးမ်ားအထိ ကိုယ္တိုင္ စစ္ေဆးၾကည့္႐ႈပါ” ဟု ေတြ႕ရသည္။

တစ္ေန႔သ၌ ကြၽႏ္ုပ္ေစာဘရန္ ၿငိမ္းသည္ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းကဲ့ သို႔ ခပ္ပ်င္းပ်င္း ရွိသည္ႏွင့္ အဆိုပါ စာကိုဖတ္မိရာ မထင္မွတ္ဘဲ “ကုေဋ ရွစ္ဆယ္တန္လမ္းခြဲ”ကို ေတြ႕လိုက္ရ ေတာ့သည္။

ေစာဘရန္ၿငိမ္း