အညာသူေတြ ဦးေဆာင္တဲ့ ရိုးရာလက္မႈပညာ ေစ်းကြက္

အညာသူေတြ ဦးေဆာင္တဲ့ ရိုးရာလက္မႈပညာ ေစ်းကြက္
June 5, 2017 Asian Fame

10:42 am
အညာသူေတြ ဦးေဆာင္တဲ့ ရိုးရာလက္မႈပညာ ေစ်းကြက္

YatKanအညာေဒသ ရက္ကန္းထည္ကို ခိုင္မာတဲ့ေစ်းကြက္ေရာက္တဲ့ အထိ အမ်ဳိးသမီးေတြက စီစဥ္ေနပါတယ္

မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး ပခုကၠဴၿမိဳ႕နယ္၊ ခ်ဳိင္ေက်းရြာထဲက အိမ္တစ္အိမ္မွာ ၃၅ နွစ္ဝန္းက်င္ အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးရက္ကန္း ခတ္ေနၿပီး ရက္ကန္းစင္ေပၚမွာေတာ့ ပံုေပၚစျပဳလာတဲ့ ေရာင္စံုခ်ည္ထည္ကိုေတြ႔ရပါတယ္။

သူကေတာ့ အလုပ္ႏွစ္ခု လုပ္ကိုင္တဲ့ ကေလးနွစ္ေယာက္ မိခင္မတူးတူး ျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ ၈ နာရီဝန္းက်င္ အထိ အေၾကာ္ေရာင္း ၿပီးတဲ့ အခါ ေနာက္တိုးအလုပ္ျဖစ္တဲ့ ရက္ကန္းစင္ကိုေျပးရသူပါ။

“အရင္က တစ္လသံုးေသာင္းေလာက္ ပဲရတယ္။ အခုကေတာ့ တစ္လကို တစ္သိန္းေလာက္ရတယ္။ အေၾကာ္ေရာင္းတဲ့ လုပ္ငန္းလည္း မပ်က္ဘူး၊ လုပ္ငန္းနွစ္ခုလုပ္ရေတာ့ ဝင္ေငြနွစ္ခုရတယ္” လို႔ မတူးတူးက ရက္ကန္းစင္မွာ ခႏၶာကိုယ္ကို အခ်က္က်က် လႈပ္ရွား ရင္းေျပာျပ ပါတယ္။

မတူးတူးတို႔ေဒသ မွာကာလ အတန္ၾကာ ရက္ကန္းခတ္သံ ခပ္တိုးတိုး ထြက္ခဲ့ၿပီးအခုမွ အသံက်ယ္က်ယ္ ျပန္ထြက္ လာတာပါ။ ေဒသ ထြက္ ရက္ကန္းထည္ေတြ နာမည္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီး ကခ်င္ရိုးရာ အဝတ္အထည္မ်ား ပါရက္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထား ကေနေစ်းကြက္ ပ်က္ျပယ္ ၊ ေရာင္းေစ်းထိုးက်၊ ျပည္ပ အဝတ္အထည္ မ်ဳိးစံု ဝင္ေရာက္လာတာ တို႔ေၾကာင့္ ရက္ကန္းထည္ ထြက္ရိွမႈ ရပ္တန္႔လုနီးပါး ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။

အကူအညီေပးေရး အဖဲြ႔ေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး လုပ္ကိုင္တာ အရိွန္ ရလာတာေၾကာင့္သားစဥ္ေျမးဆက္ လက္ဆင့္ကမ္းလာတဲ့ လက္မႈပညာ ရက္ကန္း လုပ္ငန္းကိုတြင္တြင္ က်ယ္က်ယ္ ျပန္လည္ လုပ္ကိုင္ေနၾကပါၿပီ။ ရိုးရာရက္ကန္းထည္၊ ခ်ည္ထည္ေတြ ကိုေစ်းကြက္သစ္ ထုိးေဖာက္ႏိုင္ပါၿပီ ၊ေစ်းကြက္ေရာက္ရိွေရးမွာ ပါဝင္ဦးစီးေနတာ ကေတာ့ ေဒသခံ အမ်ဳိးသမီးေတြ ကိုယ္တိုင္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အမ်ဳိးသမီးဦးေဆာင္မႈ

ပုဂံ၊ ေညာင္ဦး ၊ပခုကၠဴ၊ၿမိဳင္ၿမိဳ႕နယ္ ေဒသခံေတြ ကိုထိေတြ႔ထားတဲ့ ျပည္တြင္း နဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီေပးေရး အဖြဲ႔မ်ားထဲ က Action Aid အဖြဲ႔ဟာ တိမ္ျမဳပ္ေနတဲ့ ရက္ကန္း၊ စက္ခ်ုဳပ္၊ ႀကိမ္ထည္ လုပ္ငန္းေတြ ျပန္လည္ ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ ၂ဝ၁၃ ခုႏွစ္က စတင္ၿပီး ႀကိဳးစား ခဲ့ပါတယ္။

ေက်းရြာေပါင္း ၁၃၄ ရြာကေဒသခံ ၂,၅ဝဝဝန္းက်င္ကို လိုအပ္တဲ့ သင္တန္းေတြ၊ ကုန္ၾကမ္းေတြ ေပးအပ္ေထာက္ပံ့ၿပီးၿပီ၊ ကုန္ေခ်ာ အတြက္ ေစ်းကြက္ လည္း ေဖာ္ေဆာင္ထားတယ္ လို႔ ဒီအဖဲြ႔ရဲ႕စီမံခ်က္ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ လူမူစီးပြား ဖြံ႔ၿဖဳိးမူ ကြန္ရက္မွ စီစဥ္ညိွႏိႈင္းေရးမွဴး မေမသဥၹာေက်ာ္စုိး ကေျပာပါတယ္။

ရက္ကန္းထည္ေတြ ဟာႏိုင္ငံျခားသားေတြ၊ လူလတ္တန္းစားေတြ ၾကားမွာ ေရပန္းစားေနတယ္၊ ၂ဝ၁၆ တစ္နွစ္္လံုး ေရာင္းရေငြက သိန္း ၇ဝဝေက်ာ္္ ရိွတယ္ လို႔လည္းသူကရွင္းျပပါတယ္။

“ရိုးရာ ဆိုတာက ကြ်န္မတို႔ ထိန္းသိမ္းေန သေရြ႕လြယ္လြယ္ နဲ႔ေပ်ာက္ကြယ္္သြားမယ့္ အရာမဟုတ္ဘူး၊ အၿမဲတမ္း ရွိေနဦးမွာပဲ” လို႔ မေမသဥၹာေက်ာ္စုိး ကဆုိပါတယ္။

စီမံခ်က္အရ အမ်ဳိးသမီး လက္မႈ ပညာကုန္ ထုတ္လုပ္သူမ်ား အသင္းကိုလည္း ဖဲြ႔စည္းထားပါတယ္၊ အသင္းဝင္ ၇ဝဝ ဝန္းက်င္ ရိွပါတယ္၊ ဦးေဆာင္သူေတြ ကလည္း အမ်ဳိးသမီးေတြပါပဲ။

ႏိုင္ငံတကာ စီမံကိန္း တစ္ခုျဖစ္တဲ့ အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္းမႈႏွင့္ စားနပ္ရိကၡာ ဖူလံုေရးရန္ပံုေငြ အဖြဲရဲ႕ ၂ဝ၁၅ႏွစ္ပတ္လည္ အစီရင္ခံ စာမွာေတာ့ ဒီလုပ္ငန္းရဲ႕ အေရာင္း တိုးတက္မႈႏႈန္းက ၂၁ ရာခိုင္ႏႈန္း ရိွတယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ဒါဟာ၂ဝ၁၅ ခုနွစ္ ေရေဘး က်ေရာက္မႈ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ကာလေၾကာင့္ ခရီးသြား လုပ္ငန္း က်ဆင္းမႈ ဆိုတဲ့ အေျခအေနေတြ ေအာက္မွာ ျဖစ္ထြန္းခဲ့တဲ့ တိုးတက္မႈလို႔ ဆိုပါတယ္။

ထြက္ကုန္ေစ်းကြက္ ေရာက္ရိွေရး လုပ္ငန္းမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြ ပါဝင္တယ္၊ ဒီစီမံခ်က္ကေန “ကေလးသူငယ္ ေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ ဥပေဒေရး ရာ အကူအညီ၊ ႏိုင္ငံသား စိစစ္ေရး ကတ္ရရိွေရး”လိုမ်ဳိး ခါတိုင္းလက္လွမ္း မမီၾကတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြ ေပးသြားမယ္လို႔ အစီရင္ခံစာက ဆိုပါတယ္။

yatkan1ဝယ္ယူျခင္းျဖင့္ ကူညီမႈ

ကြန္ရက္ရဲ႕ စီမံခ်က္ထဲမွာ M-Boutikဆိုတဲ့ ရိုးရာ လက္မႈပစၥည္းဆုိင္္ လည္းပါဝင္ ပါတယ္။ ဒီဆိုင္ ကိုေညာင္ဦးၿမိဳ႕ မွာေတြ႔ရမွာပါ။ ဆိုင္ တံဆိပ္နဲ႔ ထုတ္လုပ္ ထား တာေတြ ကို ရန္ကုန္၊ မႏၱေလး၊ ေညာင္ေရႊ အစရွိတဲ့ ေဒသေတြက ဟုိတယ္၊ လက္မႈ ပစၥည္းဆုိင္ေတြ ကမွာ ယူၾကပါတယ္။

ခ်ည္ထည္ အဝတ္အစား ၊ေခါင္းအံုးစြပ္၊  ဆိုဖာစြပ္၊ လြယ္အိတ္ အစရွိတဲ့ လက္လုပ္ ပစၥည္းေတြ မွာၾကတဲ့အခါ ၆ဝ ရာခုိင္ႏူန္း စရံေငြ ယူၿပီး လက္ခံတယ္၊ ဒီေငြကို ကုန္ၾကမ္း ဝယ္ရာမွာ သံုးတယ္၊  ရသမွ် အျမတ္ဟာ ထုတ္လုပ္သူ တို႔ရဲ႕ လုပ္အားခ ပါပဲလို႔ ကြန္ရက္ရဲ႕စီစဥ္ ညိွႏိႈင္းေရးမွဴး မေမသဥၹာေက်ာ္စုိး ကေျပာပါတယ္။

စီမံကိန္းကို၂ဝ၁၉ ခုနွစ္အထိ တိုးခ်ဲ႕လုပ္ကိုင္ၿပီးရင္ အမ်ဳိးသမီး လက္မႈပညာ ကုန္ထုတ္လုပ္သူမ်ား အသင္းလက္ထဲ လုပ္ငန္းစဥ္ႀကီး တစ္ခုလံုး လႊဲေျပာင္းေပးမယ္၊ ေဒသခံေတြ ကိုယ္တိုင္ ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔ သင္ၾကားမႈပိုင္း အပါအဝင္ လိုတဲ့ အကူအညီ ကိုလည္း Action Aid က ဆက္ေပးသြားမယ္ လို႔သိရပါတယ္။

ေက်းလက္ေဒသ အမ်ဳိးသမီးအမ်ားအျပားဟာ ဝင္ေငြ မရိွၾကပါဘူး၊ အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္း သင္တန္း ၊အလုပ္အကိုင္ ဖန္တီးမႈ အကူအညီေတြ ရၿပီးရင္ေတာ့ သူတို႔ ဝင္ေငြရ လမ္းေပၚလာပါၿပီ။ သူတို႔ရဲ႕ ထုတ္ကုန္ေတြ ကိုဝယ္ယူ အားေပးျခင္းဟာ လည္း အမ်ဳိးသမီးေတြ ဝင္ေငြရေရးကို အားေပးေထာက္ခံရာ ေရာက္သလိုသူတို႔နဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕မိသားစုမ်ား ဘဝတိုးတက္ေရး ကိုတိုက္ရိုက္ လုပ္ကိုင္ေပးရာ ေရာက္ပါတယ္လို႔ အကူအညီေပးေရး အဖဲြ႔ေတြက ေထာက္ျပပါတယ္။

ၿမိဳင္ၿမိဳ႕နယ္ က်စ္တီးေက်းမွာ ထန္းလ်က္ႀကိဳ၊ ထင္းေခြ ၊ေပါင္းႏုတ္ စတဲ့ အလုပ္စံု လုပ္ကိုင္သူ ေဒၚေဌးၾကြယ္ ဟာေန႔စဥ္ ဝင္ေငြ ၄ဝဝ ေက်ာ္ေက်ာ္ သာရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ အထည္ခ်ဳပ္ အိမ္တြင္းမႈလုပ္ငန္းက သူ႔အတြက္ဝင္ေငြ ၄,ဝဝဝ ဝန္းက်င္ ေန႔စဥ္ ဖန္တီးေပးေန ပါၿပီ။

“အရင္တုန္း ကလိုေတာ့ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ မပူရေတာ့ဘူးေပါ့” လို႔ ေဒၚေဌးၾကြယ္ကဆိုပါတယ္။

ေဒသခံ လူငယ္အမ်ားစု ဟာရန္ကုန္၊ မေကြးစတဲ့ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားအျပင္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြ အထိသြားေရာက္ လုပ္ကိုင္ေန ၾကတာပါ။  ေက်း လက္ေဒသ အလုပ္အကိုင္ ဖန္တီးေပးတဲ့ အစီအစဥ္ေတြက လူငယ္ေတြ ေနရပ္စြန္႔ခြာ တာကိုေလွ်ာ့ ခ်ေပးႏိုင္တယ္ လို႔ ေဒၚေဌးၾကြယ္ ကရွင္းျပပါတယ္။

ေစ်းကြက္ခ်ဲ႕ထြင္မႈ

ေဒသခံရက္ကန္းသမား အမ်ားစုကကုန္ၾကမ္း ကိုနီးစပ္ရာဆိုင္ေတြ မွာဝယ္ၾကၿပီး ရက္ကန္းထည္ ထြက္လာရင္ အဲဒီဆိုင္ေတြမွာ ပဲ ျပန္ သြင္းၾကတဲ့ အတြက္ ဝင္ေငြနည္းပါးခဲ့ပါတယ္။

လိုအပ္တဲ့ သင္တန္းတက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ပိုမိုအျမင္က်ယ္လာပါၿပီ။  ကြန္ရက္က အဆင့္ဆင့္ တာဝန္ယူ လုပ္ကိုင္ သြားတာျဖစ္ လို႔ ေစ်းကြက္ အတြက္လည္း စိတ္မပူရပါဘူး ။ေပးတဲ့ ဒီဇိုင္းကို အရည္အေသြး ျပည့္မီေအာင္ ရက္လုပ္ေပးႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ လုပ္အားခ ခ်ည္းသက္သက္ တစ္ေန႔ ၄,ဝဝဝ ဝန္းက်င္ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကေက်းလက္ေဒသ အတြက္ မနည္းတဲ့ ေငြေၾကး ပမာဏပါပဲ။ ကုန္ၾကမ္း ဝယ္ဖို႔ ေငြစုိက္ထုတ္ ေပးထားတဲ့ အစီအစဥ္ေၾကာင့္ အရင္းအနွီး အတြက္ ပူစရာ မလိုတာကလည္း အားသာခ်က္ပါ။

အပ္ထည္ေတြ ပံုက်လာတဲ့အခါ သတ္မွတ္ခ်ိန္ အတိုင္းၿပီးစီးဖို႔ စုစုေဝးေဝး လုပ္ကိုင္ၾကရတာမ်ဳိး အတြက္ ေနရာထိုင္ခင္း၊ လုပ္ငန္းသံုး ပစၥည္း မလံုေလာက္တဲ့ အခက္အခဲမ်ားကေတာ့ ရွိေနတုန္းပဲလို႔ အမ်ဳိးသမီးလက္မႈ ပညာကုန္ ထုတ္လုပ္သူမ်ား အသင္းရဲ႕ဥကၠ႒ မေမာ္ေမာ္လြင္ ကဆုိပါတယ္။

ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ရာမွာ ခ်ဳပ္ရိုးခ်ဳပ္သားေသသပ္မူ၊ အခ်ိန္မီ ၿပီးစီးမႈတို႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြ ရိွေနတာမ်ဳိး ကိုေတာ့ ေျဖ ရွင္း ရဦးမယ္လို႔ က်စ္တီးေက်းရြာသူဥကၠ႒က ဆိုပါတယ္။ အကူအညီေပးအဖဲြ႔ရဲ႕ ဝန္းရံမႈ မရိွရင္ ေစ်းကြက္ တုိးခ်ဲ႕ေရး ခက္ခဲ မွာကို မေမာ္ေမာ္လြင္ ကစိုးရိမ္ေနပါတယ္။

“ေစ်းကြက္ ကိုေတာ့ ထုိးေဖာက္ၾကည့္ခ်င္္တယ္။ ရန္ကုန္ကေန လွမ္းေမးေနတာေတြေတာ့ ရွိေနတယ္။ အဖြဲ႔နဲ႔က လည္းျပန္ တုိင္ပင္ေန ရတယ္။ သူတို႔က လုပ္ရဲရင္ေတာ့ ကြ်န္မတို႔လည္းေရွ႕ကသြားရဲတယ္”လို႔ အသင္း ဥကၠ႒မေမာ္ေမာ္လြင္ ကဆုိပါတယ္။

ခ်ဳိင္ေက်းရြာထဲက ရက္ကန္းသံညံေနတဲ့ အိမ္ေလးထဲမွာေတာ့ အေၾကာ္သည္ မတူးတူး ကအားႀကဳိးမာန္တက္ ရက္ကန္း ရက္ေနဆဲပါ။ ႀကံဳရာက်ပန္း လုပ္ကိုင္တဲ့ အမ်ဳိးသားရဲ႕ဝင္ေငြကိုပဲ အားထားရတဲ့ ဘဝကေန လြတ္ေျမာက္လာပါၿပီ။ မတူးတူးရဲ႕ လစဥ္ဝင္ေငြ တစ္သိန္း နီးပါး ျဖစ္လာတဲ့ အတြက္မိသားစုမွာေငြပိုေငြလွ်ံ ရိွလာသလို သူ႔သားနွစ္ေယာက္ အတြက္ စိတ္ကူးထား တာေလးေတြ လည္း အေကာင္ အထည္ေဖာ္ဖို႔ နီးစပ္လာပါၿပီ။

“ကြ်န္မပိုက္ဆံေလးေတြ စုထားတယ္၊ ဒီသားေလးေတြ ကိုရွင္ျပဳေပးရေအာင္လို႔။ ေတာ္ေတာ္လည္း စုႏိုင္ေနၿပီ” လို႔ မတူးတူးက သားနွစ္ေယာက္ ကို ၿပံဳးၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။     ။

ေအာင္ၿငိမ္းခ်မ္း (Myanmar Now)

 

Comments (0)

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*